«Είναι λίγο περίεργο ότι την άλλη μέρα βγήκαν κάποιοι οπαδοί της ΝΔ με τα μπλουζάκια έτοιμα. Είναι τόσο τραγικό γεγονός από μόνο του που δεν χρειαζόταν κάτι τέτοιο. Έδειξε μία περίεργη ετοιμότητα. Το να βρουν τη διάθεση και τον χρόνο να τυπώσουν μπλουζάκια δείχνει ότι επένδυσαν στην επικοινωνία».
Το συγκεκριμένο σχόλιο έκανε η κυρία Καρυστιανού, προσκεκλημένη στο Open, σχετικά με τη συμβολική συγκέντρωση που διοργανώθηκε για τη φρικτή δολοφονία της Βάγιας Νέστορα, συνεπεία της τριπλής τρομοκρατικής επίθεσης σε βάρος στελεχών της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη.
Η έκφραση βεβαιότητας διά της υπόνοιας επιβεβαιώνει ότι, στα πρώιμα βήματά της στην πολιτική, υπήρξε μαθήτρια και θαυμάστρια της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Απέφυγε τον μπρουτάλ ισχυρισμό περί προβοκάτσιας που χρησιμοποίησε η αρχηγός της Πλεύσης, αλλά υπογράμμισε με έμφαση τα περί «περίεργης ετοιμότητας». Χωρίς να αντιλαμβάνεται –πράγμα όχι πρωτοφανές– ότι υποδαυλίζει τα ερωτήματα που συνοδεύουν τη δική της πολιτική πορεία.
Αν δεν μπορεί ένα μεγάλο κόμμα όπως η ΝΔ να τυπώσει 50 μπλουζάκια, πώς άραγε μπορεί να δικαιολογηθεί η εξαιρετικά οργανωμένη εκστρατεία δημόσιας κινητοποίησης μετά το δυστύχημα των Τεμπών; Συνθήματα. Λογότυπα. Πανό. Μαζικές συγκεντρώσεις σε εκατοντάδες πόλεις. Οπτικό υλικό επαγγελματικής αισθητικής. Το βίντεο με τις κραυγές και τον τίτλο «Δεν έχω οξυγόνο», για το οποίο ακόμη δεν γνωρίζουμε ποιος το παρήγαγε.
Συντονισμένη παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ψηφιακές καμπάνιες. Hashtags. Προβολή μέσω συνεντεύξεων, διαλέξεων και ταξιδιών στις Βρυξέλλες. Συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, συναυλίες στο Καλλιμάρμαρο. Για όλα αυτά χρειάστηκαν άνθρωποι, χρήματα, σχεδιασμός και, κυρίως, ένας μηχανισμός ικανός να τα συντονίσει.
Το παράδοξο είναι ότι η ίδια η κυρία Καρυστιανού και οι οπαδοί της δεν έχουν απορίες για το πώς οργανώθηκε όλη αυτή η πολύμηνη εκστρατεία. Ποιοι περίεργοι μηχανισμοί συντονίστηκαν με τέτοια ετοιμότητα, αποφασιστικότητα και αγριότητα, διακινώντας νύχτα-μέρα, επί δύο και πλέον χρόνια, τα τερατώδη κατασκευάσματα περί παράνομου ξυλολίου και λαθρεμπορίου αξίας 3.000 ευρώ που δήθεν κάλυπτε η κυβέρνηση, περί χαμένων βαγονιών, περί μπαζώματος για να κρυφτεί η αλήθεια, περί δολοφονημένων μαρτύρων κ.λπ.
Οι απορίες της κυρίας Καρυστιανού επιστρέφουν ως μπούμερανγκ στην αυλή της. Πώς κατάφερε τόσο γρήγορα να αλλοιώσει το «πρόσωπο» του απόλυτου και συντριπτικού πένθους, το οποίο η ελληνική κοινωνία έχει ταυτίσει με τον γονιό που χάνει το παιδί του;
Αναρωτιέται πού βρήκαν τη διάθεση να διαδηλώσουν για τη δολοφονημένη μητέρα, Βάγια Νέστορα, οι φίλοι και πολιτικοί συνοδοιπόροι της κόρης της, χωρίς να προβληματίζεται για τα ερωτήματα που η ίδια αναμοχλεύει σχετικά με τη διαδρομή που χάραξε για τον εαυτό της μετά την απώλεια της Μάρθης. Δεν εννοώ την αναζήτηση της αλήθειας ή την απόδοση δικαιοσύνης για το δυστύχημα. Όμως, το χτίσιμο μιας αυταρεσκης πολιτικής περσόνας πάνω στα ερείπια ενός πένθους, με προφανή στόχο την εξυπηρέτηση ενός σχεδίου, δεν σχετίζεται ούτε με την αλήθεια ούτε με τη δικαιοσύνη.
Σε ένα επόμενο στάδιο, η κυρία Καρυστιανού θα μπορούσε, ευφυώς, να χαρακτηρίσει περίεργο το γεγονός ότι, χωρίς φανερή και γενναία πρόσοδο, ο Αλέξης Τσίπρας δημιούργησε και χρηματοδοτεί το κόμμα ΕΛ.Α.Σ., δίνοντας το έναυσμα για ένα debate σχετικά με τους χορηγούς της «Ελπίδας», η οποία εμφανίζεται σε ορισμένες δημοσκοπήσεις στην τρίτη θέση, πίσω από το κόμμα Τσίπρα.
Προς το παρόν, η κυρία Καρυστιανού είναι αντιμέτωπη με τη συλλογική απορία, η οποία διατυπώνεται ακόμη και στις συζητήσεις της ξαπλώστρας: πώς είναι δυνατόν να μη θυμάται, να μη γνωρίζει και να μην έχει καμία σχέση με την αγορά, μέσω πλειστηριασμού, ακινήτου για λογαριασμό εταιρείας που είχε ή έχει μαζί με τον σύντροφό της.
Οι εξηγήσεις της αφήνουν επίσης μετέωρο το ερώτημα αν η εταιρεία, στην οποία συμμετέχει με ποσοστό 50% και της οποίας ήταν διαχειρίστρια, υφίσταται ακόμη. Αν, επίσης, ο συνιδιοκτήτης έγινε πρώην σύντροφός της πρόσφατα, καθώς μόλις ενάμιση μήνα πριν βρισκόταν διαρκώς δίπλα της, στην παρουσίαση του κόμματός της.
Απαντήσεις, ίσως και σε επίπεδο Δικαιοσύνης, αναμένονται μετά τη μήνυση που υπέβαλε σε βάρος της πρώην στέλεχος του κόμματός της, επειδή τον κατονόμασε δημόσια ως εκβιαστή.
