Μια τέλεια φάρμα. Μια λυγερή γυναίκα με ένα τσούρμο παιδιά, σε ένα παραμυθένιο τοπίο οικογενειακής θαλπωρής και οικονομικής άνεσης. Να ζυμώνει, να μαγειρεύει, να χορεύει, να αρμέγει προβατίνες, να έχει εκατομμύρια ακολούθους στο Ίνσταγκραμ και στο ΤικΤοκ.
Πάντα αψεγάδιαστη, πάντα ξεκούραστη και με ποδιά κουζίνας Miu Miu. Μια «trad wife», όπως είναι ο διαδικτυακός όρος που έχει επικρατήσει για τις γυναίκες, οι οποίες υιοθετούν το ρόλο της παραδοσιακής νοικοκυράς. Τι θα γινόταν εάν αυτή η ινφλουένσερ μαζί με όλη τη φαμίλια και τον τέλειο σύζυγο της άλλαζαν αιώνα;
Και προσγειώνονταν ξαφνικά στο 1855; Δεν θα είχε καμιά από τις σύγχρονες ανέσεις για να τα βγάλει πέρα, πλυντήρια, στεγνωτήρια, προσωπικό, σούπερ κουζίνες, εμβόλια, περίθαλψη και φυσικά, αν λέμε, αν ο σύζυγος είναι ιδιοκτήτης μιας start up λογισμικού το 2026, το σωτήριο έτος 1855 τι δουλειά θα έκανε; Και κάτι ακόμα, αδιανόητα ζοφερό: Δεν θα είχε Ίνσταγκραμ.
Το βιβλίο με τίτλο «Yesteryear» (τα περασμένα χρόνια) δεν πρόλαβε να βγει στα ράφια και η Άν Χάθαγουεϊ έχει κλείσει ήδη συμφωνία για την κινηματογραφική του μεταφορά, με πρωταγωνίστρια την ίδια.
Όταν οι «Stepford Wives» συναντούν το «Handmaid’s tale», έτσι έχει χαρακτηριστεί το μυθιστόρημα, με το οποίο κάνει το ντεμπούτο της η συγγραφέας Κάρο Κλερ Μπερκ. Το «Yesteryear» έχει, ήδη, προκαλέσει έντονες συζητήσεις καθώς θίγει ζητήματα φύλου, ταυτότητας και κοινωνικών ρόλων μέσα από ένα «ταξίδι στο χρόνο», στον 19ο αιώνα. Κεντρικός χαρακτήρας η Νάταλι Χέλερ Μιλς.
«Το όνομά μου είναι Νάταλι Χέλερ Μιλς και ήμουν τέλεια στο να ζω…»
Η Νάταλι ζει μια παραδοσιακή ζωή- και διαθέτει τους λογαριασμούς στα social media για να το αποδεικνύει. Το γοητευτικό αγροτόσπιτό της, μέσα στο λειτουργικό της ράντσο, είναι επιμελώς «ακατάστατο», ο σύζυγός της είναι ένας γοητευτικός καουμπόι και τα χειροποίητα προζυμένια ψωμιά της, γίνονται κάθε φορά όλο και πιο εντυπωσιακά. Και τι πειράζει αν πίσω από τα φώτα υπάρχουν νταντάδες, παραγωγοί και φούρνοι επαγγελματικών προδιαγραφών; Ό,τι δεν γνωρίζουν οι ακόλουθοί της δεν πρόκειται να τους βλάψει.
Ώσπου, ένα πρωί, η Νάταλι ξυπνά σε μια παράξενη, τρομακτική εκδοχή της πραγματικότητας. Το σπίτι της, ο σύζυγός της, τα παιδιά της- όλα μοιάζουν γνώριμα, αλλά κάτι δεν πάει καλά. Είναι φάρσα; Ένα ριάλιτι; Μια δοκιμασία από τον Θεό; Η Νάταλι ξέρει μόνο δύο πράγματα με βεβαιότητα: αυτή δεν είναι η τέλεια ζωή της και πρέπει να δραπετεύσει, με κάθε δυνατό τρόπο.
Η Κάρο Κλερ Μπερκ μελέτησε πολύ το θέμα, έκανε βαθιά βουτιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Άντλησε έμπνευση από πραγματικές, παραδοσιακές συζύγους-ινφλουένσερς, όπως η Χάνα Νίλεμαν και η Νάρα Σμιθ. Δυο γυναίκες που κατάφεραν να αυξήσουν την ήδη υπάρχουσα περιουσία τους σε αυτοκρατορίες οκταψήφιων ποσών προβάλλοντας τοκετούς στο σπίτι, φτιάχνοντας δημητριακά και τσιχλόφουσκες από το μηδέν, ντυμένες με υψηλή ραπτική.
Η Νίλεμαν, που έχει διακριθεί ως δημιουργός περιεχομένου, ξεκίνησε την πορεία της στο Ίνσταγκραμ με αρχικό στόχο την καλύτερη προώθηση του βοδινού κρέατος της οικογενειακής φάρμας. Απόφοιτος της σχολής Τζούλιαρντ, είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από το Ballerina Farm- το όνομα τόσο της οικογενειακής της επιχείρησης, που διαχειρίζεται μαζί με τον σύζυγό της, Ντανιελ Νίλεμαν, όσο και της παρουσίας της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου μετρά 20 εκατομμύρια ακολούθους σε Instagram και TikTok. Αφοσιωμένοι Μορμόνοι και οι δύο έχουν αποκτήσει εννέα παιδιά.
Τα βίντεό της, τα οποία επιμελείται η ίδια, τη δείχνουν να αρμέγει πρόβατα, να χορεύει ξυπόλητη ανάμεσα σε αγελάδες και να ετοιμάζει φαγητά από το μηδέν, συχνά κρατώντας ένα μωρό στην αγκαλιά. Παρότι έχει χαρακτηριστεί ως το «ιδεατό πρότυπο» μιας trad wife-η ίδια αποφεύγει την ταμπέλα. «Υπάρχουν πλευρές του που με εκφράζουν», λέει. «Άλλες, όχι και τόσο».
Με αφορμή το μυθιστόρημα «Yesteryear», που γνώρισε ενθουσιώδη υποδοχή, ο Guardian αναφέρει πως η κλιμάκωση της έμφυλης βίας τους τελευταίους μήνες λειτουργεί ως μια ζοφερή υπενθύμιση των νόμων της αφηγηματικής εξέλιξης, όπως τους διατύπωσε ο Άντον Τσέχοφ.
Αν ένα όπλο εμφανίζεται στη σκηνή στην αρχή ενός έργου, τότε αναπόφευκτα θα πυροδοτηθεί μέχρι το τέλος. Με παρόμοιο τρόπο, δεν ανασχεδιάζεις ένα πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο οι γυναίκες υπάρχουν μόνο για να ευχαριστούν τους άνδρες, αν δεν σκοπεύεις τελικά να το χρησιμοποιήσεις για να καταπνίξεις τις φωνές και τις ζωές εκείνων των γυναικών που τολμούν να προτείνουν μια εναλλακτική.
Από αυτή τη σκοπιά, η γέννηση της tradwife θα μπορούσε να ιδωθεί ως ένα κυριολεκτικό «όπλο στον κρόταφο». Κανείς δεν θα κατασκεύαζε και δεν θα προσκολλιόταν εμμονικά σε μια ψεύτικη γυναίκα, αν δεν επιθυμούσε ήδη, σε κάποιο επίπεδο, την εξαφάνιση των πραγματικών. Η tradwife είναι μια διαφήμιση- μια επιμελώς σκηνοθετημένη περφόρμανς θηλυκότητας, με έναν σύνδεσμο στο bio για αγορές.
Σε μεγάλο μέρος του «Yesteryear» υπάρχει μια αντιπαράθεση, από αυτές που βλέπουμε σε ριάλιτι τύπου Real Housewives, ένα είδος αγώνα «εμείς εναντίον εκείνων», το οποίο εμπεριέχει περισσότερη λεπτότητα και οξυδέρκεια απ’ ό,τι φαίνεται εκ πρώτης όψεως, παρατηρούν οι New York Times.
Επισημαίνεται, επίσης ότι συχνά παρουσιάζονται δυο μόνο επιλογές για τις γυναίκες. Είτε η «προκλητική καριερίστα» είτε η καταπιεσμένη νοικοκυρά. Αυτό το δίπολο αναδεικνύεται ως η τραγωδία στον πυρήνα του «Yesteryear», του «βιβλίου που θα κυριαρχήσει το 2026».
Και όπως λέει η συγγραφέας:
«Σε όλες μας πουλήθηκε μια ψευδαίσθηση, και αυτό ισχύει τόσο για τις συντηρητικές όσο και για τις φιλελεύθερες γυναίκες. Το νόημα του βιβλίου δεν είναι ότι κάποια από τις δύο “κερδίζει”». Είναι βαθύτερο…
