Το Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών της χούντας ασφαλώς και δεν υποδήλωνε ότι το σύνολο των πολιτών της χώρας ήταν χριστιανοί. Κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο προς την εθνικόφρονα ιδεολογία του καθεστώτος, αφού θα σήμαινε αποκοπή από το εθνικό σώμα τουλάχιστον των, κυριολεκτικά κατά συνθήκη Ελλήνων, μουσουλμάνων, τουρκογενών είτε Πομάκων. Υπογράμμιζε απλώς τη δεσπόζουσα θέση του πλειοψηφικού χριστιανικού στοιχείου.
Παρομοίως και αναλόγως…
Ο τίτλος του παρόντος ουδέν άλλο υποδηλοί πλην της κυριαρχίας -όχι μόνο με την έννοια της πλειοψηφίας- του κρατικοδίαιτου πληθυσμού της χώρας. Αφού -και- η σημερινή κοινωνική μας κατάσταση επιβεβαιώνει την άποψη που εξέφρασα νεαρός, μόλις είχα επιστρέψει από τις διδακτορικές μου σπουδές στο Παρίσι: Πως η κυρίαρχη αντίθεση παρ’ ημίν δεν είναι μεταξύ κεφαλαιοκρατών και προλεταρίων, όπως υποστήριζαν τα τότε κρατούντα μαρξιστικά ιδεολογήματα, αλλά μεταξύ των βολεμένων -συχνά εχόντων «αράξει την αρίδα τους»- σιτιζόμενων από τον κρατικό κορβανά και των ειλώτων που ως μισθωτοί (κυρίως αυτοί) ή ως επιχειρηματίες βιοπορίζονται στη ζούγκλα της αγοράς.
Αντί γενικών θεωρητικών σχημάτων, ακόμη και αναφοράς σε απολαβές ή άλλα αριθμητικά δεδομένα, προτιμώ την καταγραφή, ως πιο εύγλωττων και εύληπτων, κάποιων εμπειρικών καταστάσεων. Θα εστιάσω δε κυρίως στους μισθωτούς, αν και το έμφραγμα είναι σύνηθες τίμημα των πιο επιτυχημένων επιχειρηματιών:
Βλέπω σε μεγάλα πολύ καταστήματα, όπως το Άττικα, σε όλες τις εταιρείες τηλεφωνίας, στις περισσότερες ρεσεψιόν ξενοδοχείων κλπ. επί ώρες άπειρες τους εργαζόμενους να μοχθούν απέναντι σε αγχωμένους, διαμαρτυρόμενους, απαιτητικούς ή βιαστικούς πελάτες, χωρίς να υπάρχει ένα σκαμνί να ακουμπήσουν, αφού κάτι τέτοιο ρητά απαγορεύεται από τους εργασιακούς κανονισμούς της επιχείρησης. Ανάμεσα στους υποκείμενους στο μαρτύριο της πολύωρης ορθοστασίας και κάποιοι σχετικά ηλικιωμένοι, κοπέλες σε προχωρημένη εγκυμοσύνη ή άλλες νεαρές που θα αποκτήσουν κιρσούς επικίνδυνους στις μελλοντικές κυήσεις.
Βλέπω επίσης τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας και την επισφάλεια των ντελιβεράδων…
Βλέπω, ακόμη, διδάσκοντες σε ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς οργανισμούς να απασχολούνται καθημερινά, τουλάχιστον επί δίωρο μετά την περαίωση των διδακτικών υποχρεώσεών τους, σε γραφειοκρατικές και διοικητικές δραστηριότητες, με ανάλογα δε καθήκοντα -ή τηλεφωνήματα σε γονείς- να δουλεύουν τον Ιούλιο. Απολύονται, δε, τον Αύγουστο και επαναπροσλαμβάνονται τον Σεπτέμβριο (εφόσον η εργοδοσία είναι απόλυτα ικανοποιημένη ή δεν έχει βρει νεότερους με χαμηλότερες απολαβές). Ενώ μια τουλάχιστον Κυριακή το μήνα, από το πρωί μέχρι το βράδυ, έχουν υποδοχή και ενημέρωση γονέων. Χωρίς έξτρα αμοιβή.
Θα μπορούσα να διευρύνω επ’ άπειρον τα παραδείγματα, αλλά πάμε στην αντιπέρα όχθη.
Δεν θα εστιάσω στα πασίγνωστα: Στο ποσοστό των κυήσεων που εμφανίζονται ως επαπειλούμενες στον δημόσιο τομέα, στις άπειρες άδειες για λόγους υγείας -συνήθως ασθενούν Δευτέρα, «ευρισκόμενοι σε κάποιο χωριό»- ή στη φάμπρικα των αναδρομικών με δικαστικές αποφάσεις. (Μέχρι και οι διπλωμάτες, που ζητούσαν το αφορολόγητο του επιδόματος αλλοδαπής και η τότε ΥΠΕΞ Ντόρα Μπακογιάννη αντ’ αυτού, «για να μην υπάρξει κοινωνική πρόκληση από το αφορολόγητο», τους έδωσε ισόποση αύξηση, προσέφυγαν στην «αδέκαστη δικαιοσύνη», όπου πήραν ΚΑΙ το αφορολόγητο! Αναδρομικώς και εντόκως.)
Δεν θα επιμείνω στο ότι δεν υπάρχει Έλληνας «κρατικός λειτουργός», πανεπιστημιακός, δικαστής, διοικητικός, διπλωμάτης κλπ. που να μην καταλήγει αντιστοίχως καθηγητής πανεπιστημίου, αρεοπαγίτης ή σύμβουλος επικρατείας, διευθυντής (τουλάχιστον), στρατηγός ή ναύαρχος κ.ο.κ.: Έχουμε τους περισσότερους ανώτατους παντού σε σχέση με τον πληθυσμό μας.
Όσον αφορά δε την απόδοση, με εξαίρεση τους πράγματι σκληρά μοχθούντες υγειονομικούς, δεδομένη είναι η πλήρη απουσία κυρώσεων. Δύο μόνο πρόσφατα κραυγαλέα παραδείγματα: προήχθη σε αρεοπαγίτη πρόεδρος εφετών που δεν είχε εκδώσει απόφαση σε καμία από τις σημαντικές υποθέσεις με τις οποίες είχε χρεωθεί! (Αποκάλυψη του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης κ. Κοντονή…) Ενώ εφέτος -ανάθεμά με δε αν υπάρξει κύρωση- …φιλόλογοι/ιστορικοί έβαλαν θέματα για τις εισαγωγικές στα πανεπιστήμια με ερώτηση στην ιστορία «Τι ΕΞΗΓΑΓΕ η Ελλάδα στο εξωτερικό τον 19ο αιώνα»!
Νομίζω, ωστόσο, πως πλέον κραυγαλέο είναι αυτά που έζησα πρόσφατα. Δεν θα αναφέρω ακριβές χρονικό σημείο, γιατί στόχος μου δεν είναι να εντοπιστούν οι «βαρυμοχθούντες» υπηρέτες του δημοσίου -αν υποθέσουμε πως υπήρχε σχετική διάθεση-, αλλά να καταπολεμηθεί η νοσηρότητα:
Πρώτη περίπτωση: Στο καφενείο των λουλουδάδικων της Θεσσαλονίκης μεταξύ 9.30 και 11.00πμ τρεις ένστολοι της τροχαίας, το πολύ 19χρονοι, πίνουν καφέ αμίλητοι (οι δύο παίζουν μπεγλέρι, ο τρίτος όλη την ώρα ασχολείται με το κινητό.) Στις 11.05 σηκώνονται και αρχίζουν να μοιράζουν κλήσεις.
Δεύτερη περίπτωση: Στην τροχαία Αθηνών περιμένουν από αχάραγα αναρίθμητοι μεροκαματιάρηδες να παρακαλέσουν να πάρουν πίσω τις πινακίδες τους. Στις 11.30 εμφανίζεται μια νταρντάνα με νύχι, μίνι και ντεκολτέ καμπαρετζούς, κρατώντας σακούλες με ψώνια από το Άττικα. Μπαίνει μέσα στο γραφείο του διευθυντή, επιστρέφει μετά από λίγο ένστολη και λακωνικά ανακοινώνει: «Μπορείτε να φύγετε, ο κ. διευθυντής δεν δέχεται». Σε φίλο που μετείχε τότε στην πολιτική ηγεσία του σχετικού υπουργείου ανέφερα την περίπτωση και μου απάντησε: «Όλοι οι διευθυντές έχουν πάρει γραμματείς τις γκόμενές τους»!
Αυτά…
*Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του ιστορικού μυθιστορήματος «Υπουργός καρδιάς – Η διολίσθηση», όπου μέσα από την παθιασμένη σχέση ενός ζευγαριού (χαρισματική προσωπικότητα η κοπέλα, μετέπειτα πολιτικός ο άντρας), καθώς και τη δυστοπική εξέλιξη του δεσμού τους, περνάει στο φόντο μισός αιώνας «φλογώδους» ελληνικής πολιτικής ιστορίας: από τις φοβερές ημέρες της Κατοχής έως την κυβερνητική οκταετία του Ανδρέα Παπανδρέου. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.
