Το να πει κανείς ότι η πλειοψηφία των στελεχών του Σύριζα κρέμεται πλέον απ’ τα χείλη του Αλέξη Τσίπρα, δεν θα είναι καμία ιδιαιτέρως πρωτότυπη διαπίστωση.
Η πρόσφατη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, ο πρόεδρος αλλά και πολλά στελέχη του κόμματος, κάνουν λόγο για «προοδευτικές συνεργασίες» και για «πλαίσια ενότητας και ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου όπου ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα είναι καθοριστικός και οι κινήσεις του αντικειμενικά έχουν δημιουργήσει νέα δεδομένα για όλο τον προοδευτικό χώρο…».
Και για να μην μείνει καμία αμφιβολία, ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Ζαχαριάδης, δηλώνει με τη δέουσα αποφασιστικότητα και υπερηφάνεια ότι «ηγέτης ενός συμμαχικού σχήματος θα είναι αυτός που μπορεί να τα πάει καλύτερα» υπονοώντας σαφώς τον Αλέξη Τσίπρα. Η απελπισία δεν θα μπορούσε να είχε περιγραφεί καλύτερα.
Τώρα ποια ακριβώς «νέα δεδομένα» έχουν δημιουργήσει οι «κινήσεις Τσίπρα», δεν είναι σαφές σε μας τους κοινούς θνητούς και βραδύνοες. Εκτός αν αυτοί που το λένε, εννοούν το γεγονός ότι στο βιβλίο του, περνάει τους ίδιους τους πρώην συντρόφους του γενεές δεκατέσσερις, αρκετούς άλλωστε από τους οποίους φρόντισε να τους βάλει και στον εξώστη στην πρεμιέρα της παρουσίασης του πονήματος.
Τα μυστήρια όμως δεν έχουν τελειωμό. Γιατί σχετικά με τη δημιουργία κόμματος, ο ίδιος ο Τσίπρας δήλωσε πρόσφατα ότι «θα ξεκινήσουμε όταν θα είμαστε έτοιμοι…».
Πράγμα που σημαίνει ότι τα χρονοδιαγράμματα που διέρρεαν «κύκλοι» του, πάνε πίσω. Πόσο πίσω δεν είναι ξεκάθαρο. Ίσως μετά το Πάσχα, ίσως και το φθινόπωρο. Ή ίσως και ποτέ. Γιατί όταν σε όλες τις δημοσκοπήσεις ένα εν δυνάμει κόμμα Τσίπρα κινείται στα όρια του 10-12% το πολύ και υπολείπεται ακόμα και από ένα εν δυνάμει κόμμα Καρυστιανού, δεν το λες και το σουξέ της εποχής.
Την ίδια στιγμή πάντως, μόνο κινήσεις «ανασύνθεσης» δεν βλέπουμε. Στελέχη του Σύριζα κατηγορούν τώρα το ΠΑΣΟΚ για «ηγεμονισμό» και «εμμονή στην αυτόνομη πορεία», ο Φάμελλος απορρίπτει ευγενικά την πρόσκληση Ανδρουλάκη να μετάσχει σε «τραπέζι διαλόγου» με θέμα το Σύνταγμα και τους θεσμούς, ο Χαρίτσης, που επίσης είχε προσκληθεί στην ίδια εκδήλωση, παραιτήθηκε από πρόεδρος της Νέας Αριστεράς ενώ ο διάδοχός του μάλλον δεν καίγεται και πολύ για συνεργασίες με τους άλλους του «προοδευτικού χώρου» και ιδιαίτερα με το ΠΑΣΟΚ και τον Τσίπρα. Και αφήνουμε κατά μέρος ότι ΚΚΕ, Πλεύση και Βαρουφάκης είναι εκτός κάθε σεναρίου πιθανών και απίθανων συμπράξεων.
Παραδόξως δε, την πιο αξιοπρεπή πολιτικά στάση, κρατάει τώρα ο Πολάκης που αντιτίθεται στην αυτοδιάλυση του Σύριζα και στη μαζική προσχώρηση στο κόμμα Τσίπρα, τασσόμενος υπέρ προσκλήσεων μεν για συνεργασία, εντός όμως ενός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος και υπό κάποιες φυσικά προϋποθέσεις. Δεν το λες και εντελώς παράλογο.
Απεναντίας, και εδώ που τα λέμε, το να βλέπει ένας αρχηγός κόμματος όπως ο Φάμελλος, ως μόνη βιώσιμη επιλογή τον πρώην αρχηγό του, που ειρήσθω εν παρόδω δεν έχει κάνει ακόμα κόμμα και το να θεωρεί ο εκπρόσωπος Τύπου του Σύριζα τον ίδιο άνθρωπο ως τον πλέον κατάλληλο για τη δουλειά και άρα τον Φάμελλο ως περίπου ακατάλληλο, πρέπει να αποτελεί παγκόσμια πατέντα.
Ποτέ τόσο λίγοι, δεν εξευτέλισαν σε τόσο λίγο, έναν πολιτικό χώρο τόσο πολύ. Ίσως βέβαια γιατί «δεν έφταιγαν οι ίδιοι, τόσοι ήσαν».
Αναρωτιέται ωστόσο κανείς τι θα έλεγαν γι’ αυτό το κατάντημα, αν ζούσαν, ένας Ηλιού, ένας Κύρκος, ένας Παπαγιαννάκης, ένας Γιάνναρος. Το πιθανότερο είναι να είχαν αποκηρύξει τους πολιτικούς τους επιγόνους και να τους είχαν απαγορεύσει ακόμα και το όνομά τους να αναφέρουν. Αλλά αυτό δυστυχώς δεν θα το μάθουμε ποτέ.
