Είναι απίθανο και άκρως απογοητευτικό ότι τόσοι πολλοί συμπολίτες προκαλούν καταστροφές από... αμέλεια. Ήδη οι φετινές περιπτώσεις πυρπολητών προκαλούν έντονη κατάθλιψη. Μιλάμε για ανθρώπους από τις πράξεις των οποίων ξεκίνησαν πυρκαγιές μεγάλες, χωρίς να προσμετρώνται οι περιπτώσεις εκείνων που είχαν την πρόθεση να ξεκινήσουν φωτιές.
Υπό κανονικές συνθήκες, αυτό θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρώτη σειρά των πονοκεφάλων της κυβέρνησης. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά στα κεφάλια των συμπολιτών.
Η μόνη, λογική, εξήγηση είναι ότι οι συμπολίτες δεν θεωρούν εαυτούς υπεύθυνους πολίτες. Ειδικά όταν βλέπουν το μέγεθος της καταστροφής που προκαλούν συνειδητότατες πράξεις τους, σπεύδουν να δικαιολογηθούν επειδή έτσι τους βόλεψε εκείνη τη στιγμή. Πόσοι είναι όλοι αυτοί, είναι αδύνατον να το προσδιορίσουμε, φοβάμαι όμως ότι είναι πάρα πολλοί.
Είναι όμως εύκολο να συσχετίσουμε την εξ αμελείας ανευθυνότητα με την καλλιέργεια πεποιθήσεων ότι ο πολίτης δεν έχει ευθύνη, ο ίδιος, προσωπικά. Ένα «λαθάκι», μια απροσεξία της στιγμής, ένα «δεν ήθελα να συμβεί αυτό» και τόσες άλλες δικαιολογίες που ακούγονται μετά από τις καταστροφές θεωρούνται κατάλληλες εξηγήσεις.
Αν ρωτήσετε το ΑΙ, για την τιμωρία του ανθρώπου που έβαλε τη δολοφονική φωτιά στο Μάτι θα σας πει τα εξής:
«Ο άνθρωπος από την αυλή του οποίου ξεκίνησε η πυρκαγιά στο Μάτι, ο Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος, καταδικάστηκε στο Εφετείο τον Ιούνιο του 2025 σε ποινή φυλάκισης 3 ετών.
Ωστόσο, η ποινή του μετατράπηκε σε χρηματική (10 ευρώ ανά ημέρα φυλάκισης), επομένως δεν οδηγήθηκε στη φυλακή.
Το δικαστήριο έκρινε ότι η φωτιά ξεκίνησε από αμελή καύση ξερών χόρτων στην ιδιοκτησία του».
Είναι σίγουρο πως κανείς δεν βρίσκεται, τώρα που μιλάμε, στη φυλακή επειδή έβαλε φωτιά από... αμέλεια. Αναρωτιέμαι μάλιστα αν ακόμη και εμπρηστές καταδικασμένοι για πρόθεση να βάλουν φωτιά, βρίσκονται αυτή τη στιγμή πίσω από τα κάγκελα. Το ΑΙ λέει σχετικά: «Ως προς το ερώτημα αν σήμερα υπάρχει συγκεκριμένος καταδικασμένος που εκτίει ποινή αποκλειστικά για πρόκληση πυρκαγιάς με πρόθεση, δεν υπάρχει ένας ενιαίος δημόσιος κατάλογος κρατουμένων και δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω με βεβαιότητα».
Η ατιμωρησία καλλιεργεί στη συλλογική μνήμη την ασυδοσία και την ανευθυνότητα. Ο απλός λαός δεν φταίει ποτέ. Η έννοια της ατομικής ευθύνης είναι σχεδόν άγνωστη στην χώρα μας. Πάντα φταίει κάποιος άλλος, η κοινωνία, το καθεστώς, η κατάσταση.
Άλλωστε και ο επιληφθείς εισαγγελέας, που (φαίνεται ότι έτσι έπρεπε να κάνει...) άφησε ελεύθερο τον 79χρονο πιωμένο ο οποίος επέμενε -ακόμη και μετά τη διαβεβαίωση του αδελφού του ότι θα φέρει βοήθεια- να βγάλει από το χαντάκι με αποτέλεσμα να βάλει φωτιά στο παρακείμενο οικόπεδο, ζήτησε να μάθει από την Πυροσβεστική αν... είχαν καθαρίσει τα χόρτα. Φαντασθείτε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο συμπολίτης ομολόγησε για τις πράξεις του. Μετά βεβαίως από μια κάποια πίεση των Αρχών. Δηλαδή ακόμη και όταν τον συνέλαβαν δεν είχε ακόμη ενσυναίσθηση της ευθύνης του για την καταστροφή που προκάλεσε η αμέλειά του.
Δεκαετίες τώρα, πολιτικοί και άλλοι υπεύθυνοι, από όλες, πρακτικά τις παρατάξεις, ακόμη και πολλά δικαστήρια «αθωώνουν», με διάφορους τρόπους τους συμπολίτες-ψηφοφόρους-εμπρηστές.
Θα μου πείτε: κάποιος φταίει που σε έκανε ανεύθυνο. Η πολιτεία, δηλαδή οι γονείς, το σχολείο, ο Δήμος και οι φίλοι σου αμέλησαν να σε διδάξουν, με τις δικές τους πρώτα απ’ όλα πράξεις, ότι αμέλεια δεν συγχωρείται.
Θα περιμένω από το υπουργείο Δικαιοσύνης να μας ενημερώσει αν οι βαρύτερες και βαρύτατες ποινές που ορθώς εισήγαγε, έφεραν κάποια αποτελέσματα.
