Από το βήμα της ξεστομήθηκαν ατάκες όπως «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου και παρουσιάστηκε το περίφημο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» από τον Αλέξη Τσίπρα που έμελλε να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την «απόσταση» που χωρίζει τις εύκολες προεκλογικές δεσμεύσεις από την κυβερνητική πραγματικότητα.
Δεδομένου ότι συνηθίζουμε να λέμε ότι οι δυσάρεστες εμπειρίες της τελευταίας δεκαπενταετίας λειτούργησαν ως «παθήματα» ενός πολύτιμου πολιτικού μαθήματος, εν τούτοις η Θεσσαλονίκη αναμένεται να ζήσει και πάλι, τον προσεχή Σεπτέμβριο, ημέρες άκρατης πλειοδοσίας υποσχέσεων. Μόνο που αυτή τη φορά το «έργο» έχει δυο (αρνητικούς) πρωταγωνιστές. Τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και ο Νίκος Ανδρουλάκης έδειξαν τις προθέσεις τους από νωρίς με τις προτάσεις για τις δωρεάν μετακινήσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Γαλαντόμοι στις υποσχέσεις ξεκίνησαν να… χαϊδεύουν αυτιά, ξεχνώντας ότι η πολιτική αξιοπιστία δεν μετριέται με το ύψος των παροχών που υπόσχονται, αλλά από την ικανότητά τους να τις μετατρέπουν σε εφαρμόσιμες πολιτικές. Και εκεί ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι οι δίχως όριο εξαγγελίες δεν χρειάζονται τίποτα περισσότερο από ένα βήμα και ένα μικρόφωνο, ενώ οι πράξεις απαιτούν σχέδιο, πόρους, συνέπεια και, κυρίως, επαφή με την πραγματικότητα.
