11ος χρόνος
ημέρα 3872η
ημέρα 3872η
Δευτέρα ,
8 Ιουνίου 2026
8 Ιουνίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Οι «προγραμμένοι» της φωτογραφίας
Είναι γνωστό ότι το Ισραήλ έχει μαζέψει όλες τις φωτογραφίες και τα βίντεο από την αιφνιδιαστική επίθεση της Χαμάς στο φεστιβάλ Supernova. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στα δικά μας μέρη. Η λαϊκή δεξιά έχει πάρει κάποιες φωτογραφίες από «πάρτι» σε wine bar, μετά την ψήφιση του νόμου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, τις έχουν καρφιτσώσει πάνω σ’ ένα ταμπλό, έχουν βάλει με μαρκαδόρο ένα Χ πάνω στα πρόσωπα όσων πολιτικών συμμετείχαν.
Ο Σάχης, ο Σίσι και ο «αραβικός χειμώνας» της Κλίντον
Το να κάνουμε αναδρομή στο παρελθόν και να αναλογιστούμε τι συνέβη στον αραβικό κόσμο με την αποκληθείσα βλακωδώς «αραβική άνοιξη», είναι σήμερα ανώφελο. Και οι συγκεκριμένες ευθύνες της Κλίντον και του Ομπάμα, έχουν ιστορικά καταλογιστεί. Τελικά, ευτυχώς που βρέθηκε ένας Σίσι και η Αίγυπτος δεν έπεσε στα χέρια των φανατικών ισλαμιστών, με ό,τι αυτό θα σήμαινε για την περιοχή και για κυρίως για την πατρίδα μας. Αισθάνομαι το πειρασμό -και λόγω αυτοκριτικής- να μνημονεύσω τα πανηγύρια του «προοδευτικού» κόσμου από την πτώση του καθεστώτος του Σάχη. Το τι επακολούθησε είναι γνωστό.
Ο λαϊκισμός προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά από τις χρεώσεις των τραπεζών
Μετά από το «παλλαϊκό αίτημα» των απανταχού σοσιαλιστών, να δοθούν τα κόκκινα δάνεια στους δανειολήπτες και όχι στα funds, έτσι ώστε να σταματήσει και ο τελευταίος συνεπής δανειολήπτης να πληρώνει τη δόση του, η λαίλαπα του λαϊκισμού ζητάει τώρα από τις τράπεζες να παραδώσουν τα κέρδη τους στον λαό. Σου λέει, από τον λαό σώθηκαν, στον λαό ανήκουν. Ότι όλα αυτά έχουν ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα, είναι κακό για την πραγματικότητα. Ότι οι τραπεζίτες, επίσης, επέλεξαν τον εύκολο δρόμο των υψηλών προμηθειών, είναι επίσης γεγονός. Και έδωσαν «δικαιώματα».
Η δικαίωση της ελεύθερης αγοράς από Λαγκάρντ
Η πρόσφατη προειδοποίηση της προέδρου της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, για το μέλλον της ευρωπαϊκής οικονομίας, αποτελεί μια ισχυρή επιβεβαίωση όσων εδώ και χρόνια προειδοποιούσαν για τις αδυναμίες του ευρωπαϊκού κοινωνικοοικονομικού μοντέλου. Η Λαγκάρντ υπογράμμισε ότι η Ευρώπη δεν θα μπορέσει να συντηρήσει το γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας, να επενδύσει επαρκώς στην άμυνα και να αντιμετωπίσει την κλιματική αλλαγή, εάν δεν επιλυθεί το πρόβλημα της χαμηλής ανάπτυξης. Αυτές οι δηλώσεις, δεν αποτελούν έκπληξη για όσους υποστήριζαν τη σημασία της οικονομικής ελευθερίας.
Τι χώρα είμαστε;
Κοιτάζω τον προϋπολογισμό, παρακολουθώ και την αντιπαράθεση γι' αυτόν. Και αναρωτιέμαι. Τι είμαστε τελικά; Χώρα ζηλευτή μέσα στην Ευρώπη, που οι εταίροι κοιτάζουν τα οικονομικά επιτεύγματα της και ζηλεύουν ή χώρα παρίας, που τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της επιβιώνει με το ζόρι; Είμαστε η χώρα με έναν από τους υψηλότερους δείκτες οικονομικής ανάπτυξης μέσα στην ευρωζώνη ή μια χώρα που η πραγματική αγοραστική δύναμη των κατοίκων της, μόνο με χώρες της υποσαχάριας Αφρικής μπορεί να συγκριθεί; Είμαστε η κοινωνία των άκρων, ως εκ τούτου καταδικασμένοι να πηγαινοερχόμαστε από την ευμάρεια στην κρίση.
Υπεύθυνη ενημέρωση από τον πρωθυπουργό
Είναι ώρα να απευθυνθεί ο Πρωθυπουργός προς τους πολίτες. Όχι για τα οικονομικά, που θα κάνει κατά το Σύνταγμα την άλλη εβδομάδα, κλείνοντας τη συζήτηση επί του Προϋπολογισμού για το 2025. Αλλά για τη γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή μας και τους κινδύνους που εξελίσσονται ταχύτατα γύρω μας. Η αυριανή ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών από τον υπουργό Εξωτερικών, Γεραπετρίτη, είναι προφανώς ορθή. Θα προετοιμάσει, όπως απαιτείται, μια υπεύθυνη στάση εκ μέρους των κομμάτων. Όχι όμως μόνον επί των ελληνοτουρκικών διπλωματικών εξελίξεων. Θέμα που κυριαρχούσε, μέχρι πρότινος, στις «ανησυχίες» τους.
Η κατάσταση σώζεται μόνο με έναν τρόπο
Ποιος θα φανταζότανε πριν από δέκα χρόνια ότι η Ελλάδα θα ήταν ένα … ασφαλές λιμάνι, την ώρα που Γαλλία και Γερμανία απειλούν να συμπαρασύρουν την Ευρώπη στο χάος. Εντάξει, ας μην υπερβάλλουμε κιόλας! Πάμε καλά, αλλά η ευημερία μας εξαρτάται από την Ευρώπη. Το 2015 το μεγάλο ψέμα ήταν ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να «σκοτώσει» την Ευρώπη. Αντιθέτως, είναι αλήθεια ότι η καρδιά της Ευρώπης είναι η Γαλλία και η Γερμανία κι αν της συμβεί κάποιο κακό θα εξαφανιστεί η επίπλαστη ευμάρειά μας…
Ο Τραμπ έχει δίκιο για το ΝΑΤΟ
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Τραμπ πέτυχε να αυξήσει τις συνεισφορές των χωρών–μελών κατά περισσότερα από 600 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτή η επιτυχία αποδεικνύει ότι η σκληρή διαπραγματευτική του τακτική είχε αποτελέσματα και ότι οι ευρωπαϊκές χώρες είναι σε θέση να αναλάβουν μεγαλύτερες ευθύνες όταν αντιλαμβάνονται πως οι εναλλακτικές τους είναι περιορισμένες. Η θέση του Τραμπ ότι οι χώρες–μέλη πρέπει να «πληρώνουν τους λογαριασμούς τους» δεν είναι ούτε πρωτοφανής ούτε άδικη. Η Συμμαχία έχει εδώ και χρόνια συμφωνήσει πως κάθε μέλος οφείλει να δαπανά τουλάχιστον το 2% του ΑΕΠ του για αμυντικές δαπάνες.
Δεν βγάζει μόνο η έρημος κατσαπλιάδες
Αν πριν δυο βδομάδες ρωτούσε κανείς τον Μπασάρ Αλ Άσαντ τι σχέδια είχε για το 2025, θα του αράδιαζε ένα ολόκληρο κατεβατό. Για τη Συρία, για τη Μέση Ανατολή, για τον ίδιο, για τη γυναίκα του, για την οικογένεια του. Στο τέλος - τέλος είναι μόνο 59 χρονών και είχε όλο το μέλλον μπροστά του. Τίποτα δε φαινόταν ικανό να κλονίσει την εξουσία του και την προσωπική του ευμάρεια. Για ρωτήστε τον και σήμερα να δούμε τι θα απαντήσει. Αν μπορεί να μιλήσει, καθώς την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο...
Η καμπάνα των επενδύσεων
Στο κλείσιμο της προηγούμενης εβδομάδας ανακοινώθηκαν τα στοιχεία για την εξέλιξη του εγχώριου προϊόντος, το γνωστό ΑΕΠ ή κοινώς η «πίτα» από την οποία όλοι περιμένουμε ένα τεμάχιο, κατά το τρίτο, το θερινό, τεταρτημόριο τρέχοντος έτους. Η εξέλιξη είναι καλή, γενικά, αλλά όχι για τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους θα επιθυμούσαμε, όπως θα εξηγήσω παρακάτω. Το ΑΕΠ συνέχισε να μεγαλώνει, όπως διαρκώς συμβαίνει από το δεύτερο τρίμηνο του 2021 και μετά, όταν η οικονομία βγήκε από το έρεβος...
Ο άξονας του κακού αποδυναμώνεται
Η Συρία του Άσαντ ήταν ένας παράγοντας αποσταθεροποίησης της περιοχής, κυρίως δε του Λιβάνου. Από το 1980 ήλεγχε κάθε πτυχή της δραστηριότητας αυτού του κράτους, το οποίο βεβαίως είχαν φροντίσει να το καταστρέψουν προηγουμένως οι Παλαιστίνιοι. Η μυστική υπηρεσία του Άσαντ, σε συνεργασία με τη Χεζμπολάχ, βαρύνεται με τις δολοφονίες Λιβανέζων πολιτικών -πρωτίστως του πρώην πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι*- που ήθελαν να απεξαρτηθούν από την επιρροή της Συρίας. Συγχρόνως, ήταν ο βασικός αγωγός της ιρανικής βοήθειας προς τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου. Η Χεζμπολάχ χωρίς τη Συρία δε θα μπορούσε να υπάρξει...
Σήμερα το Χαλέπι. Αύριο;
Ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, κυβερνητικός εταίρος του κ. Ερντογάν, δήλωσε ότι «το Χαλέπι είναι τουρκικό ως το κόκαλο», για να συμπληρώσει: «Το τουρκικό έθνος γνωρίζει τη γεωγραφία του Ιράκ και της Συρίας και το τουρκικό έθνος φέρει στην ψυχή του αυτές τις γεωγραφίες της καρδιάς και του πολιτισμού του». Φταίμε τώρα εμείς που θυμόμαστε τις δηλώσεις Ερντογάν για τα σύνορα της καρδιάς της Τουρκίας; Το πού πάει το πράγμα είναι φανερό…
Οι δύο μεγάλες στρατηγικές αστοχίες της Γερμανίας
Η ηγεμονική θέση της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπήρξε ακρογωνιαίος λίθος της ευρωπαϊκής ενοποίησης τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, δύο κρίσιμες στρατηγικές επιλογές, η εξάρτηση από τη ρωσική ενέργεια και η βαθιά οικονομική σύνδεση με την Κίνα, έχουν υπονομεύσει αυτήν τη θέση, αποκαλύπτοντας αδυναμίες που απειλούν όχι μόνο τη γερμανική οικονομία, αλλά και τη συνοχή της ΕΕ. Η πρώτη μεγάλη στρατηγική αστοχία αφορά την ενεργειακή εξάρτηση της Γερμανίας από τη Ρωσία, που αποδείχθηκε καταστροφική μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Ο καιρός των πραξικοπημάτων
Δεν είμαι ειδικός επί των πραξικοπημάτων, ούτε επί των προνουντσιαμέντων (googlάρετε, να δείτε τι είναι αυτό). Όμως η αλλόκοτη είδηση για το αποτυχημένο και μάλλον παλαβό πραξικόπημα στη Νότια Κορέα, μου θύμισε το άλλο που έγινε στην Τουρκία προ δεκαετίας και με οδήγησε σ’ ένα βασικό συμπέρασμα. Μάλλον, τα πραξικοπήματα έχουν τελειώσει στον ανεπτυγμένο κόσμο. Όπου γίνουν, αποτυγχάνουν.
Ο Τσίπρας είναι γυμνός
Είναι δύσκολο, γιατί είναι πολύ βαρύ, να έχεις πειστεί ότι κάποιος είναι ψεύτης. Αν και με τους πολιτικούς είναι, σχεδόν δικαιολογημένο. Είναι όμως πολύ πιθανόν να έχει μια ψεύτικη αντίληψη των πραγματικών δεδομένων. Να τον εμποδίζουν οι ιδέες του, η πίστη του, οι εμπειρίες του να κατανοήσει τα γεγονότα όπως είναι και γι αυτό τα προσαρμόζει σε κάτι διαφορετικό με το οποίο μπορεί να τα έχει καλά με τη συνείδησή του.
Ο εξαγνισμός της Αριστεράς ήταν αναδρομικός, όπως και η ιστορική ασυλία της
Τα χαράματα της 6ης Δεκεμβρίου 1944, ανήμερα του Αγίου Νικολάου, ξεκίνησε η μεγάλη επίθεση των Ελασιτών κατά του στρατοπέδου Μακρυγιάννη. Το τι έγινε είναι γνωστό με κάθε λεπτομέρεια. Όπως πλέον είναι γνωστό το τι έγινε καθ΄όλη τη διάρκεια των 33 ημερών που διήρκεσε η μάχη της Αθήνας. Και εξ αιτίας όλων αυτών των γεγονότων η ήττα του ΚΚΕ δεν ήταν μόνον στρατιωτική – εξακολουθούσε να ελέγχει όλη την Ελλάδα – ήταν πρωτίστως ηθική. Τα εγκλήματα που διέπραξαν, οι ομαδικοί τάφοι που βρέθηκαν...
Πώς θα ξεπεράσουμε το χάος στα ακίνητα
Ο τέως βουλευτής Τρικάλων, Μιχάλης Ταμήλος, «απαντάει» στο προχτεσινό μας σημείωμα για το χάος της γραφειοκρατίας που πνίγει την αγορά ακινήτων. Έχει ενδιαφέρον η παρέμβασή του, όχι μόνο λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας, του μηχανικού, αλλά και λόγω της εμπειρίας του ως δήμαρχος Τρικκαίων. Κι έχει ενδιαφέρον ότι ανοίγει ένας διάλογος, ο οποίος μπορεί στο τέλος και να κινητοποιήσει την κυβέρνηση. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε όλοι με όλους. Αλλά είναι τουλάχιστον αξιοπερίεργο ότι όλοι συμφωνούν στο ότι εδώ κάτι πάει πολύ λάθος.
Η Γαλλική πολιτική κρίση: Το τίμημα του ευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου
Η Γαλλία βρίσκεται, για άλλη μια φορά, στο επίκεντρο μιας πολιτικής και οικονομικής κρίσης που απειλεί όχι μόνο τη σταθερότητα της ίδιας της χώρας, αλλά και ολόκληρης της Ευρωζώνης. Οι πολιτικές εντάσεις που λαμβάνουν χώρα αυτές τις μέρες στο γαλλικό κοινοβούλιο είναι ενδεικτικές ενός βαθύτερου προβλήματος: το σοσιαλδημοκρατικό οικονομικό σύστημα που κυριαρχεί στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες αποδεικνύεται καταστροφικό για την κοινωνική συνοχή.
Ευτυχώς που τότε έχασε το «ΝΑΙ» και σωθήκαμε
Καλά να προσπαθεί να ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε, αλλά κι αυτά που ζήσαμε; Στις ουρές των ΑΤΜ ήμασταν στημένοι με τις ώρες να περιμένουμε για το καθημερινό μας εξηντάρι, όταν βιώναμε αυτά για τα οποία μίλησε πάλι ο Αλέξης προχθές. Δεν ήμασταν σε καμιά παραλία αραχτοί, να πίνουμε ανέμελοι τη φραπεδιά μας. Κι όταν είσαι όρθιος και αγωνιάς και φοβάσαι, αυτό που ζεις αποτυπώνεται ανεξίτηλα στη μνήμη σου. Η ιστορία γράφεται και πετρώνει εντός σου. Οπότε, σαν έρθει μια δεκαετία αργότερα ο κατ’ εξοχήν υπαίτιος και προσπαθεί θρασύτατα να ξαναγράψει τα γεγονότα...
