Προφανώς, οι εκλογές του 2023 ήταν πειραγμένες. Δίκιο έχει ο φίλος μου ο Κώστας ο Αρβανίτης. Διότι ένας ΣΥΡΙΖΑ του οποίου τα φυσιολογικά ποσοστά είναι το σημερινό 4-6%, ήταν εντελώς εξωφρενικό να πάρει στην πρώτη κάλπη 20,07%. Και μάλιστα όταν είχε κάνει τη χειρότερη αντιπολίτευση που βιώσαμε ποτέ στη χώρα μεταπολιτευτικά. Όπως εξωφρενικότερο ήταν να πάρει 920.000 ψήφους (17,8%) στις επαναληπτικές έναν μήνα μετά, όταν βρισκόταν σε συνθήκες σοκ, ψυχολογικής κατάρρευσης και κρίσης ηγεσίας μετά την προηγούμενη ήττα. Κάτι ύποπτο και παράτυπο έγινε εκεί, που πρέπει επιτέλους να απαντηθεί. Από τότε το λέμε και ουδείς ασχολείται μ’ αυτό.
Πώς σας φαίνεται αυτή η επιχειρηματολογία; Όμορφη δεν είναι; Λογική δεν ακούγεται; Θα μου πείτε είτε ότι πρόκειται για παραλήρημα Κωνσταντοπουλικής υφής, είτε (επιεικέστερα) για υποκειμενική ματιά σ’ ένα γεγονός που ο φορέας της ούτε μπόρεσε ούτε θέλησε ποτέ να μεταβολίσει, οπότε τρία χρόνια αργότερα το φέρνει στα μέτρα του και ησυχάζει. Αν το άκουγα από κανέναν άλλον θα μιλούσα ευθέως για ψεκασμένο, αλλά επειδή ο Κώστας δεν είναι τέτοιο πράγμα, υποθέτω πως απλώς πρόκειται για υπερχειλίζουσα ιδεοληψία. Γι αυτό και θεωρώ εξωφρενικότατο το γεγονός ότι καθόμαστε και το συζητάμε.
Θυμάμαι σαν τώρα κάτι αντίστοιχο που είχε γίνει το μακρινό 1986. Ένας πρωτοδίκης που δίκαζε μια υπόθεση για κάποια οικοδομή, είχε καλέσει τους δημοσιογράφους των εφημερίδων (τότε αυτές έκαναν παιχνίδι, κανάλια δεν υπήρχαν πλην των κρατικών) να πάνε στην έκδοση της απόφασης διότι θα ανήγγειλε κάτι πολύ σημαντικό. Πήγαν απορημένοι οι συνάδελφοι (δεν τον ήξεραν καν, ήταν ένας κατώτατος δικαστικός) και έκπληκτοι τον άκουσαν από την έδρα να λέει με στόμφο ότι δεν έβγαλε απόφαση διότι το Προεδρικό Διάταγμα πάνω στο οποίο στηριζόταν η προσφυγή ήταν παράνομο.
Γιατί ήταν παράνομο; Διότι κατά την γνώμη του, η εκλογή του Προέδρου ήταν αντισυνταγματική, άρα ο Πρόεδρος ήταν παράνομος, άρα η υπογραφή του στο Προεδρικό Διάταγμα δεν ίσχυε. Πρόεδρος τότε ήταν ο Σαρτζετάκης, η εκλογή του είχε γίνει ενάμισι χρόνο πριν και έκτοτε εκτελούσε κανονικά τα καθήκοντα του, έβγαζε διαγγέλματα, συναντούσε τους πολιτικούς αρχηγούς και εκπροσωπούσε τη χώρα στο εξωτερικό. Με το άκουσμα της είδησης, έγινε της κακομοίρας. Οκτάστηλα στις εφημερίδες, τεράστια δημόσια συζήτηση ότι η Δικαιοσύνη θέτει θέμα νομιμοποίησης του Προέδρου της Δημοκρατίας, διαπληκτισμοί στην Βουλή και άλλα τέτοια τρομερά.
Μέχρι που την τρίτη μέρα του χαμού, βγαίνει ο Γιώργης ο Κουρής που όλα τα εκλαΐκευε με τον δικό του χαριτωμένο τρόπο και με έναν κεντρικό τίτλο στην «Αυριανή» αποκατέστησε τα πράγματα. Έγραφε απευθυνόμενος στον Παπανδρέου που ήταν πρωθυπουργός: «Ανδρέα κάνε κάτι. Της κακομοίρας γίνεται στη Δικαιοσύνη. Τρελός δικαστής, σε στιγμή κρίσης, κατάργησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας». Αυτό ήταν. Ξάφνου, η δημόσια συζήτηση κόπηκε μαχαίρι, διότι όλοι αναλογίστηκαν μήπως πράγματι ο Αυριανιστής Γιώργης είχε δίκιο. Δεν ξέρω τι απέγινε ο πρωτοδίκης, ξέρω ότι ένα θέμα που την μια μέρα ήταν κυρίαρχο στην δημόσια σφαίρα, την επομένη θεωρήθηκε απ’ όλους προϊόν στιγμιαίας συλλογικής παράνοιας.
Να μην παρεξηγηθώ, δεν συγκρίνω ευθέως εποχές ή πρόσωπα, αλλά δεν βλάπτει να θυμόμαστε κιόλας. Έχω κι άλλα παραδείγματα, όπως τότε που κατηγορήθηκε μια ελληνική κυβέρνηση ότι άφησε τους Μασόνους να μπουν στα μουλωχτά στον σχεδιασμό των χαρτονομισμάτων του κατοστάρικου και του πεντακοσάρικου (δραχμές είχαμε ακόμα), καθώς στα καινούρια χαρτονομίσματα είχαν εμφανιστεί μυστηριωδώς διαβήτες και φιδάκια που τρώγανε την ουρά τους. Άλλος χαμός και τότε, αλλά αφήνω την εξιστόρηση για επόμενο κείμενο. Έτσι που το πάει η αντιπολίτευση, θα χουμε αφορμές…
