Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, υφιστάμενα και υπό εκκόλαψη, ενώ θεωρητικά ο χρόνος για τις επόμενες εκλογές λιγοστεύει, διαμορφώνουν τη φυσιογνωμία και στρατηγική τους, όχι ως θεσμικοί πυλώνες του πολιτικού συστήματος, αλλά ως «παίκτες» reality δευτέρας διαλογής. Ανταγωνίζονται ποιος θα δείξει με το δάχτυλο περισσότερα «σκάνδαλα» και ενόχους χωρίς πειστήρια, υιοθετούν και ανακυκλώνουν σχεδόν φαιδρές σκιές και απεμπολούν το πλεονέκτημα που έχει κάθε φορά η αντιπολίτευση έναντι κάθε κυβέρνησης: να προσφέρουν ελπίδα και προοπτική στους πολίτες.
Αντί αυτών, η αξιωματική αντιπολίτευση, πολιτικά στελέχη με βαρύ φορτίο αμαρτιών και φιλοδοξιών, εμφανίζονται ξανά με ρομφαίες και εισαγγελικές τηβέννους αναμένοντας το αρχηγιλίκι ( σσ Παύλος Πολάκης).
Αποτυχόντες Μεσσίες που υποσχέθηκαν ότι θα κέρδιζαν από τα αποδυτήρια τον Μητσοτάκη επειδή μιλούσαν καλύτερα αγγλικά και ήξεραν καλύτερα από την οικονομία (σσ Στέφανος Κασσελάκης), ασχολούνται με ζητήματα που δεν φτουράνε ούτε τρίλεπτο στο καφενείο.
Όχι γιατί είναι ήσσονος πολιτικής σημασίας αλλά γιατί οι ανάγκες και η πραγματικότητα της κοινωνίας κινούνται σε άλλη κατεύθυνση.
Οι πολίτες και δη αυτοί που αναλαμβάνουν με την ψήφο τους, την ευθύνη για την πορεία της χώρας και ορίζουν σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα αξιολογώντας αποτέλεσμα, κινδύνους, ικανότητες, και προοπτικές. Ζυγίζουν τις επιλογές τους πολύ και πέρα από τον ορίζοντα της κάλπης. Αυτό είναι μια εθνικών διαστάσεων κατάκτηση των «ακριβών» διδάκτρων, που πλήρωσε η χώρα με την κρίση, και το βαθύτερο βούλιαγμα σε αυτή που πρόσφεραν οι του ΣΥΡΙΖΑ σαλπίζοντες ηθικά πλεονεκτήματα, ελπίδες και φούμαρα για το τέλος των μνημονίων με την κοινωνία όρθια.
Στη ρηχότητα μιας διαμάχης περί όνου και πτυχίων σκιάς και της μάχης των αγγελόμορφων αρχηγών και βουλευτών της αντιπολίτευσης έναντι των σατανικών κυβερνητικών μορφών, αντιπαρατίθεται μια αδήριτη πραγματικότητα. Όσα η πολιτική της κυβέρνησης αφήνει, ως θετική παρακαταθήκη στην κοινωνία και σε κάθε πολίτη ξεχωριστά.
Ανάμεσα στις διατάξεις του νομοσχεδίου που έχει θέσει προς διαβούλευση το Υπουργείο Υγείας και ο Άδωνις Γεωργιάδης μια αφορά τους ογκολογικούς και αιματολογικούς ασθενείς. Πλέον θα μπορούν μέσω μιας εφαρμογής και του gov.gr να διατηρούν προσωπικό ιατρικό φάκελο, να παρακολουθούν τις θεραπείες τους, να έχουν ενημερωτικό υλικό και να επικοινωνούν με το γιατρό τους.
Από τον περασμένο Ιούνιο εξάλλου, καρκινοπαθείς, άνθρωποι με σκλήρυνση και άλλες σοβαρές παθήσεις λαμβάνουν εντελώς δωρεάν, στο σπίτι τους, τα πολύτιμα φάρμακα. Όποιος το έχει ζήσει, ξέρει ποια ήταν η αλήθεια πριν, τις ουρές των φαρμακείων του ΕΟΠΥΥ. Μπορεί να μετρήσει αν αυτό αποτελεί μείζονα μεταρρύθμιση. Όπως ήταν η κάρτα αναπηρίας ή ακόμη και η κάρτα εργασίας.
Το reality μπορεί να μοσχοπουλάει στο «ανισοσκελές» τρίγωνο της παραπολιτικής, της παραδημοσιογραφίας και της οικονομικής ολιγαρχίας, ωστόσο υπάρχει και η Ελλάδα της εργασίας, της παραγωγής, της καινοτομίας. Η οποία φανερώνεται στους αριθμούς, τους οποίους οι κήρυκες του μηδενισμού και της καταστροφής έχουν κάθε λόγο να καλύπτουν, πίσω από την χλαπαταγή για την πρωτόπλαστη αθωότητά τους και τους αγαθούς σκοπούς.
Σε πέντε κλάδους – χρηματοοικονομικά, παροχή ενέργειας, προγραμματισμός Η/Υ και παροχή συμβουλών, δραστηριότητες έρευνας και ανάπτυξης, φαρμακοβιομηχανία – δημιουργήθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας και ο μέσος μισθός υπερβαίνει τις 2.000 ενώ ο μέσος μισθός εργαζόμενων σε άλλες θέσεις, είναι στα 1.516 ευρώ.
Τη χρονιά που ανέλαβε τη διακυβέρνηση η ΝΔ το ποσοστό των εργαζομένων που αμείβονταν με μισθό άνω των 1.000 ευρώ ήταν στο 36,3% σήμερα το ποσοστό αυτό έχει ανέλθει στο 63,5%. Η κυβέρνηση επιτυγχάνει το νούμερο ένα στόχο που είχε θέσει ο Πρωθυπουργός από το 2019, καθώς έχουν δημιουργηθεί περισσότερες και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας.
Ναι, αλλά η ακρίβεια; . . . θα αντιτείνει ο κάθε αντιπολιτευόμενος, Χάρι Πότερ, που αν ήταν στη θέση της Νίκης Κεραμέως θα έφτιαχνε αμέσως τη νέα στρατιά εκατομμυριούχων μισθωτών. Η ακρίβεια είναι λιγότερο οδυνηρή για περίπου 570 χιλιάδες ανθρώπους που μπήκαν στην αγορά εργασίας και τις χιλιάδες που βλέπουν τις αμοιβές τους να αυξάνονται κατά τι. Εκτός κι αν υπάρχει πολιτικό κόμμα στη χώρα που θα τολμήσει να εμφανίσει ως σύνθημα το: « καλύτερα άνεργος και αξιοπρεπής παρά να τρώει το μισθό το τέρας της ακρίβειας».
Για το πολιτικό reality θα ήταν εξίσου καταστροφικό να κατανοήσει περισσότερος κόσμος και όχι μόνο οι επαΐοντες, ποια είναι τα κέρδη από την επιλογή της κυβέρνησης να αποπληρώσει τα δάνεια του πρώτου μνημονίου.
Οι πολλοί μνηστήρες, που απευθύνονται χοντροκομμένα στο κοινό των εύκολων λύσεων και εύκολων απαντήσεων, αφήνουν κάθε μέρα και μεγαλύτερο χώρο και χρόνο στον υπόλοιπο κόσμο να κάνει τις συγκρίσεις με βάση όσα ζει, όσα κατέκτησε και όσα θέλει να πετύχει.
