Για να τιμήσουν την εκατονταετηρίδα από τη γέννησή της, περισσότεροι από 1.000 θαυμαστές της Μέριλιν Μονρόε κατέκλυσαν το Παλμ Σπρινγκς, την πόλη όπου άρχισε να διαμορφώνεται ο μύθος της στο Χόλυγουντ και μεταμορφώθηκαν για λίγο στην πιο εμβληματική ξανθιά της μεγάλης οθόνης.
Μια ξανθιά, της οποίας η θλιμμένη πλευρά αποκαλύφθηκε στην ταινία «Blonde», με την ηθοποιό Άννα ντε Άρμας να μεταμορφώνεται μαγικά στην τρυφερή και ευάλωτη Μέριλιν. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Άντριου Ντόμινικ και δεν αποτελεί μία τυπική βιογραφία. Πρόκειται για μία μυθοπλαστική προσέγγιση που εστιάζει στον εσωτερικό κόσμο, τα ψυχικά τραύματα και τη ‘διπλή ζωή’-η Μέριλιν και η Νόρμα Τζιν- της σταρ που έχρισε τα διαμάντια ως τους καλύτερους φίλους των κοριτσιών. Με αφετηρία το βιβλίο της Τζόις Κάρολ Οουτς, η ταινία εξερευνά τη ζωή της γυναίκας πίσω από τον μύθο, από τα βίαια παιδικά βιώματα έως τη γέννηση της «Μέριλιν Μονρόε», που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του 20ού αιώνα.
Το 2026 σηματοδοτεί έναν αιώνα από τη γέννηση και εξήντα τέσσερα από τον θάνατο του απόλυτου θηλυκού που ξεπέρασε τα όρια της κινηματογραφικής της εποχής για να εξελιχθεί σε παγκόσμιο πολιτισμικό σύμβολο. Όπως επισημαίνει ο Economist, οι εκδηλώσεις αφιερωμένες στη μνήμη της εκτείνονται σε ολόκληρο τον κόσμο. Εκθέσεις σε μεγάλα μουσεία, όπως η Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων του Λονδίνου και το Μουσείο Κινηματογράφου της Ακαδημίας στο Λος Άντζελες, νέες εκδόσεις βιβλίων, κινηματογραφικά αφιερώματα και δημοπρασίες αντικειμένων που συνδέθηκαν με τη ζωή και την εικόνα της.
Η διαρκής παρουσία της Μέριλιν Μονρόε στη δημόσια σφαίρα αναδεικνύει και μια άλλη πραγματικότητα. Τη μετατροπή της μεταθανάτιας φήμης σε μια εξαιρετικά κερδοφόρα βιομηχανία. Τα έσοδα που παράγονται κάθε χρόνο μόνο από την εμπορική αξιοποίηση του ονόματος και της εικόνας της υπολογίζονται σε δεκάδες εκατομμύρια δολάρια. Σήμερα, προσωπικότητες που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην Ιστορία -από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν έως τη Ρόζα Παρκς-συνεχίζουν να εκπροσωπούνται από οργανισμούς που διαχειρίζονται τα δικαιώματα χρήσης της κληρονομιάς τους.
Πίσω από αυτή την αγορά βρίσκεται ένα περίπλοκο νομικό πλαίσιο. Οι κληρονόμοι ή οι εταιρείες που κατέχουν τα σχετικά δικαιώματα μπορούν να ελέγχουν όχι μόνο τα πνευματικά δικαιώματα και τα εμπορικά σήματα, αλλά και το λεγόμενο «δικαίωμα δημοσιότητας»- δηλαδή την εμπορική χρήση της εικόνας, του ονόματος ή ακόμη και της φωνής ενός διάσημου προσώπου, ακόμη και μετά τον θάνατό του.
Στο Παλμ Σπρινγκς, όμως, η εικόνα ήταν διαφορετική. Δεν επρόκειτο για μια ακόμη εμπορική αξιοποίηση του μύθου της, αλλά για μια συλλογική γιορτή. Γκέι και λεσβίες, τρανς άτομα, ετεροφυλόφιλοι άνδρες και γυναίκες, συνταξιούχοι, έφηβοι, ζευγάρια, οικογένειες, άνθρωποι που κατέφθασαν μόνοι, κάτοικοι της πόλης αλλά και επισκέπτες που διένυσαν οδικώς πολλά χιλιόμετρα ή έφτασαν αεροπορικώς, φόρεσαν ξανθές περούκες και λευκά φορέματα και απέδειξαν ότι, εκατό χρόνια μετά τη γέννησή της, η Μέριλιν εξακολουθεί να σημαίνει κάτι διαφορετικό για τον καθένα -και ίσως γι’ αυτό παραμένει αθάνατη.
Το σημείο συνάντησης ήταν το «Forever Marilyn», το μνημειώδες γλυπτό του Seward Johnson στο Παλμ Σπρινγκς, που αναπαριστά τη θρυλική σκηνή από την ταινία The Seven Year Itch (1955), εκείνη που έκανε τη Μέριλιν Μονρόε αθάνατη στην ιστορία της ποπ κουλτούρας.
Γύρω από την αγαλμάτινη Μονρόε συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι, όλοι μεταμορφωμένοι σε δικές τους εκδοχές της Μέριλιν: ξανθές περούκες, λευκά φορέματα και μια διάθεση γιορτής που απλώθηκε σε ολόκληρη την πόλη. Τα χαρακτηριστικά στοιχεία της εμφάνισης είχαν διατεθεί από την Palm Springs Pride, που είχε αναλάβει τη διοργάνωση του επετειακού εορτασμού.
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και ο Τζόσουα Τζον Μίλερ, εγγονός του θρυλικού φωτογράφου των pin-up, Bruno Bernard-γνωστού ως Bernard of Hollywood -ο οποίος λέγεται ότι είχε γνωρίσει τη νεαρή τότε Μέριλιν στον ατζέντη Johnny Hyde στο Racquet Club του Παλμ Σπρινγκς. Λίγο αργότερα θα ακολουθούσε το πρώτο της συμβόλαιο με κινηματογραφικό στούντιο. «Έπαιρνε 125 δολάρια την εβδομάδα και άλλα 20 ως μπόνους».
Η ατμόσφαιρα θύμιζε περισσότερο φεστιβάλ παρά προσπάθεια κατάρριψης ρεκόρ. Πολύ πριν από την επίσημη καταμέτρηση της Guinness, οι επισκέπτες είχαν ήδη καταφθάσει κρατώντας τσάντες, κοσμήματα, αξεσουάρ και κάθε πιθανή εκδοχή αντικειμένων εμπνευσμένων από τη Μονρόε. Και φυσικά δεν έλειπε το κόκκινο κραγιόν, τόσο πολύ, ώστε, χάρη στη Shelley Michelle, επί δεκαετίες σωσία της Μέριλιν, «θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες σε κραγιόν ολόκληρης της πόλης».
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της γιορτής ήταν ότι κανείς δεν ήρθε να τιμήσει ακριβώς την ίδια Μέριλιν Μονρόε. Για άλλους ήταν το απόλυτο κινηματογραφικό είδωλο, για άλλους μια γυναίκα που κατασκεύασε τον μύθο της, ένα σύμβολο ελευθερίας, μεταμόρφωσης ή αυτοέκφρασης. Εκατό χρόνια μετά τη γέννησή της, η Μέριλιν εξακολουθεί να σημαίνει κάτι διαφορετικό για τον καθένα. Και σίγουρα πουλάει ακόμα.
Δείτε το τρέιλερ της ταινίας Blonde
