Προφανώς, αυτοί που διαδήλωναν, εν μέσω πανδημίας, κρατώντας το συγκεκριμένο πλακάτ δεν είναι δεξιοί, κεντροδεξιοί, φιλελεύθεροι ή σοσιαλδημοκράτες. Άπαντες ανήκουν στην Αριστερά. Άπαντες είναι φίλοι, θαυμαστές και οπαδοί των δολοφόνων της 17 Νοέμβρη και όλων των σχετικών οργανώσεων. Η Αριστερά μπορεί να έχει πολλές εκφράσεις, έχει όμως μόνον μια μήτρα.
Αυτό το κείμενο δε θα είχε κανένα λόγο να γραφεί, αν η Αριστερά αναλάμβανε τις ευθύνες της για την τρομοκρατία στην Ελλάδα. Αν ζητούσε συγγνώμη από τους συγγενείς των θυμάτων της δράσης των ένοπλων «αγωνιστών», καθώς όλοι αυτοί ξεπήδησαν μέσα από τις τάξεις της. Δικά της παιδιά ήταν. Οι ηγεσίες σύμπασας της Αριστεράς καταδίκαζαν την τρομοκρατία όχι για λόγους αρχής και αξιών, αλλά διότι βλάπτει τους αγώνες του λαϊκού κινήματος και «ρίχνει νερό στον μύλο της αντίδρασης». Δηλαδή, αναμασούν τα ίδια επιχειρήματα που έλεγαν πριν από ογδόντα χρόνια, τότε στην ταραγμένη περίοδο.
Αλλά αντί να συμβεί αυτό, σήμερα έρχονται και ζητάνε εντελώς ξεδιάντροπα και τα ρέστα. Και δεν αναφέρομαι στα ανώνυμα βοθρολύματα του Διαδικτύου, αναφέρομαι στους επώνυμους σχολιαστές και σε ηγετικά στελέχη κομμάτων της Αριστεράς.
Η μια, αναφερόμενη στη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα, μίλησε για ξεκαθάρισμα λογαριασμών και η άλλη αμφισβητούσε αν επρόκειτο για τρομοκρατική ενέργεια, ενώ ένα τρίτο στέλεχος αναρωτήθηκε πότε πρόλαβαν και έραψαν τις μπλούζες με το γνωστό σύνθημα, υπονοώντας πως γνώριζαν εκ των προτέρων για τις τρεις επιθέσεις. Ενώ, είναι κοινός τόπος οι δηλώσεις τους πως η Νέα Δημοκρατία εκμεταλλεύεται πολιτικά τη δολοφονία. Είπαμε, μια απλή έκφραση ανθρώπινης συμπάθειας θα ήταν αρκετή, χωρίς τίποτα παραπάνω, κάτι που έκανε ο Α. Τσίπρας. Αντιλήφθηκε πως το ανόητο χιούμορ με τις μολότοφ μόνον προβλήματα του προκάλεσε και σήμερα εμφανίστηκε μαζεμένος.
Η τρομοκρατία στην Ελλάδα διαιωνίζεται διότι, όταν οι εμπλεκόμενοι συλλαμβάνονται, αμέσως ξετυλίγεται ένα δίχτυ προστασίας από πολιτικούς, νομικούς, καλλιτέχνες, διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Καλλιεργείται ένα κλίμα θυματοποίησης των δραστών - μερικές φορές γίνεται και αντιστροφή των ρόλων όταν ενοχοποιούνται τα θύματα - ώστε να μετριαστεί ή και να εξαλειφθεί ακόμη ο εγκληματικός χαρακτήρας της δράσης τους. Πριν από μόλις λίγα χρόνια, μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ανακάλυψε στους φονιάδες της 17 Νοέμβρη «υψηλά ιδεώδη». Δηλαδή, σύμφωνα με το μυαλό του, σκότωναν για να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο.
Κάπως έτσι δημιουργείται μια ευρύτερη αποδοχή της αριστερόστροφης τρομοκρατίας. Κάπως έτσι, όταν δικάζονται οι «λαϊκοί εκδικητές» - που εκδικούνται για τις κοινωνικές αδικίες τρομοκρατώντας - γίνονται οι κινητοποιήσεις έξω από τα δικαστήρια για να πέσουν στα μαλακά οι κατηγορούμενοι, κάπως έτσι βρίσκονται αφελείς ή δόλιοι καλλιτέχνες και οργανώνουν και καμιά συναυλία προς τιμήν τους. Όλα αυτά τα ζήσαμε και θα τα βρίσκουμε διαρκώς μπροστά μας, αν σύμπασα η Αριστερά δεν καταδικάσει, χωρίς «ναι μεν αλλά», τη βία. Οι συμψηφισμοί και οι αστερίσκοι είναι τα ελαφρυντικά για τους δολοφόνους.
