Ο νόμος Κατσέλη επέτρεψε σε υπεχρεωμένους δανειολήπτες, μη εμπόρους (για αυτούς τότε προβλεπόταν πτώχευση), να ζητήσουν διευθέτηση κι ενδεχομένως κούρεμα χρεών, με αντάλλαγμα την εκποίηση της περιουσίας τους.
Ειδικά για τη διάσωση της κύριας κατοικίας προέβλεψε την πρόσθετη πληρωμή του 85% της εμπορικής αξίας αυτής σε είκοσι χρόνια. Στην πορεία το 85% μετατράπηκε σε «μέχρι 80%». Με δεδομένο ότι οι εμπορικές αξίες στη διάρκεια της χρεωκοπίας είχαν μειωθεί μέχρι και στο 50% σε σχέση με τα προ της κρίσης επίπεδα, γίνεται αντιληπτό ότι η διευθέτηση ήταν συμφέρουσα για τον οφειλέτη.
