Το σαιξπηρικό ερώτημα «να ζει κανείς ή να μη ζει», ταλανίζει σε πολιτική επανέκδοση, οπαδούς και αξιωματούχους του ΣΥΡΙΖΑ: Να υπάρχει το κόμμα ή να μην υπάρχει;
Περίπου τρεις στους δέκα ψηφοφόρους, απαντούν «ναι», αφού προφανώς διατηρούν την αριστερή τους συνείδησης αλώβητη από την φιλοδοξία της εξουσίας (από την οποία ούτως ή άλλως δεν έχουν λαμβάνειν. Η εξουσία πάντα είναι πλουσιοπάροχη μόνο για τους αξιωματούχους και τους ανθρώπους των αρχηγών).
Μαζί τους συμφωνούν, για άλλους λόγους και στελέχη που ούτως ή άλλως θα βρεθούν εκτός νυμφώνος της ΕΛΑΣ.
Ο Παύλος Πολάκης, εις εξ αυτών, προτίθεται να θέσει θέμα αρχηγού στην επόμενη συνεδρίασης της Κ.Ε. αφού θα έχει εκπνεύσει (έχει ήδη εκπνεύσει) η δεκαήμερη διορία που έδωσε στον Σωκράτη Φάμελλο, να φέρει συμφωνία με τον Τσίπρα, αφού είναι προσηλωμένος στη λογική της «συμπόρευσης».
Όπως έχει δηλώσει ο «αψύς» (επίθετο που του φιλοτέχνησε ο Τσίπρας που τώρα δεν τον καταδέχεται): «Ή υπάρχει συμφωνία ανάμεσα στο κόμμα του κυρίου Τσίπρα και στην ηγετική ομάδα γύρω από τον κύριο Φάμελλο, ή είναι μια τρομερή επίδειξη πολιτικής υποταγής σε μια προσπάθεια να σε ελεήσουν και να σε δεχτούν αύριο μεθαύριο στα ψηφοδέλτια» (εμφατικά τους αποκαλεί «κυρίους» όχι «συντρόφους»).
Και συνεχίζει λογικά (ναι ο Πολάκης μπορεί να είναι ορθολογικός όταν τον συμφέρει): «Για αυτόν τον λόγο και εμείς λέμε ότι πρέπει πολύ σύντομα να δώσει τη συμφωνία που υπάρχει ή δεν υπάρχει», τονίζοντας κάτι που οι έτοιμοι προς αυτομόληση βουλευτές δεν έχουν τολμήσει να θέσουν: «Προσέξτε: οι συμφωνίες της συμπόρευσης γίνονται με συγκεκριμένο περιεχόμενο». (εμείς κακεντρεχώς λέμε ότι θα έχουν περιεχόμενο, το… «ελέησον ημάς Κύριε»!).
Βεβαίως καμία τέτοια συμφωνία δεν πρόκειται να φέρει ο Φάμελλος, αφού ο πρώην πρόεδρός τους, δίκην απολυταρχικού ηγεμόνος (το κόμμα είμαι εγώ), θέλει το κόμμα του αποκαθαρμένο από τους παλαιοημερολογίτες της Αριστεράς. Αυτούς που έχουν απαίτηση, λέει, να είναι πρώτος μεταξύ ίσων, να λογοδοτεί στα όργανα, και όχι να στεφθεί απόλυτος μονάρχης.
Θλιβερή η θέση του νυν προέδρου Φάμελλου, που ετοιμάζεται να παραδώσει το κόμμα που τον εξέλεξε ως Πρόεδρο, γονυκλινής στα πόδια του Αλέξη. Αλλά επειδή η παράδοση πρέπει να είναι απόλυτη, δεν γνωρίζει με ποιον τρόπο μπορεί να παραδώσει και την περιουσία του ΣΥΡΙΖΑ: Το επταώροφο οικοδόμημα της Κουμουνδούρου, την κρατική αποζημίωση, και τα κομματικά ΜΜΕ, στο νέο ΙΧ κόμμα.
Δυστυχώς γι’ αυτόν, υπάρχει μεν η διακαής πολιτική βούληση, αλλά πέραν αυτής υπάρχει και η νομική δεσμευτικότητα – τα «εμπόδια», που έλεγε κάποτε ο Τσίπρας. Στο νομικό μας σύστημα δεν έχει εφευρεθεί ο όρος… «προεδρική παροχή», όπου ένας πρόεδρος μπορεί να κληροδοτήσει την συλλογική κομματική περιουσία σε ένα αλλότριο πολιτικό μόρφωμα.
Την ίδια στιγμή στο επιτελείο της ΕΛΑΣ επικρατεί ένας αδικαιολόγητος ενθουσιασμός, που «τεκμηριώνεται» με ιστορικά άσχετους συνειρμούς.
Προσωπικά πιστεύουμε ότι ο Τσίπρας είναι αρκετά ξύπνιος να μη τα πιστεύει αυτά που είπε στη Νίκαια: Ότι αφού σε 24 ώρες έγιναν αξιωματική αντιπολίτευση, σε λίγους μήνες μπορούν να γίνουν κυβέρνηση. Ωστόσο, όχι μόνο οι φαν του αλλά και στελέχη του επιτελείου του, τα πιστεύουν και τροφοδοτούν με παρόμοια σενάρια οικεία δημοσιεύματα.
Παραλληλίζουν την πορεία της ΕΛΑΣ με… την πορεία του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 70. Όπως, λέει, το κόμμα του Αντρέα το 1974 πήρε το 13,58% των ψήφων, το 1977 διπλασίασε στο 25,34% και το 1981 έφτασε το 48,07 %, πιστεύουν ότι μπορούν να διαγράψουν παρόμοια μετεωρική πορεία! ( δικαιώνοντας με αυτά την σατιρική λαϊκή ρήση «Κολιός και κολιός από το ίδιο βαρέλι»…).
Επικαλούνται επίσης προς επίρρωση των θερινών ονείρων τους, τα εκλογικά αποτελέσματα του ΣΥΡΙΖΑ της αντιμνημονιακής περιόδου. Τότε που ο άφθαρτος Αλέξης θα έσκιζε τα μνημόνια. Όντως η φρούδα λαϊκή ελπίδα του έδωσε 16,79% τον Μάιο του 2012, τον ανέβασε στο 26,59% τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, και τον έκανε πρωθυπουργό της κυβέρνησης των «Τσιπροκαμμένων» τον Ιανουάριο του 2015 με 36,34%.
Αν μπορεί να το επαναλάβει, χαλάλι του. Όντως θα του/μας αξίζει να ξαναγίνει πρωθυπουργός.
