Μετά από 22 ημέρες πολέμου, οι δύο πλευρές, οι ΗΠΑ και το Ιράν, ανταλλάσσουν τελεσίγραφα και απειλές, κάτι που οδηγεί πιθανότατα σε σοβαρή κλιμάκωση, την οποία όλοι ήλπιζαν ότι θα αποφευχθεί.
Ο Ντόναλντ Τραμπ απείλησε τους Ιρανούς ότι αν δεν επιτρέψουν το πλήρες άνοιγμα των Στενών σε 48 ώρες (ήδη έχει αρχίσει η εκπνοή του τελεσιγράφου), τότε θα «εξαφανίσει» το Ιράν και θα πλήξει ενεργειακές και άλλου είδους υποδομές. Το Ιράν, από την άλλη, απαντά ότι αν δεχθεί οποιαδήποτε επίθεση, τότε όλες οι ενεργειακές υποδομές και τα εργοστάσια αφαλάτωσης θα βρεθούν στο στόχαστρό του και συγχρόνως απειλεί ότι θα αποτελέσει στόχο κάθε αμερικανική παρουσία στην περιοχή, αλλά και όσοι «κατέχουν αμερικανικά ομόλογα, που είναι βουτηγμένα στο αίμα του ιρανικού λαού».
Με νεότερες δηλώσεις του το απόγευμα της Κυριακής ο Ν. Τράμπ επανάφερε τις απειλές: «Σύντομα θα μάθετε τι θα συμβεί με το τελεσίγραφο για τους σταθμούς παραγωγής ενέργειας – το αποτέλεσμα θα είναι πολύ καλό. Θα υπάρξει ολοσχερής καταστροφή του Ιράν, και θα εξελιχθεί σε κάτι πολύ καλό..».
Τα τελεσίγραφα αυτά έρχονται ενώ, στο πλαίσιο των αντιφατικών μηνυμάτων που συνεχίζει να στέλνει καθημερινά ο Λευκός Οίκος, υπήρξαν και μηνύματα που άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο της αποκλιμάκωσης και της αναζήτησης μιας πρώτης επαφής με το Ιράν, ώστε να δοθεί χώρος στη διπλωματία.
Όμως, προς το παρόν, οι ΗΠΑ μετακινούν στην περιοχή πρόσθετες ναυτικές δυνάμεις, που περιλαμβάνουν και αποβατικά σκάφη με μια μεγάλη δύναμη πεζοναυτών, κρατώντας ζωντανό το σενάριο της χερσαίας επέμβασης, η οποία θα είναι, στην πρώτη φάση τουλάχιστον, σημειακή, έχοντας ως στόχο είτε το νησί Χαργκ είτε τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν. Το δεύτερο σενάριο θεωρείται περισσότερο απομακρυσμένο, λόγω της εξαιρετικής δυσκολίας για την επιτυχία του εγχειρήματος. Έγκυροι στρατιωτικοί αναλυτές, πάντως, διατηρούν επιφυλάξεις για το κατά πόσον μια χερσαία επέμβαση μπορεί τελικά να περιοριστεί μόνο σε ένα σημείο, όπως το νησί Χαργκ, και να μην οδηγήσει στην ανάγκη μεγαλύτερης και απρόβλεπτης εμπλοκής.
Όμως πλέον, με το Ιράν να κρατά γερά τα «κλειδιά» των Στενών του Ορμούζ, όπου, σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδουν τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία, επιτρέπεται αποσπασματικά η ροή πλοίων από συγκεκριμένες χώρες ή από εταιρείες που καταβάλλουν υψηλό τίμημα στο Ιράν (υπήρξαν πληροφορίες για έως και 2 εκατομμύρια δολάρια ανά πλοίο), για τους Αμερικανούς είναι προφανές ότι δεν μπορούν να κηρύξουν ούτε προσωρινή αναστολή των επιχειρήσεων, ούτε πολύ περισσότερο, να δηλώσουν «νικητές», όσο δεν αποκαθίσταται η ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά.
Και εκεί θα κριθούν πλέον και τα επόμενα βήματα του πολέμου.
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει επιτεθεί σε εταίρους και συμμάχους γιατί δεν έσπευσαν να συνδράμουν στην επιχείρηση ανοίγματος των Στενών, κατηγορώντας τους με απαξιωτικό τρόπο ότι αυτοί είναι που πλήττονται από το κλείσιμο και τώρα διστάζουν να συμβάλουν στην αμερικανική επιχείρηση για την αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας σε αυτή την κρίσιμη θαλάσσια οδό. Βεβαίως, ο Αμερικανός πρόεδρος παραλείπει να αναφέρει ότι το κλείσιμο των Στενών προέκυψε μετά τη δική του πρωτοβουλία να επιτεθεί, από κοινού με το Ισραήλ, στο Ιράν, χωρίς να ενημερώσει ή να διαβουλευθεί προηγουμένως με συμμάχους.
Πάντως, 23 χώρες, τόσο από το ΝΑΤΟ όσο και εκτός αυτού, έχουν υπογράψει κοινή δήλωση για τα Στενά του Ορμούζ, δηλώνοντας πρόθυμες να συνδράμουν με κατάλληλα μέσα και δυνατότητες στην προσπάθεια άρσης των εμποδίων που θέτει σήμερα το Ιράν. Όμως, από τη διακήρυξη μέχρι την πράξη υπάρχει μεγάλη απόσταση, καθώς οι περισσότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν διαθέτουν ναυτική ισχύ ικανή να αναλάβει τέτοια αποστολή χιλιάδες μίλια μακριά από τις βάσεις τους, ενώ η Ιαπωνία, για παράδειγμα, έχει σαφείς συνταγματικούς περιορισμούς που δεν της επιτρέπουν τέτοια εμπλοκή και προσφέρθηκε να συμβάλει σε πιθανή επιχείρηση αποναρκοθέτησης εφόσον όμως τελειώσει ο πόλεμος..
Εκ των πραγμάτων, το κύριο βάρος της επιχείρησης για τα Στενά του Ορμούζ, από την οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και η επόμενη ημέρα του πολέμου, επαφίεται στις αμερικανικές δυνάμεις.
Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ο Ντόναλντ Τραμπ συχνά υποστηρίζει πως η απρόσκοπτη μεταφορά πετρελαίου από τα Στενά δεν αφορά άμεσα τις ΗΠΑ, οι οποίες όχι μόνο έχουν ενεργειακή αυτάρκεια αλλά είναι και από τους μεγάλους εξαγωγείς υδρογονανθράκων, επωφελούμενες μάλιστα από την άνοδο των τιμών και την αύξηση του μεριδίου τους στην παγκόσμια αγορά ενέργειας.
Για τον Τραμπ, όμως, που αναζητά την «έξοδο κινδύνου» από την πολεμική περιπέτεια στην οποία έχει εμπλακεί, το να παραμείνουν τα Στενά του Ορμούζ και η ελεύθερη διέλευση πλοίων υπό τον έλεγχο των Ιρανών αποτελεί απαγορευτικό όρο για την έναρξη οποιασδήποτε προσπάθειας απεμπλοκής.
Συγχρόνως, από τα τελευταία δείγματα γραφής και τις επιλογές στόχων από το Ιράν, είναι προφανές ότι ο Τραμπ δεν θα μπορέσει να ισχυριστεί ότι έχει επιτύχει τους στόχους του και να προχωρήσει σε μια έξοδο από τον πόλεμο που να διασώζει τα προσχήματα, καθώς η Τεχεράνη θα συνεχίσει να απειλεί ευθέως τις χώρες του Κόλπου, οι οποίες μέχρι τώρα απολάμβαναν την εγγύηση ασφάλειας των ΗΠΑ. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τον πρόεδρο Τραμπ, καθώς η ανταπόδοση των χωρών του Κόλπου περιλαμβάνει επενδύσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων στην αμερικανική οικονομία, αλλά και σε προσωπικές επιχειρήσεις του στενού του κύκλου.
Η αποφυγή της κλιμάκωσης, υπό αυτές τις συνθήκες, είναι ιδιαίτερα δύσκολη και αυτό θα οδηγεί σε όλο και πιο παράτολμες και προκλητικές κινήσεις από τις δύο πλευρές, που θα επιχειρούν να δοκιμάσουν τις αντοχές και την ελαστικότητα των «κόκκινων γραμμών» της άλλης πλευράς.
