Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Έχει δικαιώσει ο ίδιος τον εαυτό του, χωρίς να έχει ανάγκη τη δικαίωση της ιστορίας.
Απαρνήθηκε το κόμμα του, απαρνήθηκε τους συνεργάτες του, αυτούς που ενεργούσαν υπό τις οδηγίες του, αλλά διατήρησε για τον εαυτό του το παπικό αλάνθαστο. Μόνο προκλητικότητα, θράσος και στρεψοδικία επί των γεγονότων που ο ίδιος δημιούργησε και όλοι γνωρίζουμε, χαρακτηρίζουν τις μνήμες του. Καμία ενοχή, καμία μεταμέλεια, καμία παραδοχή λάθους.
Δηλώνει ότι στην «Ιθάκη» του δεν θα βρεθεί ούτε ένα σημείο στο οποίο ο ίδιος δεν αναλαμβάνει την τελική ευθύνη. Η μόνη ευθύνη που αναλαμβάνει είναι ότι τους είχε υπουργούς. Αλλά φταίνε αυτοί για τα λάθη τους, όχι ο ίδιος. Λες και αυτενεργούσαν σε ξεχωριστά καπετανάτα, ο ίδιος δεν είχε γνώση και ήταν απλός παρατηρητής παραδόξων υπουργών και παραδόξων φαινομένων.
Ακόμη δεν μπορεί να το κατανοήσει ότι τα λάθη του που ξεκινούσαν δευτερευόντως από ιδεοληψία και πρωτίστως από παχυλή άγνοια οικονομικών και διεθνοπολιτικών συσχετισμών. Λέει ό,τι θέλει χωρίς αντίλογο παρουσιάζοντας τις δικές του εκδοχές, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα. Και αφού η πραγματικότητα δεν συμφωνεί, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν.
Δεν υπάρχει χώρος και λόγος αναφοράς στη χθεσινοβραδινή συνολική συνέντευξη στον Αντ1.
Αρκούν τα πλέον αιχμιακά. Όπως τα capital controls π.χ. Ισχυρίστηκε ότι δεν έκλεισε ο ίδιος τις τράπεζες αλλά τις έκλεισαν οι κακοί ξένοι. Ουδέν αναληθέστερο. Η χρηματοδότηση των πιστωτών είχε παράταση μέχρι τις 30 Ιουνίου. Όμως με την περήφανη διαπραγμάτευση οι συζητήσεις με τους πιστωτές (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΕΚΤ και ΔΝΤ) κατέρρευσαν.
Η κυβέρνηση ανακοίνωσε δημοψήφισμα δυο ημέρες πριν λήξει το πρόγραμμα και ήταν λογικό οι πιστωτές να μη δώσουν παράταση χωρίς να υπάρχει συμφωνία. Στις 30 Ιουνίου το πρόγραμμα έληξε αυτοδικαίως. Και χωρίς ενεργό πρόγραμμα οι τράπεζες δεν είχαν πρόσβαση σε νέα χρηματοδότηση.
Η μαζική φυγή κεφαλαίων καταθέσεων (Bank run) που είχε ξεκινήσει και προ Τσίπρα αλλά επιταχύνθηκε δριμύτατα με τη δημιουργική ασάφεια του Γιάνη, πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Αναγκάστηκε να κλείσει τις τράπεζες, με τους καταθέτες καταληφθέντες από πανικό. Οι εισαγωγές σταμάτησαν ενώ οι επιχειρήσεις άρχισαν να νιώθουν ασφυξία. Αποτέλεσμα ήταν η δραματική συρρίκνωση του ΑΕΠ, και οι τράπεζες που είχαν γίνει junk (σκουπίδια) χρειάστηκαν νέα ανακεφαλαιοποίηση.
Ηττημένη η κυβέρνηση αναγκάστηκε να υπογράψει (κωλοτούμπα Τσίπρα) το τρίτο μνημόνιο με λίαν δυσμενέστερους όρους, και το οποίο διαρκούσε μέχρι του 2018. Την λήξη αυτού του προγράμματος την μεταβάπτισε ως κατόρθωμα «εξόδου από τα μνημόνια»!
Στη συνέντευξη δήλωσε -εντελώς αβασάνιστα- πως θα έπρεπε να είχε κλείσει τις τράπεζες την επομένη της εκλογής του. Δεν έχει καταλάβει, εκτός αν κοροϊδεύει τους πιστούς του, ότι εάν το είχε κάνει θα είχαμε τα ίδια και χειρότερα. Οι μαζικές εκροές χρήματος θα επιταχύνονταν, τράπεζες θα κατέρρεαν άμεσα, και θα χρειάζονταν εθνικοποίηση με χρήματα που δεν υπήρχαν.
Η οικονομία θα κατέρρεε νωρίτερα και με επιταχυνόμενο ρυθμό, ενώ συντριπτικές θα ήταν οι δυσκολίες σε μισθούς, συντάξεις, εισαγωγές τροφίμων, πρώτων υλών και φαρμάκων. Η φτώχεια θα χυμούσε αγριότερη.
Η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα θα σταματούσε την έκτακτη ρευστότητα (ELA), και η μετάβαση στην αγαπημένη δραχμή του Λαφαζάνη, στα IOUs του Βαρουφάκη ή στα «τοπικά νομίσματα» του Τσακαλώτου, θα ήταν γεγονός (και το κυβερνητικό επιτελείο θα έφευγε με ελικόπτερο από την ταράτσα του Μαξίμου…).
Για να αντισταθμίσει τις εντυπώσεις ισχυρίστηκε ότι και σήμερα έχουμε capital controls. Τα έχουμε στα σούπερ μάρκετ, στους λογαριασμούς ρεύματος, στα ενοίκια, τα έχουμε παντού.
Δεν κατανοεί ότι το επιχείρημα είναι άνισο. Συγχέει και εξομοιώνει την καταστροφή που ο ίδιος θα έφερνε, με την ακρίβεια που έφερε η πανδημία, ο πόλεμος της Ουκρανίας, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, και έστω – για να του κάνουμε τη χάρη – η κυβερνητική ανικανότητα. Ουδεμία σχέση.
Στο σκάνδαλο Novartis αποποιήθηκε τη σκευωρία που έστησε («αν περίμεναν να πω ότι ήταν σκευωρία δεν θα το κάνω»). Όμως την έστησε για να πάει σε πρόωρες εκλογές (μαρτυρία Ζόραν Ζάεφ) με τα πλέον επιφανή στελέχη της αντιπολίτευσης (πρώην πρωθυπουργούς και υπουργούς) λεκιασμένα (και ας δικαιώνονταν παρακάτω όπως είχε πει ο Παπαγγελόπουλος). Οι προεκλογικές εντυπώσεις θα είχαν φέρει τα επιθυμητά εκλογικά αποτελέσματα. Αλλά τον έκαψε το Μάτι.
Για τη συμφωνία των Πρεσπών δήλωσε περήφανος! Πήρε μάλιστα την απόφαση με… πατριωτική ευθύνη, λέει (για να παραδώσει γλώσσα και εθνικότητα στους Σκοπιανούς).
Το γεγονός ήταν ότι του ασκήθηκαν έντονες πιέσεις από τις ΗΠΑ να λυθεί το πρόβλημα του ονόματος, ώστε να μπουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και να αναχαιτισθεί η ρωσική διείσδυση στα Βαλκάνια.
Φυσικά εναρμονιζόταν η «λύση» και με τις πεποιθήσεις που φύονταν στον ΣΥΡΙΖΑ. Της νέας γενιάς του με τον «αντιεθνικισμό» και τη «διεθνιστική αλληλεγγύη», και των παλαιότερων από αυτό που είπε η Σία Αναγνωστοπούλου στη Βουλή, ότι τελείωσαν «ό,τι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ»!
Αυτά ήταν τα τρία αιχμιακά σημεία της θητείας του που άξιζαν σχολιασμού από μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, καθώς επιχειρεί πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας. Αλλά δεν φτάνει να δικαιώνει ο ίδιος με αυταρέσκεια τον εαυτό του.
Η δικαίωση πρέπει να έρθει από τον λαό που βίωσε τραυματικά τη διακυβέρνησή του. Και από ό,τι δείχνουν οι δημοκοπήσεις η λαϊκή δικαίωση κείται μακράν του.
