Στην Ελλάδα ο διάλογος ποτέ δεν ωριμάζει. Σαπίζει εξ αρχής.
Πριν καμιά 25ριά χρόνια, όταν η Βάσω Παπανδρέου ήταν υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, είχε την εξαιρετική ιδέα να κατεδαφιστούν τα ετοιμόρροπα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, και να μείνει μόνο η τελευταία σειρά.
Στον χώρο που θα απελευθερωνόταν θα γινόταν ένα πάρκο και στην τελευταία σειρά των σπιτιών, αφού θα ανακαινίζονταν χωρίς να αλλοιωθεί η αρχιτεκτονική τους και η όψη τους, θα γινόταν ένα «Μουσείο της προσφυγιάς».
Το πάρκο θα συνεχιζόταν και στο χώρο που θα απελευθερωνόταν μετά τη μετακίνηση γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό, και η Αθήνα θα αποκτούσε ένα χώρο πρασίνου που τόσο λείπει στην πνιγηρή πρωτεύουσα, ενώ η ελληνική προσφυγιά με τη ματωμένη ιστορία, το μνημείο που της άξιζε.
Με το που το ανακοίνωσε ακονίστηκαν τα ανακλαστικά της Αριστεράς του Όχι. Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, πρόεδρος τότε του Συνασπισμού κάθε λίγο και λιγάκι βρισκόταν στους Αμπελόκηπους για να καταγγείλει την κατεδάφιση της ιστορικής μνήμης, που το μουσείο προσφυγιάς και η ανακαινισμένη τελευταία σειρά θα κατέστρεφαν.
Πλαισιωνόταν δε από καμιά δεκαριά νοματαίους όλους κι όλους που συνηχούσαν στην άρνησή του. Την άλλη ημέρα δεξιές εφημερίδες (ήταν κυβέρνηση Σημίτη) και κεντροαριστερές που είχαν «ευαίσθητα» ώτα και άκουγαν την «φωνή του λαού», με παραπλήσιους τίτλους δημοσίευαν τις – κοντινές για να μη φαίνεται η... λαοθάλασσα - φωτογραφίες του αρχηγού. Και με τίτλους του στυλ «οι κάτοικοι των Αμπελοκήπων αντιδρούν στην κατεδάφιση των προσφυγικών», ευνοούσαν τον παραλογισμό.
Και οι λίγοι που τότε αντιδρούσαν τότε, αργότερα ισχυρίστηκαν ότι η ακύρωση του έργου δεν οφείλεται σε αυτούς αλλά στην έλλειψη κεφαλαίων.
Την ίδια εποχή ο Αλέξης Τσίπρας ως Γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΝ ανακάλυπτε φωλιές Κορμοράνων στον σκουπιδότοπο του Βοτανικού. Και φαίνεται ήταν… τόσοι πολλοί, που εξακολουθούσε να τις ανακαλύπτει και στη συνέχεια, ως δημοτικός σύμβουλος του δήμου Αθηναίων, και ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Και η δημιουργία του γηπέδου τότε μεταφέρθηκε στις ελληνικές καλένδες.
Αργότερα ως πρωθυπουργός, φαίνεται να έμαθε ότι… είχαν μετακομίσει οι κορμοράνοι και προχώρησε τις διαδικασίες, τους νόμους και τις αποφάσεις για το έργο – για να το καρπωθεί η κυβέρνησή του.
Αυτή είναι η μικρή ιστορία των προσφυγικών, που δημιουργήθηκαν πριν περίπου 90 χρόνια για να στεγάσουν πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής. Μετά την πρώτη χρήση τους έγιναν σύμβολα ιστορικής μνήμης. Παραιτημένα σύμβολα παραιτημένης ιστορικής μνήμης, αφού στους Ολυμπιακούς αγώνες, από ντροπή, τα κρύψαμε με τεράστια πανό για να μην τα βλέπουν οι επισκέπτες.
Κάτι σαν τα ψεύτικα χωριά, που ο ιστορικός μύθος θέλει τον Γκριγκόρι Ποτέμκιν να στήνει προσομοιώσεις χωριών από ξύλο και καμβά, ώστε όταν περιόδευε η Μεγάλη Αικατερίνη τη Νότια Ρωσία και την Κριμαία, να βλέπει ευημερία.
Και αφού τα προσφυγικά αφέθηκαν να σαπίσουν, βρέθηκαν σε μια νέα πραγματικότητα. Έγιναν τόποι κατάληψης, με καταληψίες που αρνούνται να τα εγκαταλείψουν.
Η Περιφέρεια θέλει να κάνει ανάπλαση μέσω ΕΣΠΑ για να γίνουν κοινωνικές κατοικίες, πολιτιστικοί χώροι, κα. Άλλωστε τα θεωρεί ετοιμόρροπα. Το ίδιο βέβαια τα θεωρεί και το μάτι του κάθε περαστικού που περνάει από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Οι διαμένοντες, μεταξύ των οποίων και μετανάστες/πρόσφυγες, και με την πρόθυμη συμβουλή και συμβολή «αλληλέγγυων», απαιτούν να παραμείνει η κατάληψη ως έχει.
Απαγορεύουν στο κράτος την ανάπλαση (στην κρατική περιουσία δηλαδή που ιδιοποιούνται), και με τις συνήθεις «αγωνιστικές» ενέργειες έγραψαν συνθήματα στο σπίτι του περιφερειάρχη Νίκου Χαρδαλιά: «κάτω τα χέρια από τα προσφυγικά, Χαρδαλιά».
Υπάρχει και παθητική αντίσταση, του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χατζή, ο οποίος απεργεί, λέει, γύρω στις 140 ημέρες. Δεν θα αμφισβητήσουμε την απεργία του ανθρώπου, ο οποίος δηλώνει αποφασισμένος να απεργήσει μέχρι θανάτου, αν και ο 27χρονος Ιρλανδός, μέλος του IRA Μπόμπυ Σαντς, πέθανε σε 66 ημέρες και ο συμπολεμιστής του Τεντ Χεθ σε 71.
Αλλά αυτών ο αγώνας ήταν εθνικοαπελευθερωτικός απέναντι στην Αγγλία που τη θεωρούσαν κατοχική δύναμη. Εδώ ο αγώνας έχει κάτι που ελέγχεται για τον ορθολογισμό του. Αν αξίζει τέτοια θυσία το εκβιαστικό αίτημα να μην τολμήσει το κράτος να διαχειριστεί κάποια ερειπωμένα οικήματα που του ανήκουν, που είναι δηλαδή περιουσία του ελληνικού λαού.
Και οι προτάσεις περί ανακαινίσεως δι’ ιδίων πόρων, έστω και καλοπροαίρετες, είναι κατ’ ουσίαν προτάσεις ιδιοποίησης δημόσιας περιουσίας εντός του αστικού ιστού, εκφραζόμενη ως «κοινωνικός αγώνας».
Και ενώ η κατάσταση βρίσκεται σε λεπτό σημείο, έτσι που την άφησε η Πολιτεία να κακοφορμίσει, ο Συριζαίος (συγγνώμη, ο Πασόκος) δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας νίπτει τας χείρας του και «επιμένει στην ανάγκη διαλόγου για μια κοινά αποδεκτή λύση στο θέμα των προσφυγικών».
Ας αναλάβει ο ίδιος ως καλοθελητής τον διάλογο, και να μας ενημερώσει για το αποτέλεσμα.
