Ακούγεται παραδοξότητα η προτροπή του Μητσοτάκη στην Κ.Ο. της ΝΔ: « Οι εκλογές θα γίνουν την Άνοιξη του 2027, αλλά εμείς θα τρέχουμε σαν οι εκλογές να είναι αύριο». Ποιος πολιτικός οργανισμός θα το αντέξει ως την Άνοιξη αλλά και ποιος αντίπαλος θα το πιστέψει;
Παράλληλα θέλοντας να αποτρέψει τον εφησυχασμό ή την ψήφο διαμαρτυρίας στον πρώτο γύρο των εκλογών αφού οι δημοσκοπήσεις προς το παρόν δείχνουν, (και το πολιτικό σύστημα έχει πεισθεί), ότι θα υπάρξουν και δεύτερες: «Η Κυριακή είναι μία και μοναδική. Δεν υπάρχουν δοκιμαστικές Κυριακές διαμαρτυρίας, ούτε πρόβα τζενεράλε με δήθεν μηνύματα για ρίσκα καταστροφής».
Αναγνώρισε όμως τα καυτά προβλήματα που μπορούν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνησή του. Όπως η ένταση στα στενά του Ορμούζ η οποία μπορεί να προκαλέσει νέες αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου και της ενέργειας - και αυτά με την σειρά τους στις τιμές όλων των προϊόντων. Διαβεβαίωσε βέβαια ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει κάθε δυνατότητα παρέμβασης τόσο στην αγορά των καυσίμων, όσο και στα βασικά προϊόντα στα σουπερμάρκετ.
Μοιάζει όμως να παίζει με τη φωτιά ο Πρωθυπουργός. Το μέλλον στην διαχρονικά φλεγόμενη περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι άδηλο. Αφενός η αλύγιστη στάση του ισλαμιστικού στρατοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης, αφετέρου ο ανορθολογισμός του προέδρου Τραμπ, αποτελούν αστάθμητους παράγοντες, που ενδεχομένως να οδηγήσουν σε απρόβλεπτες, ακραίες, και εφιαλτικές καταστάσεις.
Και τότε καμία πυροσβεστική παρέμβαση «στην αγορά καυσίμων και στα προϊόντα στα σουπερμάρκετ», δεν θα είναι «ιαματική» για τον λαό και για την ίδια την κυβέρνηση.
Αποτελεί παράδοξο η επιμονή του Πρωθυπουργού, εάν είναι επιμονή και όχι τακτικισμός, για ολοκλήρωση της τετραετίας. Ναι η απόφασή του ενέχει προσήλωση στη θεσμικότητα, αλλά το ελληνικό εκλογικό σώμα δεν έχει δώσει δείγματα γραφής, ότι επιδοκιμάζει δια της ψήφου του την άμεμπτη θεσμικότητα σε ένα δευτερεύον θέμα όπως ο χρόνος των εκλογών.
Στις εκλογές παίζονται πολύ περισσότερα από την τύχη της ΝΔ ως κόμματος εξουσίας. Με δεδομένη την πρωτοφανή (λόγω «Δούκειου» ερασιτεχνισμού) συνεδριακή απόφαση του ΠΑΣΟΚ για μη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ, και με δεδομένο ότι ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ ούτε αθροίζουν τα ποσοστά, αλλά ούτε έχουν και τη θέληση να συγκυβερνήσουν, τίθεται θέμα σταθερής κυβερνησιμότητας της χώρας.
Και αυτό ξεπερνάει την εκλογική μοίρα της ΝΔ. Άπτεται των αναγκαιοτήτων της χώρας - κάθε χώρας - σε καιρούς επικίνδυνης αστάθειας, καθώς η πολιτική σταθερότητα αποτελεί βασικό εργαλείο για την επιτυχή πορεία της.
Η σταθερότητα απολαμβάνει της εμπιστοσύνη των Αγορών. Τις οποίες ελεεινολογούμε, μάλλον δικαίως, αλλά αποδείχτηκε δυστυχώς ότι δεν μπορούμε τους «χτυπάμε ταμπούρλα και να χορεύουν». Αντιθέτως, μας χορεύουν στο ταψί κάθε που, όχι απλώς διαπιστώνουν αλλά και προβλέπουν, επερχόμενη κυβερνητική αστάθεια.
Οι αγορές, δηλαδή οι ξένοι επενδυτές, που θα έρθουν να τοποθετήσουν τα ωραία τους χρήματα, δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Θέλουν να αποκομίσουν εύλογο κέρδος. Η κυβερνητική αστάθεια αυξάνει το ρίσκο τους και τους ωθεί να φεύγουν για άλλες Πολιτείες μακρινές.
Παράλληλα η κυβερνητική σταθερότητα αυξάνει τις δυνατότητες αδιατάρακτης υλοποίησης μακροπρόθεσμων στρατηγικών σχεδιασμών σε καίριους τομείς όπως είναι η Παιδεία, η Υγεία, η διοικητική αναδιοργάνωση του κράτους, οι φορολογικές μεταρρυθμίσεις κ.α. Σταματά το «ράβε - ξήλωνε» νόμων και μέτρων, που ισχύει διαχρονικά στη χώρα.
Αν ένας Πρωθυπουργός θέλει να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις, ο ευνοϊκός χρόνος είναι στην αρχή ενός εκλογικού κύκλου, όταν η λαϊκή εντολή είναι νωπή και αδιαμφισβήτητη, και οι αντιπολιτευτικές αμφισβητήσεις και αντιρρήσεις είναι ανίσχυρες γιατί ακούγονται παράταιρες. Αυτό έχει ως θετική συνέπεια και την απόρριψη του λαϊκισμού, της σίγασης του πολιτικού θεάτρου της αντιπολιτευτικής δημαγωγίας, και των εθιμικών κινητοποιήσεων.
Η σταθερότητα μετά από νικητήριες εκλογές ευνοεί και το συμπαγές της εξωτερικής πολιτικής σε περιόδους έκτακτων κρίσεων, καθώς έχουν άλλη ισχύ στη διαπραγματευτική τους πολιτική. Το ίδιο συμπαγείς είναι και στις περιόδους έκτακτων καταστροφών.
Φυσικά, η κυβερνητική σταθερότητα από μόνη της δεν αποτελεί πανάκεια για την επιτυχή πορεία μιας χώρας. Αποτελεί ωστόσο προϋπόθεση. Και εφόσον βεβαίως μια κυβέρνηση -όποια κυβέρνηση- δεν υποκύψει στα αρνητικά της επιτυχίας της. Την αυταρχικότητα, την αλαζονικότητα, την αποξένωση από την κοινωνία.
