Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, χρησιμοποιούσαν πολλές φορές τους μύθους για να εξηγήσουν και να ερμηνεύσουν τα πράγματα, τον κόσμο που τους περιτριγύριζε. Καθετί είχε και μια ιστορία. Σε αυτήν την περίπτωση, ένας μύθος, μια αλυσίδα ιστοριών, εξηγούσε την ύπαρξη ενός δέντρου και δύο λουλουδιών.
Ο μύθος, τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες μοιράζονταν μάλλον με τους αρχαίους κατοίκους της Ανατολής, λέει ότι κάποτε, στο βασίλειο του αρχαίου Λιβάνου, κυριαρχούσε ο βασιλιάς Κινύρας. Ο Κινύρας, κάποια στιγμή έκανε γυναίκα του μια Νύμφη, την Ωρείθυια. Από την ένωση τους, γεννήθηκε μια κόρη. Η Σμύρνα.
Η Σμύρνα πρέπει να ήταν από αυτές τις όμορφες πριγκίπισσες, που πάντα μνημονεύονται στις ιστορίες και τα παραμύθια. Φαίνεται, όμως, ότι δεν έφερνε εις πέρας όλες τις υποχρεώσεις της. Δεν ήταν συνεπής απέναντι στους θεούς. Πιο πολύ απ’ όλους, φαίνεται να ενοχλήθηκε η θεά του έρωτα, η Αφροδίτη, η οποία συνήθιζε να τα παίρνει όλα προσωπικά και να θίγεται εύκολα.
Για να τιμωρήσει, λοιπόν, την περήφανη πριγκίπισσα, την έκανε να ερωτευτεί τον πατέρα της, τον Κινύρα. Ο πόθος που της είχε επιβάλλει η θεά την κυρίευσε τόσο, που έστησε μια απάτη. Η υπηρέτριά της, την παρουσίασε στον βασιλιά σαν μια ευγενή από έναν μακρινό τόπο, που ήθελε να συνευρεθεί μαζί του. Χωρίς, όμως, να αποκαλύψει την ταυτότητά της.
Με το κεφάλι της καλυμμένο, μέσα στα σκοτάδια, έμπαινε η πριγκίπισσα στα δώματα του πατέρα της. Η απάτη της, όμως, αποκαλύφθηκε. Ο βασιλιάς εξοργισμένος, άρχισε να κυνηγάει την έγκυο πια κόρη του με σκοπό να την σκοτώσει.
Εκείνη παρακαλούσε τους θεούς να την λυπηθούν. Προσευχήθηκε να μην υπάρχει ούτε στον κόσμο των ζωντανών, αλλά ούτε και στον κόσμο των νεκρών. Έτσι εκείνοι ή η ίδια Αφροδίτη που ίσως τελικά την λυπήθηκε λίγο για αυτό που της έκανε, την μεταμόρφωσαν σε ένα δέντρο. Την ομώνυμη με την πριγκίπισσα «σμύρνα» ή αλλιώς το μύρο.
Λίγο αργότερα, ο φλοιός του δέντρου έσκασε και από μέσα του γεννήθηκε ένα πανέμορφο μωρό. Η κατάρα της Αφροδίτης, τελικά της γύρισε μπούμερανγκ. Γοητεύτηκε τόσο από το μωρό, που το ήθελε για τον εαυτό της. Για να μείνει ασφαλές μέχρι να μεγαλώσει, το εμπιστεύτηκε στη βασίλισσα του Κάτω Κόσμου, την Περσεφόνη. Αυτό το μωρό, ήταν ο Άδωνης.
Ο Άδωνης μεγάλωσε και έγινε ένας εξίσου πανέμορφος άνδρας. Η Αφροδίτη, ερωτεύτηκε τον καρπό της κατάρας της και ζήτησε από την Περσεφόνη να τον αφήσει να επιστρέψει. Η Περσεφόνη, όμως, που είχε επίσης μαγευτεί από την ομορφιά του νέου, αρνήθηκε να τον αφήσει να φύγει.
Την κατάσταση έσπευσε να πάρει στα χέρια του ο Δίας. Αποφάσισε, λοιπόν, ότι για ένα μέρος του χρόνου ο Άδωνης θα ήταν με την Περσεφόνη στον Κάτω Κόσμο, ενώ το υπόλοιπο θα το ξόδευε στον κόσμο των ζωντανών μαζί με την Αφροδίτη. Τον περισσότερο καιρό ήταν επάνω, στο φως. Ζούσε με την Αφροδίτη και περνούσε την ώρα του μέσα στα δάση, κάνοντας παρέα με τις Νύμφες.
Για άγνωστους και πολλούς και διάφορους πιθανούς λόγους, κάποιος από τους υπόλοιπους θεούς τα έβαλε με τον Άδωνη. Έστειλε, λοιπόν, έναν κάπρο, ο οποίος κατέληξε κάποια στιγμή να είναι στόχος κυνηγιού του όμορφου νεαρού. Το κυνήγι δεν στέφθηκε από επιτυχία. Ο θεόσταλτος (με την κακή έννοια εδώ) κάπρος, πλήγωσε και σκότωσε θανάσιμα τον Άδωνη.
Η Αφροδίτη έτρεξε αμέσως στον αγαπημένο της. Εδώ υπάρχουν δύο αντίθετες εκδοχές. Από αυτό το μυθικό γεγονός, τον πληγωμένο Άδωνη που αιμορραγεί και την γεμάτη δάκρυα Αφροδίτη, γεννήθηκαν δύο λουλούδια. Από την μία, λέγεται ότι από το τρεχούμενο αίμα του Άδωνη, φύτρωσαν τα κόκκινα τριαντάφυλλα και από τα δάκρυα της Αφροδίτης που έπεσαν στο χώμα, φύτρωσαν τα λουλούδια του ανέμου, οι ανεμώνες. Η αντίστροφη εκδοχή, υποστηρίζει ότι από το αίμα του Άδωνη γεννήθηκαν οι ανεμώνες και ότι η θεά πληγώθηκε από αγκάθια καθώς έτρεχε προς τον Άδωνη και οι σταγόνες του αίματός της έβαψαν κόκκινα τα τριαντάφυλλα που της προκάλεσαν την πληγή.
Σε όποια εκδοχή, αυτό το γεγονός είναι ο λόγος που οι αρχαίοι αφιέρωναν στην θεά Αφροδίτη κόκκινα τριαντάφυλλα. Ένας από τους λόγους, που το κόκκινο τριαντάφυλλο συνδέθηκε με τον έρωτα, το πάθος, αλλά και το αίμα, τις πληγές και τον πόνο. Κάτι που διατηρήθηκε και συνεχίζει σαν παράδοση και ιδεολογία μέχρι σήμερα.
Βιβλιογραφία:
