Η Λούκα Κατσέλη ήταν ειδική σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, έχοντας πριν διατελέσει επιστημονική διευθύντρια του ΚΕΠΕ και μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών εμπειρογνωμόνων - ελέω ΠΑΣΟΚ αφού ήταν μέλος από το 1976.
Επί κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου υπήρξε Υπουργός Οικονομίας όπως και υπουργός Εργασίας. Η θέση της στο υπουργείο συνδέεται με τον περίφημο «νόμο Κατσέλη». Αργότερα, μετά τη διαγραφή της λόγω της αντίθεσης στο δεύτερο μνημόνιο, αποχώρησε και δημιούργησε την «Κοινωνική Συμφωνία» σε συνεργασία με τον Χάρη Καστανίδη, όπου έλαβαν το… θεόρατο ποσοστό 0,96%, περίπου 60.000 ψήφους.
Επί Τσίπρα εξελέγη πρόεδρος του Δ.Σ. της Εθνικής Τράπεζας και πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών. Το 2025 ο ΣΥΡΙΖΑ την πρότεινε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το γεγονός ότι ήταν πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και είχε διατελέσει υπουργός του ΠΑΣΟΚ, είχε δώσει στην υποψηφιότητά της συμβολικό χαρακτήρα περί μελλοντικής συνάντηση της Κεντροαριστεράς.
Έκτοτε γινόταν αναφορά στον νόμο της αλλά όχι στο πρόσωπό της, ως πολιτική προσωπικότητα. Τη θυμήθηκε ωστόσο η τηλοψία των ολιγαρχών τώρα που προωθεί τον Τσίπρα, δίνοντάς της βήμα να απευθύνει συμβουλές προς τους ναυτιλομένους της κεντροαριστεράς.
Τάχθηκε λοιπόν υπέρ μιας συμπόρευσης του ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΑΣ του Αλέξη, καλώντας τον αρχηγό του πρώην κόμματός της, τον Νίκο Ανδρουλάκη «να ξεπεράσει την εσωστρέφεια και την ιστορική του διαδρομή (!) και να ξεκαθαρίσει την πολιτική του κατεύθυνση»!
Μα ο Ανδρουλάκης, καλώς ή κακώς (και για μας κακώς γιατί δεσμεύτηκε εκ των προτέρων μηδενίζοντας τις διαπραγματευτικές του δυνατότητες) έχει ξεκαθαρίσει με κάθε τρόπο, και με θέση ενσωματωμένη στα συνεδριακά κείμενα, ότι δεν πρόκειται να προβεί σε συγκυβέρνηση ή συνεργασία με τη ΝΔ. Θέση «γραμμένη στην πέτρα» όπως τόνισε με θεατράλε αποφασιστικότητα ο Ανδρουλάκης.
Οπότε ως προς τι τον καλεί να ξεκαθαρίσει την πολιτική του κατεύθυνση η πάλαι ποτέ υπουργός του ΠΑΣΟΚ; Προφανώς να υπαναχωρήσει από τον προειλημμένη απόφαση για αυτόνομη πορεία και να υποτάξει το κόμμα του στις ανάγκες του Αλέξη Τσίπρα.
Κατά το σκεπτικό της, εφόσον οι εκλογές δεν αναδείξουν αυτοδύναμη κυβέρνηση και δοθεί εντολή στο δεύτερο κόμμα, «θα απαιτηθούν προσεγγίσεις μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων». Για ποιο λόγο λοιπόν, διερωτήθηκε, να μη γίνει η προετοιμασία αυτής της προσέγγισης από νωρίς «ώστε η συμπόρευση να πραγματοποιηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο;».
Φυσικά με τα τωρινά ευρήματα των δημοσκοπήσεων το πρώτο κόμμα δεν μπορεί να παρακαμφθεί γιατί δεν βγαίνουν οι αριθμοί. Αλλά αυτό είναι δευτερεύον αφού τα ποσοστά - ως υπόθεση εργασίας - μπορούν να αλλάξουν.
Το πρόβλημα με τις δηλώσεις της κας Κατσέλη είναι άλλο και είναι διττό. Ενώ έφτασε σε σημείο να διαγραφεί από το κόμμα της αρνούμενη το δεύτερο μνημόνιο, πολύ γρήγορα έδωσε συγχώρεση στον Τσίπρα για το τρίτο και σκληρότερο. Και το σπουδαιότερο είναι πως δήλωσε ότι «δεν σκέπτεται με όρους προσώπων».
Μα τα πρόσωπα των αρχηγών παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική. Οι ψηφοφόροι αξιολογούν τα κόμματα με βάση τους αρχηγούς, τις ιδέες τους, την αξιοπιστία τους, την ειλικρίνεια, τις ηγετικές τους ικανότητες.
Στο τελευταίο ο Τσίπρας παίρνει καλό βαθμό. Υποτίθεται ότι το πρόσωπο του αρχηγού και η συμπεριφορά του αποτελούν την προσωποποίηση των αξιών του κόμματος. Η κυβερνητική θητεία Τσίπρα όσο και η αρχηγία του επί ΣΥΡΙΖΑ ποδοπάτησε τις αξίες που υποστήριζε ότι υπηρετούσε. Αλλά αυτό δεν επηρέασε τους οπαδούς.
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα παρόλο τον αυταρχικό τρόπο συγκρότησης της ΕΛΑΣ, και την προσβλητική ηγεμονική συμπεριφορά προς τους πρώην συντρόφους του (υποτίθεται ότι η λέξη για τους αριστερούς έχει ιδιαίτερο αξιακό βάρος).
Φυσικά, οι φαν του, γαλουχημένοι να «προσκυνούν όποιον δηλώνει αριστερός και ντοπαρισμένοι με πρωτόφαντο αντι-Μητσοτακικό μένος (στο οποίο όφειλε την πρόσκαιρη προεδρία του ο Κασσελάκης, που «θα νικούσε» τον Μητσοτάκη), δεν κρίνουν και δεν διωθούν τα αρνητικά του. Η στάση τους, αν και μη δικαιολογημένη, είναι κατανοήσιμη.
Αλλά οι εκτός ΣΥΡΙΖΑ προσωπικότητες που «δεν σκέπτονται με όρους προσώπων», δεν προβληματίζονται ότι έτσι δίνουν άφεση και επιδοκιμάζουν τον τυχοδιωκτισμό στην πολιτική;
