«Γελοίες οι προσεγγίσεις για συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με το κόμμα Τσίπρα», δηλώνει η Άννα Διαμαντοπούλου.
«Οι θέσεις της Διαμαντοπούλου δεν εκφράζουν τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ», ανταπαντά ο Δούκας.
Ενώ «άστοχες» κρίνει τις δηλώσεις αμφοτέρων ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Βαρδακαστάνης, που τους καλεί «να ευθυγραμμιστούν με τις αποφάσεις του συνεδρίου».
Η νέα κρίση στο ΠΑΣΟΚ δεν ήταν καθόλου κεραυνός εν αιθρία.
Υπάρχει ένας διάχυτος εκνευρισμός που δεν κρύβεται καθώς προηγήθηκε η εξαγγελία του κόμματος Τσίπρα και 12-13 δημοσκοπήσεις από τότε που το φέρνουν δεύτερο με διακριτή διαφορά από το ΠΑΣΟΚ. Ένα ΠΑΣΟΚ που πέρασε πλέον τρίτο ή ακόμα και τέταρτο σε κάποιες μετρήσεις.
Κακά μαντάτα αν και εν πολλοίς αναμενόμενα. Το πολιτικό κενό υπήρχε για μήνες και ενώ στο ΠΑΣΟΚ ομφαλοσκοπούσαν, ήταν θέμα χρόνου να το καλύψει άλλος όπως φαίνεται ότι συμβαίνει. Και τώρα το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει πλέον και σοβαρό πρόβλημα στόχων και στρατηγικής.
Στο πρόσφατο συνέδριο όρισαν όλοι ως κατ’ εξοχήν πολιτικό τους αντίπαλο τη ΝΔ και ψήφισαν ομόφωνα να μην υπάρξει καμμιά συνεργασία μαζί της υπο οποιεσδήποτε συνθήκες. Ήταν μια απόφαση ακατανόητη καθώς δεν είχαν καμμιά υποχρέωση να δηλώσουν εκ των προτέρων με ποιον η ποιους θα συνεργαστούν ή όχι. Και ενώ τάχθηκαν γενικά υπερ της αυτόνομης πορείας, με το «νίκη έστω και με μια ψήφο διαφορά» και άρα όχι αυτοδυναμία, σαφώς υπονόησαν συνεργασία με τους υπόλοιπους «προοδευτικούς». Εκτός του Δούκα, αρκετοί μάλιστα το είπαν ευθέως ακόμα και μετα την ίδρυση του κόμματος Τσίπρα αλλά και τη διάλυση του Σύριζα και της ΝΕΑΡ.
Αλλά στην πολιτική οι εξελίξεις σπανίως είναι γραμμικές.
Η πρώτη ψυχρολουσία ήρθε πριν λίγο καιρό δια στόματος της εκπροσώπου Τύπου του Τσίπρα που δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν θεωρεί το ΠΑΣΟΚ όμορο χώρο. Και άρα συνεργασία γιοκ.
Αλλά όπως αποδείχθηκε, αυτό ήταν μονάχα η αρχή.
Γιατί το δεύτερο χτύπημα ήρθε προχθές με τις δηλώσεις του «θεωρητικού» του Τσίπρα, Σιακαντάρη που χαρακτήρισε Σύριζα και ΠΑΣΟΚ «τοξικά κόμματα που έχουν τελειώσει πολιτικά». Ήταν μια πρωτοφανής δήλωση που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας και αποκλείεται να έγινε εν αγνοία του Τσίπρα.
Οι εξελίξεις επομένως καθιστούν το αφήγημα του ΠΑΣΟΚ για συνεργασίες στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων, εξαιρετικά αδύναμο αν όχι εντελώς ανεδαφικό. Και με δεδομένο ότι η μη συνεργασία και με τη ΝΔ, αποτελεί πλέον και επίσημη συνεδριακή απόφαση, το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται πια στο μέσον ενός αδιεξόδου, ξεμένοντας εντελώς από δυνητικούς συμμάχους και γίνεται κόμμα ανάδελφο χωρίς χειροπιαστή κυβερνητική προοπτική.
Και το ερώτημα τώρα είναι τι λόγους έχει κάποιος να ψηφίσει ένα κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ, χωρίς το δέλεαρ της εξουσίας, αλλά απλά και μόνο για να γκρινιάζει, όταν υπάρχουν καμμιά δεκαριά άλλα κόμματα διαμαρτυρίας που ξέρουν μάλιστα τη δουλειά αυτή και το πεζοδρόμιο πολύ καλύτερα;
Όσο λοιπόν δεν ξεκαθαρίζει το τοπίο, η εσωστρέφεια στο ΠΑΣΟΚ πιθανότατα θα συνεχίζεται. Και 9-10 μήνες πριν τις εκλογές, αυτό δεν το λες και ό,τι καλύτερο.
Ο Σημίτης πάντως φρόντισε να τους το πει εγκαίρως. Ότι «οι ευκαιρίες δεν είναι άπειρες».
Αλλά αυτοί προτίμησαν ν’ ακούσουν τον Δούκα.
Τα παράπονά τους λοιπόν τώρα στο δήμαρχο.
