Τα νέα από την Άγκυρα είναι καλά. Καλά νέα από την Άγκυρα είναι είτε το «no news, good news», είτε η τήρηση χαμηλών τόνων, αυτό που ονομάσαμε «ήρεμα νερά», είτε, εν κατακλείδι, η προσφυγή στην ανατολίτικη γκρίνια η οποία πηγάζει από την αναπόληση κεκαυμένων στην πυρά του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, οθωμανικών μεγαλείων.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε πολλά βήματα στο κρυφό αλλά πραγματικό «εμπόλεμο» μέτωπο με τους απέναντι.
Αδιαφόρησε όταν ανάγωγα τον έκραξε ο Ερντογάν, ακόμη δεν είχε αναλάβει την διακυβέρνηση της Ελλάδας.
Διέβη τον Ρουβίκωνα, λησμονώντας να «συμβουλευθεί» τους εσωτερικούς ταγούς της παράταξής του (Καραμανλή και Σαμαρά), μόλις βρήκε την ευκαιρία και συνολόγησε με τον «περασμένα-ξεχασμένα» Τούρκο ηγέτη τη Διακήρυξη των Αθηνών.
Επέκτεινε το θαλάσσιο χωρικό «έδαφος» εκεί που μπορούσε να το κάνει χωρίς να προκληθεί θερμό επεισόδιο.
Ανήρτησε στον ευρωπαϊκό «τοίχο» την οργάνωση θαλασσίων πάρκων, που εν πολλοίς ταυτίζονται με τον σχεδιασμό της ΑΟΖ, δοκιμάζοντας τις απολήξεις των νεύρων των νεοθωμανών της Mavi Vatan.
Επανέλαβε σε κατάλληλες στιγμές, όταν ακόμη και οι υποκριτικά «αδιάφοροι» Ευρωπαίοι θα ήσαν υποχρεωμένοι να το καταγράψουν, ότι η συντήρηση του τουρκικού casus belli έναντι της Ελλάδος αποτελεί επικίνδυνο αναχρονισμό. Ειδικά εντός της συμμαχίας του ΝΑΤΟ.
Σε όλα τα παραπάνω, ο Ταγίπ Ερντογάν, προφανώς ένας από τους πολύ λίγους ηγέτες που διαθέτει την ικανότητα να διαβάζει τον Ντόναλντ Τραμπ, αντέδρασε ήπια και με σωφροσύνη.
Νοιώθει επαρκώς σίγουρος ώστε να γνωρίζει πως αν χρειαστεί να «γίνει χαμός», θα πρέπει να είναι ο ίδιος εκείνος που θα έχει κάνει την πρώτη κίνηση. Θεωρεί, προφανώς, ιταμό να αντιδρά σε πρωτοβουλίες μικρών κι ενοχλητικών κρατών.
Μικρό (;) και σίγουρα ενοχλητικό κράτος είναι και το Ισραήλ. Στην ευρύτερη περιοχή δεν υπάρχει άλλο «ενοχλητικό» κράτος, με την έννοια ότι γείτονες της τάξεως της Τουρκίας είναι υποχρεωμένοι να το λαμβάνουν σοβαρά υπόψιν.
Εμείς και το Ισραήλ. Έλληνες και Εβραίοι. Οι δυο μας. Το δίδυμο που μετρά στην Άγκυρα. Από τότε που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έκανε τα βήματα που χρειαζόντουσαν ώστε να εμπεδωθεί η φιλία μεταξύ μας, η πραγματικότητα των ισορροπιών στην ευρύτερη ΝΑ Μεσόγειο άλλαξε προς το καλύτερο.
Το πόσο βάρυνε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις η νέα πραγματικότητα που δημιούργησαν τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια των ελληνοισραηλινών σχέσεων, είναι έργο των ιστορικών και σύγχρονων αναλυτών να το περιγράψουν.
Όταν βεβαίως βρεθούν κάποιοι να ασχοληθούν με επάρκεια και χωρίς να φοβούνται, οι άνθρωποι, ότι θα τους φυτεύσουν κάναν εκρηκτικό μηχανισμό οι πολυπλόκαμοι μηχανισμοί της διεθνούς και γηγενούς τρομοκρατίας.
