Όλο και πιο συχνά συναντώ ανθρώπους που μου λένε «ο Μητσοτάκης ζορίζεται». Μα φυσικά ζορίζεται. Φαντάστηκε κανείς ότι θα καταφέρει ανέφελα, αυτό που δεν πέτυχε κανένας άλλος μεταπολιτευτικός πρωθυπουργός; Εύκολη είναι μια τρίτη συνεχόμενη πρωθυπουργική θητεία; Η πολιτική είναι σκληρό άθλημα παντού στον κόσμο, στην Ελλάδα ένα παραπάνω. Κάποιοι μου λένε «ας τα παρατήσει, οκτώ χρόνια πρωθυπουργός ήταν, δεν του φτάνουν;».
Πλάκα κάνετε τώρα; Εδώ βλέπουμε να επανέρχονται θρασύτατα Τσίπρες και Σαμαράδες που έφαγαν στο κεφάλι τρομακτικές ήττες και παλλαϊκή χλεύη, αυτός που προηγείται με 15 μονάδες από τον δεύτερο θα κατεβάσει ρολά και θα πάει στο σπίτι του; Αφήστε που όταν ρωτάω όσους θέλουν να τον διώξουν «για να έρθει στην θέση του, ποιός;» δεν έχουν ιδέα. Το μόνο που ξέρουν με βεβαιότητα είναι ότι ο Κυριάκος «τα ‘φαγε τα ψωμιά του».
Σύμφωνοι, σκάνε διαρκώς Λαζαρίδηδες και ΟΠΕΚΕΠΕδες στον δρόμο του. Αλλά έτσι είναι η ζώσα πραγματικότητα. Ο Μητσοτάκης παρέλαβε ένα κράτος με σαράντα προβληματικούς τομείς, μεταρρύθμισε τους μισούς, άφησε τους άλλους είκοσι ανέγγιχτους, του έσκασαν δυο απ’ αυτούς στα χέρια. Μπορεί αυτά που σουλούπωσε να είναι υπερπολλαπλάσια απ’ όσα τόλμησαν να αγγίξουν όλοι οι προκάτοχοι του μαζί, πλην κανένας δεν θα του το αναγνωρίσει. Όλοι θα τον κατηγορήσουν γιατί δεν άλλαξε τον έναν που ανατινάχτηκε.
Κανένας δεν θα του πιστώσει την ύπαρξη ενός Πιερρακάκη (που έφτασε να γίνει πρόεδρος του Eurogroup) ή ενός Χατζηδάκη (που όπου καταπιάστηκε έφερε χειροπιαστό αποτέλεσμα), όλοι θα του χρεώσουν τους τίτλους σπουδών ενός Λαζαρίδη. Μπορεί να καταπολέμησε την διαφθορά στις εφορίες (τρομερή διαχρονική πληγή) ή στις πολεοδομίες (άλλο χτικιό) ή στα εξοπλιστικά (θλιβερές αναμνήσεις έχουμε απ’ αυτά), όμως όλοι του χρεώνουν το ρουσφέτι που δεν καταπολέμησε στις κτηνοτροφικές επιδοτήσεις. Είπαμε, η πολιτική είναι σκληρό άθλημα, αμείλικτο.
Αλλά από την άλλη, η χώρα ή η παράταξη δεν είναι μπακαλικάκι της γειτονιάς να το παρατήσει ο μπακάλης και να φύγει, επειδή κάποιος πελάτης τον έθιξε. Εδώ παίζονται πολλά και όποιος αξιώθηκε να φθάσει στη θέση του πρωθυπουργού δεν μπορεί να μην τα λαμβάνει υπ’ όψη του.
Όσο η ανυπαρξία σοβαρού αντίπαλου ευνοεί τον Μητσοτάκη στον στόχο του για τρίτη τετραετία, άλλο τόσο τον καταδυναστεύει -αν υποθέσουμε ότι προσωπικά θα αποτολμήσει να δει τα πράγματα με άλλο μάτι. Το πιστεύω αυτό ακράδαντα. Να τα παρατήσει και να παραδώσει την χώρα και το μεγαλύτερο ελληνικό κόμμα, σε ποιον; Ο Σημίτης παρέδωσε κάποτε στον Γιώργο, κι άνοιξε την πόρτα σε μια ομάδα ερασιτεχνών που την επόμενη δεκαετία τα ‘κανε μαντάρα σε όλους τους τομείς. Ο Τσίπρας αποχώρησε, κι είδατε την κατάντια του κόμματος που είχε δημιουργήσει.
Να σοβαρευτούμε το λοιπόν. Όπως ο Ανδρέας δεν έπεσε κάποτε για ένα κωλόσπιτο, έτσι και ο Μητσοτάκης δεν θα πάει σπίτι του επειδή ο Μακάριος είχε την φαεινή ιδέα να δηλώσει «είμαι ωραίος». Ούτε επειδή έκανε retweet στην ανάρτηση ενός φανατικού που έβριζε την Ντόρα. Τα γράφω γιατί τα βλέπω να μονοπωλούν την επικαιρότητα, λες και έχουμε λύσει όλα τα υπόλοιπα μεγάλα. Αυτά με τα οποία ασχολούμαστε, είναι πράγματα ανάξια μπροστά στις ανάγκες της χώρας και στα ζητούμενα των καιρών. Κι αν εμείς μπορούμε να κάνουμε παιχνιδάκια, ο πρωθυπουργός δεν δικαιούται. Έχει ευθύνη.
