Συνολικά, το δρώμενο στο Ολύμπιον, κατά την ανακοίνωση του κόμματος Καρυστιανού – Γρατσία – Αυγερινού και Σία, κινήθηκε στα όρια του πολιτικού γκροτέσκ.
Τα είχε και τα χώρεσε όλα.
Τη ρωσική τριπλέτα Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Τσέχωφ στο στήθος του moderator – εκπροσώπου Θανάση Αυγερινού, αλλά και τον Παναγιώτη Ψωμιάδη στο κοινό. Απανωτές υμνωδίες στον Καποδίστρια, που περιμένει να αφυπνιστούμε και να αποτινάξουμε τους ραγιάδες που μας κυβερνούν. Την προσευχή ενός ομογενούς καθηγητή στο Columbia, για να σπάσει επιτέλους στη χώρα το «γυάλινο ταβάνι της διαφθοράς». Τις προτροπές κάμποσων ανθρώπων, που έχουν στρωμένες ζωές εκτός Ελλάδας, να ξεσηκωθούμε για να απελευθερώσουμε τη χώρα, ώστε να μη ξενιτεύονται τα παιδιά.
Βρήκε επίσης χώρο να εκφραστεί η αγανάκτηση ενός περιπτερά για τους κουστουμάτους, αγνοώντας ότι τα ρούχα και οι τσάντες της ηγεσίας της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» ίσως να φτάνουν το ετήσιο εισόδημά του. Άλλοι οπαδοί του κινήματος και γνώριμοι από την απόπειρα εκτροχιασμού της χώρας - όπως ο «πραγματογνώμονας» κ. Κοκοτσάκης - μίλησαν για το σάπιο πολιτικό σύστημα και άλλοι για το πώς, με τη δύναμη του λαού, θα πάψουμε να είμαστε αποικία χρέους και προτεκτοράτο.
Το αντιμνημόνιο ξαναζωντάνεψε εξίσου στις αφηγήσεις των «διωγμένων» από την κρίση. Υποστηρικτές της θεόσταλτης από τον ουρανό «Ελπίδας» απηύθυναν εκκλήσεις για τη σωτηρία της ελληνικής οικογένειας, της ελληνικής υπαίθρου, της ελληνικής μελισσοκομίας. Μέχρι και ευχή να βρει το Κίνημα τους αγνοουμένους της Κυπριακής Τραγωδίας διατυπώθηκε.
Η παρτενέρ του Αυγερινού στην παρουσίαση - πολύγλωσση και γοργόγλωσση, ηθοποιός, τραγουδίστρια και κόρη απόστρατου του Ναυτικού - άρχισε κάποια στιγμή να περιγράφει πόσο κατέρρευσαν οι εξαγωγές μας στη Ρωσία. Ο κέρβερος Αυγερινός διέκοψε το λογύδριο της κυρίας Κατερίνας Μουτσάτσου. Είδε την παγίδα και τη σταμάτησε. Οι εξυπνότεροι κάτι κατάλαβαν.
Στο κύριο πολιτικό μενού: η διακήρυξη του κόμματος, που διάβασε σε σύνοψη η πρόεδρος Καρυστιανού, αποκαλώντας την ιστορική, είναι επιεικώς ρηχή και αστεία. Αποτελεί, όμως, ένα στέρεο πλάτωμα πάνω στο οποίο μπορούν να συναντηθούν άνθρωποι - ακροδεξιοί, ακροαριστεροί και απολιτίκ - που θέλουν να γκρεμίσουν αυτό που αποκαλούν σύστημα.
Το αποκαλούμενο Κίνημα Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, στην πραγματικότητα, είναι προσκλητήριο για μια ασύμμετρη επίθεση στους θεσμούς της, καλυμμένη πίσω από τον ψευδεπίγραφο αγώνα για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης, της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης. Η Μαρία Καρυστιανού - στην άτεχνη πολιτικά και επικοινωνιακά ομιλία της - δελέασε υπό στρατολόγηση ψηφοφόρους.
«Θα ελεγχθούν κατά προτεραιότητα οι συμβάσεις των μνημονιακών χρόνων», υποσχέθηκε. Κάτι άλλο, προφανώς, ήθελε να πει, αλλά αρκεί που ακούστηκε το «μνημόνιο». Υποσχέθηκε να επιβάλει τη φορολόγηση και τη διαφάνεια στον τρόπο λειτουργίας των τραπεζών. Στο σημείο αυτό άρχισε να χειροκροτεί μόνη της τον εαυτό της, όπως επίσης όταν ανέφερε ότι θα επιβάλει την προστασία της πρώτης κατοικίας.
Μίλησε στην καρδιά ενός κοινού με το οποίο συνομιλεί ήδη χρόνια, με τις άλλες ιδιότητές της, κατηγορώντας τη Νέα Τάξη Πραγμάτων ότι θέλει να εξαφανίσει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις της χώρας. Κάθαρση και ευημερία. Καθαρά χέρια και βρώμικο σύστημα. Στο απλοϊκό αυτό δόκανο ποντάρει όλα τα λεφτά του το σύστημα που σήκωσε στα χέρια τη Μαρία Καρυστιανού και την πλάσαρε ως ηγερία μιας προδομένης χώρας που πρέπει να αναστηθεί.
Μπλέξαμε με το νέο «εθνικό απολυμαντικό», που διαθέτει μαύρους και κόκκινους «κόκκους», άρωμα Μόσχας και επιδιώκει να καθαρίσει το πεδίο, πετυχαίνοντας αυτό στο οποίο απέτυχαν οι άλλοι: την πολιτική αποσταθεροποίηση, που θα οδηγήσει μαθηματικά και στην οικονομική και εθνική απίσχανση.
