Τελικά η αρχαϊκή και απλοϊκή αντιδεξιά ρητορική του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα, μπόλιασε την ρητορική και τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ, υπονομεύοντας την εκλογική προοπτική του.
Η θέση περί μη συνεργασίας με τη ΝΔ σε οποιαδήποτε περίσταση, δεν χρειάστηκε να έρθει στο συνέδριο ως ξεχωριστό ψήφισμα αφού ενσωματώθηκε τη εμπνεύει Σκανδαλίδη, στην πολιτική απόφαση του συνεδρίου. Κάτι πρωτοφανές για συνεδριακή απόφαση.
Συνήθως οι συνεδριακές αποφάσεις δεν αποτελούν τρέχοντα αντιπολιτευτικό λόγο. Γι’ αυτόν υπάρχει η αντιπαράθεση στο Κοινοβούλιο, οι καθημερινές κομματικές ανακοινώσεις, οι αναρτήσεις στα social media, οι περιοδείες, οι ομιλίες, οι συγκεντρώσεις.
Οι Πολιτικές Αποφάσεις συνεδρίων είναι κείμενα γενικού προσανατολισμού. Προβάλλουν την ιδεολογική ταυτότητα ενός κόμματος, την προγραμματική του στόχευση στον άμεσο και επόμενο χρόνο, τα οργανωτικά θέματα (π.χ. μετατροπή του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ από συνασπισμό κομμάτων σε ενιαίο κόμμα, τρόπος εκλογής Προέδρου κα.).
Όμως στον ρυθμό που επέβαλε ο Χάρης Δούκας πειθάρχησε το κόμμα, και πρωτίστως ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος προέρχεται και από το εκσυγχρονιστικό – Σημιτικό στρατόπεδο!
Και ου μόνον αλλά και η εκσυγχρονίστρια - χωρίς εισαγωγικά - Άννα Διαμαντοπούλου, βρέθηκε σε τέτοιο αντιδεξιό mood που υπερθεμάτισε! Έκανε λόγο για ένα ΠΑΣΟΚ που δεν συμπράττει με τη συντήρηση και τον αυταρχισμό της ΝΔ και το οποίο «έχει κάθε στιγμή πάνω από όλα την πατρίδα. Ένα ΠΑΣΟΚ που κηρύσσει τον νέο ανένδοτο της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης που ιστορικά εκπροσωπεί».
Μορφωμένη είναι, γνωρίζει ότι τον Ανένδοτο Αγώνα που το κόμμα της «εκπροσωπεί» τον κήρυξε ο «Γέρος της Δημοκρατίας» Γεώργιος Παπανδρέου πριν… 64 χρόνια, τον Ιανουάριο του 1962. Δηλαδή σα να λέμε… προσφάτως!
Ήταν τότε άλλοι, σκληροί καιροί. Ήταν στον απόηχο των εκλογών το 1961 που ονομάστηκαν «βίας και νοθείας», και καταγγέλθηκε ότι «ψήφισαν νεκροί και δέντρα». Ο «Γέρος» θέλησε να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της τότε κυβέρνησης Καραμανλή και να εκβιάσει νέες εκλογές. Τι σχέση έχουν αυτά με το σήμερα - και με όλες τις ανεπίληπτες εκλογές της μεταπολιτευτικής Ελλάδας - ώστε να επαναφέρεται ο ανένδοτος; Απλώς για να επιβεβαιωθεί η φράση-κλισέ του Μαρξ ότι η ιστορία τη δεύτερη φορά επαναλαμβάνεται σαν φάρσα.
Επηρμένος ο Χάρης Δούκας, δήλωσε: «Δεν θα συγκυβερνήσουμε με τη ΝΔ μετά τις εκλογές. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, όποιος και αν είναι ο αρχηγός της. Μου είπαν ότι αυτό είναι εμμονή, πείσμα, agenda για το Συνέδριο. Δεν με ενδιαφέρει. Γιατί η πρόταση αυτή είναι η απαραίτητη προϋπόθεση, είναι απαράβατος όρος για την πολιτική μας αξιοπιστία, για να μεγαλώσουμε εκλογικά, για την προοπτική της Νίκης».
Θα είμαστε καλοπροαίρετοι και δεν θα ισχυριστούμε ότι σκοπίμως υπονομεύει τον πρόεδρο Ανδρουλάκη. Όμως τον υπονομεύει αντικειμενικά. Γιατί υπάρχει τμήμα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, ουδόλως ευκαταφρόνητο, που προσβλέπει στην κανονικότητα της χώρας, και θεωρεί δευτερεύον από ποιον θα προέλθει αυτή.
Αυτό το τμήμα λογικά θεωρεί πως ο αποκλεισμός της ΝΔ εξ ορισμού, στρέφει το ΠΑΣΟΚ (εάν - ως υπόθεση εργασίας - νικήσει έστω και με μια ψήφο) σε αναζήτηση συμμάχων αριστερά του.
Και εκεί θα συναντήσει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου (με την οποία ο Ανδρουλάκης έχει καλές σχέσεις αλλά η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του δεν διανοείται συγκυβέρνηση μαζί της). Θα συναντήσει επίσης τον Τσίπρα με τα απομεινάρια του διασπασμένου ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και αυτοί αποτελούν κόκκινο πανί γι’ αυτό το τμήμα των ψηφοφόρων, που δεν έχει διάθεση για πειραματισμούς. Τους γεύτηκε το 2015, επί τετραετίαν και κάτι.
Είναι σα να στέλνουν αυτόν τον κόσμο να ψηφήσει κατευθείαν τη ΝΔ. Γιατί παρότι πολιτικά μπορεί να μην ανήκει στο κυβερνών κόμμα, παρότι μπορεί να είναι δυσαρεστημένος με την κυβέρνηση σε κάποια ζητήματα και να θέλει να την τιμωρήσει, δεν του αφήνουν κανένα περιθώριο. Του στερούν άλλη επιλογή, αφού η Ζωή, ο Τσίπρας, ο Φάμελλος, και οι άλλοι νοματαίοι, του εντείνουν την ανησυχία ως ενδεχόμενοι κυβερνητικοί εταίροι.
Και αν στραφεί η ψήφος αυτού του κόσμου προς τη ΝΔ, και η βελόνα μείνει ακούνητη, πρώτος ο Δούκας θα επιρρίψει ευθύνες στον Ανδρουλάκη. Και θα ζητάει την κεφαλή του επί πίνακι.
Ο μόνος που ξέφυγε από το παλιακό αντιδεξιό κλίμα άλλων εποχών, ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου, που σε μια εμπνευσμένη τοποθέτηση έθεσε προβλήματα του σοσιαλισμού στη νέα εποχή. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, κλπ.
Αλλά το πρόβλημα του Γιώργου είναι άλλο, και είναι γνωστό. Ωραίες, οραματικές (συνήθως γενικόλογες) εκθέσεις ιδεών, και ταυτόχρονα παντελής αδυναμία στην πρακτική τους υλοποίηση εκ μέρους του.
Ο Μητσοτάκης ευχαριστεί!
