Δύο αρχικά σχόλια ως εισαγωγή για τον «ΟΠΕΚΕΠΕ – Κεφάλαιο ΙΙ»: Ζούμε σε μια χώρα όπου το κονέ και το ρουσφέτι επιστρατεύονται ακόμη και για ένα τραπέζι στα μπουζούκια. Ο σταυρός εκλογής των βουλευτών είναι ο «σταυρός» πάνω στον οποίο σταυρώνεται και ξανασταυρώνεται το πολιτικό σύστημα, με τους μελλοντικούς «εσταυρωμένους» να προσέρχονται με προθυμία.
Επί των συγκεκριμένων φακέλων με τις δικογραφίες που διαβιβάστηκαν στη Βουλή, η εκτίμηση πολιτικών και νομικών κύκλων συμπίπτει: έχει επέλθει ένα ακραίο «τσουβάλιασμα» διαφορετικών περιπτώσεων, περιστατικών και δεδομένων. Οι περιπτώσεις όπου κάποιοι, εν γνώσει τους, ζητούν από τη διοίκηση να μην πράξει τα νόμιμα συνυπάρχουν στο εισαγγελικό πόρισμα με περιπτώσεις αιτημάτων πολιτών που διαβιβάζονται χωρίς απαίτηση ή προτροπή υπέρβασης της νομιμότητας.
Η πιθανολόγηση, οι εικασίες και οι «τελεσίδικες» εισαγγελικές κρίσεις, όπως διατυπώνονται στο πόρισμα, θυμίζουν μία από τις παραμέτρους της πρώιμης φάσης της σκευωρίας της Novartis. Συγκεκριμένα, μια φράση που αποδίδεται στον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο προς την εισαγγελέα Διαφθοράς Ελένη Ράικου: όταν, σύμφωνα με δημόσιες αναφορές, ρεπορτάζ και καταγγελίες, την πίεζε να προχωρήσει σε διώξεις, έστω και χωρίς επαρκή στοιχεία, λέγοντας «άσκησέ την και ας πάνε παρακάτω να απαλλαγούν».
Η διαχείριση περιπτώσεων όπως των κυρίων Βαρτζόπουλου, Μηταράκη, Καραμανλή και Τσιάρα από το εισαγγελικό πόρισμα δεικνύει μια λογική «όσο περισσότεροι λασπωθούν, τόσο το καλύτερο». Οι συγκεκριμένοι, όπως και ορισμένοι άλλοι, διασύρονται για ένα ερώτημα που ετέθη, ένα e-mail που προωθήθηκε, μια επίκληση ονόματος και μιας παρέμβασης που δεν θεμελιώνει αδίκημα.
Βλέποντας ποιοι και πώς διεκπεραιώνουν τη νέα «σταυροφορία», επειδή ο Κ. Μητσοτάκης τάχα δεν εξόντωσε τον πελατειασμό, το πελατειακό κράτος και δεν απέταξε το ρουσφέτι ως πρακτική, διαπιστώνεται μια νέα παραλλαγή του ίδιου αφηγήματος.
Από τις υπάρχουσες συνομιλίες ορισμένων στελεχών και βουλευτών της ΝΔ προφανώς εγείρονται ζητήματα και δημιουργούνται δυσμενείς εντυπώσεις για τη λειτουργία της κυβέρνησης, η οποία καλείται όχι απλώς να τις διαχειριστεί, αλλά να τις εξαλείψει. Πλην όμως, οι εντυπώσεις δεν περιορίζονται αποκλειστικά στην κυβερνητική πλειοψηφία.
Ειδικά για το ΠΑΣΟΚ, το οποίο δεν ψήφισε τη μετάβαση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ και δεν ψέλλισε ούτε μία κουβέντα για την επιστροφή «των κλεμμένων» από επιδοτήσεις που έλαβαν αγρότες και κτηνοτρόφοι χωρίς να τις δικαιούνται, το πολιτικό όφελος δεν είναι δεδομένο.
Επιχαίροντας ότι «αυτή δεν είναι κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά αίθουσα αναμονής δικαστηρίου» και θέτοντας countdown δεκαετιών για να αποδώσει το «μεγαλύτερο σκάνδαλο» στη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ «τραβάει την ουρά του διαβόλου».
Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν ψήφισε τη μετάβαση του διάτρητου ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ και υπερασπίστηκε την «αυτονομία» του με το επιχείρημα ότι η ΑΑΔΕ «δεν συνομιλεί με τον αγρότη στο χωράφι». Το ΠΑΣΟΚ στάθηκε τυχερό, καθώς αυτή τη διαχρονική «συνομιλία» των πράσινων βουλευτών με το χωράφι, το βουστάσιο, υπηρεσίες, στελέχη διοίκησης κ.λπ. δεν την κατέγραψε ο «εθνικός» κοριός ώστε κάποιος εξαγόμενος – εισαγόμενος εισαγγελέας να τη μετατρέψει σε δικογραφία.
Στατιστικά πάντως τα πράσινα σκάνδαλα ήταν εντυπωσιακά πολλά και μεγάλα για το χρόνο που το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησε τη χώρα. Ωστόσο στη λογική « ο νεκρός δεδικαίωτε» στη Χαριλάου Τρικούπη δικαιούνται να σταυρώνουν την κυβέρνηση για το αμάρτημα του Βαρτζόπουλου με τα πάμπερς του Κοσκωτά, τις μίζες από τα εξοπλιστικά, τα καλαμπόκια κ.λπ.
