Τοξικότητα και διχαστικός λόγος υπάρχει, αλλά δε συγκρίνεται, μέχρι στιγμής, με αυτό που ζήσαμε την περίοδο 2022 - 2023. Τότε όλο αυτό το νοσηρό κλίμα ήταν ενταγμένο στη στρατηγική της επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση του τόπου. Το 31.5% που είχε πάρει στις εκλογές του 2019 έδινε στους φίλους του την ελπίδα πως έστω με μια «κυβέρνηση των ηττημένων» θα απολάμβαναν και πάλι τα αγαθά της εξουσίας και «η δεύτερη φορά Αριστερά θα ήταν αλλιώς». Για αυτό και οι λυσσώδεις επιθέσεις κατά του Μητσοτάκη, σε προσωπικό επίπεδο, από την πολιτική αλητεία των ακροδεξιών και αριστερών εντύπων. Τότε που το ίδιο χέρι έγραφε τα πρωτοσέλιδά τους. Όμως, ως γνωστόν, ο ελληνικός λαός αποφάσισε αλλιώς.
Σήμερα όλη αυτή η εξαχρείωση που ζούμε αλλού αποβλέπει, καθώς κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης, πολύ δε περισσότερο η πολυδιασπασμένη ριζοσπαστική Αριστερά, δεν μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία. Ο στόχος είναι ένας και μοναδικός. Το minimum είναι να μην αποκτήσει αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία και το maximum το ποσοστό που θα λάβει να είναι τόσο χαμηλό που να καθιστά τις δεύτερες εκλογές άνευ νοήματος. Σε αυτήν την περίπτωση δρομολογείται η κυβέρνηση ειδικού σκοπού.
Συνεπώς το κλίμα του διχασμού και της τοξικότητας αποτελεί μέρος της στρατηγικής του χάους. Με απλά λόγια το χάος αποτελεί για όλους αυτούς μια συνειδητή πολιτική επιλογή, καθώς αδυνατούν να συγκροτήσουν μια πειστική εναλλακτική πρόταση απέναντι στο κυβερνών κόμμα.
Στο σημείο αυτό να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρομαι στον επιθετικό, αντιπολιτευτικό λόγο που είναι μια τακτική αποδεκτή στο πλαίσιο του πολιτικού παιχνιδιού. Αναφέρομαι στη συντήρηση και προβολή του φαινομένου που αποκλήθηκε εκτσογλανισμός της πολιτικής μας ζωής, μια συμπεριφορά η οποία έφερε συγκεκριμένες υπογραφές και έχει τις ρίζες της στην περίοδο του 2011 - 2012.
Έκτοτε ποτέ δε χάθηκε. Υπάρχει και εκδηλώνεται κάθε φορά που η ελπίδα για την έλευση του χάους αποκτά μια υπόσταση. Το πρόβλημα πλέον βρίσκεται στο ότι αυτός ο εκτσογλανισμός έχει ενσωματωθεί στην πολιτική μας κανονικότητα. Οι μέθοδοι είναι γνωστές, δεν έχουν αλλάξει, μόνον που τώρα γίνονται αποδεκτές - έστω δια της σιωπής - από ένα ευρύτερο κοινό το οποίο πλέον έχει εθιστεί σε αυτές. Οι δυνάμεις της χυδαιότητας που απελευθερώθηκαν την περίοδο που προανέφερα δρουν όχι μόνον ανεξέλεγκτα, αλλά και ανενόχλητα και υποθέτω πως όσο πλησιάζουμε προς την προεκλογική περίοδο θα ανεβάζουν ακόμα πιο πολύ τη δόση του δηλητηρίου που χύνουν μέσα στην κοινωνία.
Ένας εγκέφαλος τοξικός δε σκέφτεται λογικά. Αδυνατεί να αντιληφθεί πως αυτά που λέει και κάνει προκαλούν την αντισυσπείρωση. Και αν η τοξικότητα έχει πολλές πηγές και προέρχεται από ποικίλους πόλους, η αντισυσπείρωση πραγματώνεται γύρω από έναν και μοναδικό πόλο. Το μάθημα του 2023 δεν τους έγινε μάθημα και επαναλαμβάνουν την ίδια καταστροφική τακτική.
Διότι σε τελική ανάλυση, μπροστά στην κάλπη, το χάος δεν είναι ελκυστική προοπτική.
