Κάθε νησί της Μεσογείου, μέσα στον ρου της ιστορίας, έχει περάσει τα βάσανά του. Η θάλασσα ήταν από πάντα ένα…«ρευστό» θέμα της γεωπολιτικής. Όποιος κατείχε σημαντικές στρατηγικές θέσεις στην θάλασσα, κατείχε ένα επιπλέον πλεονέκτημα.
Το τέταρτο μεγαλύτερο νησί στην Μεσόγειο ας πούμε, ήταν ένα πεδίο πολλών αναταραχών. Επιθέσεις, επιδρομές και διεκδικήσεις ήταν κάτι το δεδομένο για τους κατοίκους του. Όσο περνούσε ο καιρός, η σκληρότητα «τυπωνόταν» όλο και περισσότερο στο DNA τους. Μιλάμε, για το νησί της Κορσικής.
Όπως και σε άλλα νησιά της Μεσογείου, στην Κορσική η ανθρώπινη παρουσία είναι εμφανής από τα προϊστορικά χρόνια. Από την 3η χιλιετία π.Χ., οι άνθρωποι εκεί περνούσαν ώρες στα κοντινά λατομεία για να δημιουργήσουν τα περίφημα μενίρ (menhirs, λαξευτοί λίθινοι ογκόλιθοι), τα οποία δεν είναι ακόμα απόλυτα σίγουρο για ποιο σκοπό κατασκευάζονταν.
Κάποια στιγμή άρχισαν να χτίζουν και πύργους, δηλαδή οχυρωματικές κατασκευές. Αυτό σημαίνει ότι από τότε η Κορσική είχε ανάγκη προστασίας. Η ανάγκη για άμυνα και ασφάλεια απέναντι σε κινδύνους —είτε εσωτερικούς είτε εξωτερικούς— είναι υπαρκτή στο νησί εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Αργότερα, έφταναν σιγά σιγά στο νησί και άλλοι κάτοικοι της Μεσογείου. Το 560 π.Χ., Έλληνες από την Φώκαια (περιοχή της Μικράς Ασίας), εγκαταστάθηκαν στο νησί και ίδρυσαν την πόλη Αλάλια ή αλλιώς την σημερινή Aleria (Αλερία). Εκείνοι, αποκαλούσαν το νησί «Κύρνη».
Αργότερα, τον 3ο αιώνα π.Χ., οι Καρχηδόνιοι, κάτοικοι της ισχυρής και ακμάζουσας πόλης της Καρχηδόνας (στη σημερινή Τυνησία), επέδραμαν στο νησί. Για κάποιο διάστημα, κατάφεραν να κυριαρχήσουν. Μέχρι την στιγμή, που την σκυτάλη πήραν οι Ρωμαίοι.
Το 163 π.Χ., οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την Κορσική, διώχνοντας τους Καρχηδόνιους. Τότε δεν είχε ακόμα σχηματιστεί πλήρως η αυτοκρατορία τους. Στην διάρκεια των επόμενων χρόνων όμως, η Κορσική επωφελήθηκε.
Ως επαρχία της μετέπειτα αυτοκρατορίας, η Κορσική άκμασε οικονομικά μέσω του εμπορίου με τις άλλες επαρχίες και υιοθέτησε την λατινική γλώσσα. Οι Ρωμαίοι ήταν αυτοί που άλλαξαν το όνομά της σε «Corsica». Η σημερινή κορσικανική διάλεκτος, έχει τις ρίζες της στα λατινικά.
Κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, είχαν κι άλλους «επισκέπτες». Οι Βάνδαλοι, μια ανατολικογερμανική φυλή, ξεκίνησαν από τα νότια της σημερινής Πολωνίας και εξαπλώθηκαν έπειτα στην υπόλοιπη Ευρώπη. Έφτασαν και στην Κορσική, αλλά ούτε αυτοί την κράτησαν για πολύ.
Ακολούθησαν οι Βυζαντινοί. Οι Βυζαντινοί είχαν να αντιμετωπίσουν πολλούς εξωτερικούς κινδύνους, απ’ όλες τις μεριές. Οι Άραβες, οι οποίοι παράλληλα με την άνεση στην έρημο, απέκτησαν και άνεση και στην θάλασσα, έφτασαν στην Κορσική και προσπάθησαν επανειλημμένα να την κατακτήσουν. Αυτό, για πέντε αιώνες.
Ταυτόχρονα, στο νησί προσάραζαν και κυκλοφορούσαν πειρατές. Κουρσάροι που λεηλατούσαν, έκλεβαν και έσφαζαν τους κατοίκους. Οι τελευταίοι, για να προστατευτούν, εγκατέλειψαν τις παράκτιες περιοχές και μετακινήθηκαν στην ενδοχώρα του νησιού.
Από το 1077, ανατέθηκε η διοίκησή της στον αρχιεπίσκοπο της Πίζας. Κατά την διάρκεια ελέγχου των Πιζανών, η Κορσική γέμισε με εκκλησίες. Το 1284, μετά από συγκρούσεις και διαμάχες, το νησί πέρασε στα χέρια της Γένοβας. Τους επόμενους πέντε αιώνες, το νησί βασανίστηκε.
Η κατοχή των Γενουατών, ήταν ο λόγος που άρχισε η εγκληματική παράδοση στο νησί. Τους προηγούμενους αιώνες, είχε δεχτεί πολλούς μετανάστες από διάφορες περιοχές της Ευρώπης, και από την Ελλάδα. Λόγω της διεφθαρμένης απονομής δικαιοσύνης, όλοι προσέφευγαν στην ιδιωτική μορφή εκδίκησης, την λεγόμενη και γνωστή σε όλους «βεντέτα».
Ο 18ος αιώνας ήταν ίσως ο πιο καθοριστικός στην ιστορία της Κορσικής, καθώς το νησί βίωσε τη μεγάλη επανάσταση ενάντια στη μακροχρόνια γενοβέζικη κυριαρχία. Υπό την ηγεσία του εθνικού ήρωα Πασκουάλε Πάολι, οι Κορσικανοί ίδρυσαν το 1755 μια ανεξάρτητη Δημοκρατία, η οποία μάλιστα απέκτησε το πρώτο σύγχρονο, δημοκρατικό Σύνταγμα στον κόσμο. Αυτή η περίοδος ελευθερίας και πνευματικής αναγέννησης μετέτρεψε το νησί σε σύμβολο του Διαφωτισμού για ολόκληρη την Ευρώπη.
Η ανεξαρτησία αυτή, όμως, έληξε βίαια το 1768, όταν η χρεοκοπημένη Γένοβα πούλησε τα κυριαρχικά δικαιώματα του νησιού στη Γαλλία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Μετά την αιματηρή μάχη του Πόντε Νόβου το 1769, τα γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν οριστικά την Κορσική, ενσωματώνοντάς την στο γαλλικό στέμμα. Την ίδια ακριβώς χρονιά γεννήθηκε στο Αιάκειο ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ο άνθρωπος που έμελλε να συνδέσει το όνομα του νησιού με την παγκόσμια ιστορία.
Βιβλιογραφία:
