Την παραίτησή του από το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού γνωστοποίησε με ανοιχτή επιστολή ο πραγματογνώμονας στην υπόθεση των Τεμπών, Βασίλης Κοκοτσάκης, ασκώντας έντονη κριτική στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του πολιτικού φορέα.
Στην επιστολή του κάνει λόγο για «σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις», επισημαίνοντας ότι «κανένα Κίνημα Πολιτών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες, χωρίς θεσμούς, χωρίς διαφάνεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς σαφές οργανωτικό πλαίσιο».
Ο κ. Κοκοτσάκης υποστηρίζει ότι, παρά τις παρεμβάσεις που πραγματοποίησε, «παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση», ενώ καταγγέλλει πως «δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστική συζήτηση για κανένα οργανωτικό , θεσμικό, πολιτικό ή άλλο θέμα. Ποτέ δεν έγινε προσπάθεια να αφουγκραστεί η ιδιότυπη ηγεσία, τις επιθυμίες του κινήματος των πολιτών, αλλά ξεφύτρωναν θέσεις και απόψεις που εξέφραζαν μόνο τους ομιλούντες και ουδέποτε την όποια λαϊκή βάση ή κάποιο συλλογικό όργανο».
Σύμφωνα με τον ίδιο, «διαμορφώθηκε σταδιακά ένα μοντέλο συγκέντρωσης αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα, έξω από κάθε έννοια συλλογικής λειτουργίας», αποδίδοντας στη Μαρία Καρυστιανού κεντρική ευθύνη για τη διαμόρφωση του συγκεκριμένου μοντέλου. Όπως αναφέρει, «ως επικεφαλής του εγχειρήματος, φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αυτό οργανώθηκε και λειτούργησε», καθώς «οι κρίσιμες επιλογές που καθόρισαν τη φυσιογνωμία, τη δομή και τη λειτουργία του φορέα έγιναν με τη γνώση, την ανοχή ή την αποδοχή της».
Παράλληλα, υποστηρίζει ότι «η Ιδρυτική Διακήρυξη συντάχθηκε χωρίς συλλογικές διαδικασίες. Το Καταστατικό προαναγγέλλεται ότι θα συνταχθεί με τον ίδιο τρόπο. Το ολοκληρωμένο εθνικό οργανωτικό σχέδιο που κατατέθηκε από το αρμόδιο οργανωτικό τμήμα, αγνοήθηκε για χάρη ενός συγκεντρωτικού μοντέλου "αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα". Δεν μπορείς να ευαγγελίζεσαι τη διαφάνεια όταν λειτουργείς με "αυλές"», ενώ προσθέτει ότι «αντί να συζητούμε για θεσμούς, διαδικασίες και συμμετοχή, άρχισαν να εμφανίζονται λογικές μηχανισμών, εσωτερικών ισορροπιών, προσωπικών επιρροών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών».
Ο πρώην συνεργάτης του κόμματος εκτιμά ότι το εγχείρημα εξελίχθηκε σε «μια δομή που αρνείται στην πράξη τις βασικές αρχές της συμμετοχικότητας και της συλλογικής λειτουργίας, που δεν έχει απολύτως καμία σχέση από τις απαιτήσεις και προσδοκίες του κόσμου που το διεκδίκησε», υπογραμμίζοντας πως «όσοι προερχόμαστε από τον αγώνα των Τεμπών δεν μάθαμε να λειτουργούμε με όρους αυλής. Μάθαμε να λειτουργούμε με όρους ευθύνης γιατί δεν μας κινητοποίησε η εξουσία, αλλά μας κινητοποίησε η ανάγκη για αλήθεια. Δεν μας ένωσε η φιλοδοξία ,αλλά μας ένωσε η απαίτηση για Δικαιοσύνη».
Καταλήγοντας, αναφέρει ότι «Και γι’ αυτό δεν μπορώ να αποδεχθώ και να ανεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε από την απαίτηση των πολιτών για Δημοκρατία , αρνείται να εφαρμόσει τη Δημοκρατία στο εσωτερικό του. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που επικαλείται τη Διαφάνεια θα λειτουργεί χωρίς θεσμικές διαδικασίες. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε ως έκφραση της κοινωνίας θα μετατρέπεται σταδιακά σε προσωπικό πολιτικό εγχείρημα».
