Η λύση είναι απλή και δεν τη σκέφτηκε κανένας. Μειώνουμε τις τιμές και αυξάνουμε τους μισθούς. Άρα, φτώχεια τέλος στην Ελλάδα. Είναι γνωστό πως το συνταγολόγιο καταπολέμησης της φτώχειας είναι πολύ πλούσιο και ευρηματικό. Από το σύνθημα «αυξήσεις, αυξήσεις και όχι απολύσεις» ως την πλειοδοσία παροχών, έχει μεσολαβήσει μια χρεοκοπία που σημαίνει κάτι πολύ απλό: το λεφτόδεντρο έχει βαθιές τις ρίζες του στην ελληνική κοινωνία. Το φύτεψαν, το πότιζαν και το περιποιούνταν τα δύο μεγάλα κόμματα, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και από κοντά σύμπασα η Αριστερά.
Σήμερα, η μεν Νέα Δημοκρατία παλεύει να βάλει σε μια τάξη την Οικονομία και κάπως τα καταφέρνει, το ΠΑΣΟΚ θυμάται τον παλιό καλό του εαυτό και η Αριστερά είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και από κοντά οι Νέες Πολιτικές Δυνάμεις που ουδεμία σχέση έχουν με το ΚΟΔΗΣΟ, για τους παλιότερους. Κινούνται στον αστερισμό του ρουβλίου.
Βρισκόμαστε περίπου 10 μήνες πριν από τις εκλογές και ο αγώνας της παροχολογίας ήδη άρχισε. Ο Νίκος μας κάτι υποσχέθηκε και αμέσως μετά ήρθε ο Ριμπράντης ή Τζοκόντας και πλειοδότησε, αφήνοντας τον Νικόλα μας παξιμάδι, που λένε. Την επόμενη φορά αυτό που θα υποσχεθεί θα πρέπει να είναι άνευ ανταγωνισμού, καθώς ο Τζοκόντας καραδοκεί.
Στη σκηνή έχει ανέβει και η μικρή Μαρία μας που είναι διατεθειμένη να τινάξει την μπάνκα στον αέρα. Άλλωστε η εγχώρια αρσενική Ζαχάροβα το είπε. Μην περιμένετε κάτι πιο συγκεκριμένο, κάτι σαν κοστολόγηση των όσων υποσχόμαστε. Και γιατί να περιμένουμε; Οι φίλοι της Μαρίας δεν ασχολούνται με τέτοιες λεπτομέρειες, όπως δεν ασχολούνταν και οι φίλοι του Τζοκόντα το 2015.
Για να είμαι ειλικρινής σε αυτόν τον τομέα το πιο σοβαρό κόμμα είναι το ΚΚΕ. Σου ξεκαθαρίζει πως τα πάντα θα λυθούν μέσα στη σοσιαλιστική κοινωνία και έχεις το κεφάλι σου ήσυχο. Στο κάτω - κάτω κανένας δεν πρόκειται να πει πως ο σ. Κουτσούμπας είναι κάτι σαν την Τζοκόντα ή έστω σαν τη… Μόνα Λίζα. Οι καλλιτέχνες του Κόμματος πριν πουν κάτι παίρνουν και τη σχετική έγκριση για να αποφύγουν τα χειρότερα.
Στο ερώτημα ποιοι τα πιστεύουν όλα αυτά, η απάντηση είναι: πολλοί. Μπορεί σήμερα να είναι λιγότεροι από το 2015, όμως υπάρχει μια κρίσιμη μάζα που ακόμα δεν έχει πειστεί πως αυτό το λεφτόδεντρο δεν υπάρχει, διότι ουδέποτε στην πραγματικότητα υπήρξε. Ήταν δημιούργημα του μεταπολιτευτικού πολιτικού μας συστήματος συνολικά. Και φυσικά υπάρχουν και όλοι αυτοί που εξακολουθούν να πιστεύουν πως υπάρχει και ακολουθούν τον Ριμπράντη ή Τζοκόντα, τη Μαρία και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις που η Λούκα αγωνίζεται να ενώσει. Μόλις χθες έθεσε τον εαυτό της στην υπηρεσία της συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων. Είδε κι αυτή φως και μπήκε.
Τελικά αυτός ο ένας νόμος με το ένα άρθρο είναι κάτι το μυστήριο. Σαν την Τζοκόντα, του Λεονάρντο… Ντι Κάπριο, την οποία από όποια μεριά και να την παρατηρείς σου θυμίζει τον Τσίπρα.
