Η πρόσφατη ομιλία του Α. Σαμαρά έδειξε ότι η ώρα ανακοίνωσης του κόμματός του είναι θέμα χρόνου. Θα πει κανείς πως δεν προκαλεί έκπληξη. Το ξέραμε. Παρ' όλα αυτά αξίζει να σημειωθεί ότι ο Α. Σαμαράς δεν δείχνει να συνειδητοποιεί την επικινδυνότητα του όποιου εγχειρήματός του. Διάβασα σε ρεπορτάζ ότι στενοί συνεργάτες του, του λένε ότι έχει αφετηρία το λιγότερο ένα 7%-8% και μπορεί να ανέβει σημαντικά.
Ωστόσο, δεκάδες δημοσκοπήσεις επί μήνες ακτινογραφούν τα όρια της δυνητικής ψήφου και τα αποτελέσματα είναι σταθερά αλλά και αμετακίνητα. Ένα 3,5% δηλώνει πολύ πιθανό και 6%-6,5% αρκετά πιθανό να ψηφίσει ένα κόμμα Σαμαρά. Δηλαδή ένα κόμμα Σαμαρά εμφανίζει την μισή δυνητική ψήφο απ' ότι εμφάνιζαν τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού πριν ιδρυθούν.
Τι σημαίνει αυτό; Ένα πιθανό 4% -5% δημοσκοπικό όταν θα εμφανιστεί. Δηλαδή ένα ποσοστό σαν κι αυτό που έπαιρνε η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ που ίδρυε πριν 33 χρονια. Τι σημαίνει αυτό με τη σειρά του; Ότι και αν πάρει σε εκλογές αυτό το ποσοστό, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν σε δεύτερες εκλογές θα μπει στη Βουλή.
Ωστόσο, συνεχίζει να υπάρχει ο κίνδυνος για αυτόν να μην μπει στη Βουλή από τις πρώτες εκλογές. Κάτι σαν τον Γ. Παπανδρέου το 2015, όταν πολλοί έλεγαν ότι ήταν πολύ πιθανό να μπει στη Βουλή πετώντας έξω το ΠΑΣΟΚ και τελικά έγινε το αντίστροφο. Κρίμα.
Ο Α. Σαμαράς θα μπορούσε οικοδομήσει την υστεροφημία του στη βάση της διακυβέρνησης από τη συνεργασία ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, την περίφημη Κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου, την προσφορά του στην χώρα εκείνη την περίοδο στην οποία έγινε περισσότερο αποδεκτός από ευρύτερα κοινά.
Αντίθετα κινδυνεύει να περάσει στην ιστορία σαν ο πολιτικός που έριξε μια Κυβέρνηση της ΝΔ και τώρα επιδιώκει να συμβάλει στη μη επανεκλογή μιας άλλης Κυβέρνησης της ΝΔ. Ε δεν το λες αυτό και προσπάθεια κάποιου να σώσει την παράταξη και την χώρα από τον Κ. Μητσοτάκη που όπως λέει την έχει διαλύσει.
Ακόμα και οι πιο φανατικοί αντιμητσοτακικοί όλων των χώρων ξέρουν - εκ των αποτελεσμάτων- ότι μέσα σε δέκα χρόνια κέρδισε σε τρεις Βουλευτικές εκλογές, σε δύο Ευρωεκλογές και σε δύο Περιφερειακές εκλογές. Αν έχει αυτές τις επιτυχίες ένας ηγέτης κόμματος που το έχει διαλύσει, πώς άραγε είναι οι επιτυχημένοι ηγέτες;
Κάτι δεν πάει καλά εν ολίγοις με το σκεπτικό, με την επιχειρηματολογία. Ασφαλώς όπως τόνισε ο ίδιος όταν υπάρχει πρόβλημα με την πατρίδα όλα παραμερίζονται και πρέπει κάποιος να δηλώνει παρών. Είναι σωστό αυτό, αλλά από τι ακριβώς κινδυνεύει η πατρίδα;
Από την περίφημη woke agenda που ποτέ δεν υπήρξε στην Ελλάδα; Από τον γάμο των ομόφυλων, γιατί περίπου 300 γάμοι που έγιναν σ΄αυτά τα δύο χρόνια από την ψήφιση του σχετικού Νόμου διέλυσαν την πυρηνική οικογένεια; Το πιστεύει κανείς στα αλήθεια αυτό; Ίσως, δε να διαφεύγει ότι στις ΗΠΑ στη χώρα που υπήρξε η ανόητη προώθηση της woke agenda από τμήματα των Προοδευτικών, ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών άρχισε να καθιερώνεται από Πολιτείες που οι Κυβερνήτες ήταν συντηρητικοί.
Μήπως κινδυνεύει από την Τουρκία για την οποία πλέκεται ένα τρομακτικό εγκώμιο για την προνοητικότητά της, την μακροπρόθεσμη εξωτερική πολιτική της και την οξυδέρκεια και από άλλους; Δεν μπορεί να γίνεται κατανοητό αυτό, όταν η Ελλάδα θεωρείται πια πιο οχυρωμένη και ασφαλής παρά ποτέ, όταν η συμμαχία με το Ισραήλ τρομάζει την Τουρκία, όταν η Ελλάδα μετατρέπεται σε ενεργειακό κόμβο και όταν η Τουρκία βλέπει από απόσταση τα F 35.
Γίνεται δε και συνέχεια λόγος για εθνική υποχωρητικότητα, αλλά δεν γίνεται κατανοητό από τι έχουμε υποχωρήσει και πότε, επί ποιου πρωθυπουργού υπήρχε κάποια ριζικά διαφορετική πολιτική; Δυστυχώς για τους υπερασπιστές αυτών των απόψεων όλες οι δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν τα θέματα αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής ως το πιο δυνατό σημείο της κυβέρνησης μάλιστα σε επίπεδα πέριξ του 45%, πολύ, μα πάρα πολύ παραπάνω από το 29%-30% που εμφανίζει η ΝΔ ως εκτίμηση ψήφου.
Πάλι κάτι δεν πάει καλά με το σκεπτικό και την επιχειρηματολογία. Όπως και με την ταύτιση Κ. Μητσοτάκη με τον Α. Τσίπρα για την διάλυση των κομμάτων τους. Και άντε με τον Κ. Μητσοτάκη, αν και τα είπαμε, τον ενδιαφέρει γιατί υπήρξε Πρόεδρος του Κόμματος. Με τον Τσίπρα τι τον ενδιαφέρει αν διέλυσε το κόμμα του; Θα έπρεπε να χαίρεται. Τελικά μόνο με το ΠΑΣΟΚ ή τμήμα του έστω δεν φάνηκε να έχει πρόβλημα. Μήπως γιατί στελέχη του όλο και μιλάνε εσχάτως για υποχωρητικότητα της ΝΔ απέναντι στην Τουρκία, μήπως για άλλους λόγους; Δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς.
Ευτυχώς πάντως. Ζούμε σε Δημοκρατία και όποιος θέλει και μπορεί διατυπώνει σκέψεις, να κριτικάρει, να φτιάχνει κόμμα παρά το ανελεύθερο παλιοκλίμα που ζούμε σ' αυτή την χώρα επί « καθεστώτος Μητσοτάκη. Είχαμε 11 κόμματα να μετράμε στις δημοσκοπήσεις, προστέθηκαν άλλα δύο, μιλάμε για άλλο ένα ακόμα. Σύνολο 14 αισίως. Μήπως τελικά αποδειχθεί ότι πλην ενός που βλέπει προς το 2030, οι άλλοι εργάζονται χωρίς να το κατανοούν για τον Κ. Μητσοτάκη; Γιατί, όλη αυτή η πανσπερμία κομμάτων και νέων ιδρύσεων δεν αναδεικνύει δυνατότητα εναλλακτικής λύσης.
* Ο Zαχαρίας Ζούπης, στέλεχος εταιριών έρευνας αγοράς, δημοσκοπήσεων και επικοινωνίας από την δεκαετία του ‘90, είναι σήμερα Διευθυντής Ερευνών και Στρατηγικής Επικοινωνίας της OPINION POLL. Είχε την ευθύνη του σχεδιασμού, της υλοποίησης και της επιστημονικής επιμέλειας ερευνητικών προγραμμάτων και στρατηγικής επικοινωνίας. Έχει διεξάγει πολυάριθμες πολιτικές, αυτοδιοικητικές, κοινωνικές, εμπορικές έρευνες και focus groups. Έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα και δύο βιβλία («Εκεί γύρω στα τριάντα», «40+1 άρθρα για την Κεντροαριστερά»).
