Πρόσφατα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, Δημήτρης Καιρίδης, χαρακτήρισε τον δήμαρχο Αθηναίων, Χάρη Δούκα, «πλήρως αποτυχημένο», «πολιτικό περιθώριο» και «τίποτα» που «εξελέγη τυχαία μέσα από μια συγκυρία και δεν πρόκειται να ξαναεκλεγεί».
Απάντησε ο δήμαρχος κάνοντας λόγο για «ακραίους χαρακτηρισμούς» εναντίον του» για «διατεταγμένη υπηρεσία» και «εκφασισμό της πολιτικής ζωής», ενώ τόνισε ότι η Αθήνα «αλλάζει σελίδα», αναφερόμενος σε έργα και παρεμβάσεις της δημοτικής αρχής.
Στον καυγά ενεπλάκησαν και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ένας βουλευτής του οποίου χαρακτήρισε «προσβλητική αλαζονεία» τους χαρακτηρισμούς Καιρίδη και «χτυπήματα κάτω από τη μέση».
Και ενώ το ΠΑΣΟΚ απέφυγε να βγάλει επίσημη ανακοίνωση, το έκανε αντιθέτως ο Σύριζα, μιλώντας για «χυδαία επίθεση εναντίον του Δημάρχου» ενώ ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου του Σύριζα, Ζαχαριάδης, κάλεσε τον Πρόεδρο της Βουλής να απευθύνει συστάσεις στον Καιρίδη !
Τόση φροντίδα για στελέχη άλλου κόμματος είχαμε να δούμε από τότε που ο Κατρούγκαλος, ως πρωτοκλασάτο τότε στέλεχος του Σύριζα, κάκιζε την κυβέρνηση Σαμαρά μιλώντας για «διαφαινόμενη μεθόδευση εκ μέρους κυβερνητικών κύκλων να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή, πράγμα που δεν βλάπτει το κόμμα αυτό αλλά την ίδια τη δημοκρατία…» ( άρθρο στην Αυγή τον Μάρτιο του 2014).
Και αφήνουμε κατά μέρος την Αθήνα «που αλλάζει σελίδα» ενώ είναι σε μαύρο χάλι, και πάμε κατευθείαν στην ουσία.
Από πότε η πολιτική κριτική, έστω και οξεία, θεωρείται «διατεταγμένη υπηρεσία» που συνιστά μάλιστα και «εκφασισμό της πολιτικής ζωής»;
Το 1994, δεν ήταν ο Θόδωρος Πάγκαλος που αποκάλεσε τον Αβραμόπουλο, αντίπαλό του για το Δήμο της Αθήνας, «κύριο Τίποτα» ; Δεν θυμάμαι τότε να σηκώθηκε τόση σκόνη.
Ούτε να μίλησε κανείς για «εκφασισμό της πολιτικής ζωής».
Ο Πάγκαλος έχασε, ο «κύριος Τίποτα» κέρδισε και ήμασταν πάλι όλοι αγαπημένοι.
Ένα άλλο όμως σημείο στο οποίο φοβάμαι ότι δεν έχει δοθεί η δέουσα προσοχή, είναι η επιμονή του Δούκα να θεωρεί την συνεργασία των «προοδευτικών δυνάμεων» στο Δήμο της Αθήνας, ως «πρότυπο και οδικό χάρτη» για αντίστοιχες συνεργασίες στην κεντρική πολιτική σκηνή. Μια θεωρία που ο ίδιος και οι φίλοι του διακινούν επιμελώς εδώ και καιρό χωρίς να αντιλαμβάνονται το στοιχειώδες. Ότι άλλο χώρα, κι άλλο Δήμος.
Αλλά και μια ματιά στα νούμερα των δημοτικών εκλογών του 2023, καθιστούν τη θεωρία αυτή εξαιρετικά αδύναμη, αν όχι προβληματική.
Πιο συγκεκριμένα, στον πρώτο γύρο όπου γίνεται και η ακριβής πολιτική καταγραφή, ο Δούκας πήρε 14,19% με 32,3% συμμετοχή. Δηλαδή πήρε στην ουσία μόνο το 4,5% επί των εγγεγραμμένων.
Οι υπόλοιποι «προοδευτικοί» άθροιζαν στον πρώτο γύρο μετά βίας ένα 33% και όλοι μαζί, με το ποσοστό του Δούκα, ένα 47% που όμως δεν έφτανε για τον δεύτερο γύρο.
Ο συνδυασμός του Κασιδιάρη πήρε στον πρώτο γύρο 8,33%.
Όλως παραδόξως, στο δεύτερο γύρο ο Δούκας εξελέγη με 55%, το τέλειο δηλαδή άθροισμα του 47% και του 8%.
Πράγμα που σημαίνει ότι χωρίς τις ψήφους του Κασιδιάρη, ο Δούκας δεν έβλεπε Δήμο ούτε με το κιάλι.
Με αυτή την έννοια, αυτό που συνέβη τότε δεν το λες ακριβώς και «σύγκλιση προοδευτικών δυνάμεων» αλλά μάλλον μια σύμπραξη καιροσκόπων απλά και μόνο για να χάσει ο Μπακογιάννης.
Εν πάση όμως περιπτώσει, με γεια του και χαρά του η νίκη του Δούκα και μπράβο του που με 14% μόνο στον πρώτο γύρο, έπεσε απ’ την Ακρόπολη και όχι μόνο βγήκε ατσαλάκωτος αλλά κέρδισε και το λαϊκό λαχείο.
Άλλο όμως αυτό και άλλο να πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες κοροϊδεύοντας τους αφελείς. Γιατί και η κοροϊδία έχει και όρια.
