Συνέβη χτες σε ξενοδοχείο του κέντρου της Αθήνας. Άνδρας φυλάσσει με το στήθος του, αν όχι με τα μπράτσα του, δύο θέσεις πάρκινγκ. «Για τους πελάτες», όπως λέει. Η μια από τις δύο θέσεις, όμως, είναι του Δήμου, απ αυτές που βάζεις εισιτήριο και παρκάρεις. Ίσως σε άλλες θέσεις της πόλης. Όχι ειδικά σε αυτήν, που είναι για τους … πελάτες. Σαν να έβλεπα το πρωτοσέλιδο: «… για μια θέση πάρκινγκ». Που στο τέλος δεν είναι κι έτσι. Είναι για μια πόλη παραδομένη στην ανομία.
Ο φίλος της στήλης πρόλαβε και πάρκαρε στη θέση του Δήμου. Κι ύστερα είδε τον θηριώδη «κύριο» να του κτυπάει το τζάμι του αυτοκινήτου. «Εδώ κύριε είναι για τους πελάτες του ξενοδοχείου». Δεν ήταν έτσι. Ήταν για τους πολίτες που θα πλήρωναν το εισιτήριο στον Δήμο. Αλλά αυτή ήταν λεπτομέρεια. Η ουσία είναι ότι το ξενοδοχείο έχει τους δικούς του νόμους.
Ο άνθρωπός μας άφησε το αυτοκίνητό του, δεχόμενος το μπούλινγκ του «εργαζομένου». Αλλά το άφησε. Θα μπορούσε και να είχε φύγει για να μην έχει σκοτούρες. Το άφησε επειδή κάτι μέσα του επαναστατούσε. Αυτή η πόλη είναι όλων μας, σκέφτηκε.
Στην επιστροφή ο γράφων είχε την φαεινή ιδέα να τον συνοδεύσει. Κι έτσι παρασύραμε και έναν ακόμη να μας συνοδεύσει σε αυτήν τη βόλτα. Ευτυχώς! Ο εργαζόμενος είχε παρκάρει την μηχανή μεγάλου κυβισμού μπροστά από το παρκαρισμένο αυτοκίνητο και ήταν αποφασισμένος για «όλα». Περίπου! Μία κανονική μέρα παραλίγο να μετατραπεί σε μια δυσάρεστη μέρα. Μέρα μεσημέρι στο κέντρο μιας ευρωπαϊκής πόλης. Όχι σε ένα γκέτο σε μια Φαβέλα της Βραζιλίας…
Όταν στην πόλη δεν υπάρχει Νόμος, κυριαρχεί ο παράνομος. Όταν ο δημοτικός υπάλληλος δεν έχει υπερασπιστεί την θέση στάθμευσης του Δήμου, θα την ιδιοποιηθεί εκείνος που θα έχει τα πιο μεγάλα μπράτσα. Εκτός κι αν δεν περνάει από εκεί ο υπάλληλος και δεν βλέπει ότι στη θέση του Δήμου είναι μόνιμα οι «πελάτες». Και έπειτα έρχονται τα πρωτοσέλιδα: «Σκοτώθηκε για μια θέση πάρκινγκ».
Η Αθήνα δεν είναι μια κανονική πόλη. Και δεν φταίει γι αυτό ο υπερτουρισμός. Δεν φταίνε οι τουρίστες για την βρωμιά και τα σκουπίδια. Δεν φταίει το Airbnb για την έλλειψη χώρων στάθμευσης. Δεν φταίει ο Γερμανός που είχε όνειρο ζωής να επισκεφτεί την Ακρόπολη για το φιλόξενο «πνεύμα» των αντιεπαγγελματιών του τουρισμού. Το ποιος φταίει το ξέρουμε όλοι μας καλά. Το θυμόμαστε σε κάθε πρωτοσέλιδο.
Σε όλα αυτά υπάρχει και μία άλλη διάσταση. Έχουμε ξοδέψει δισεκατομμύρια ευρώ τις τελευταίες δεκαετίες για να πάμε λεωφόρους στο τελευταίο χωριό. Στην πιο απόκρημνη βουνοκορφή. Αλλά ξοδεύουμε ελάχιστα για την Αθήνα κι ας ζει σε αυτήν ο περισσότερος από τον μισό πληθυσμό της χώρας. Τόσο λίγο κοστίζει άραγε η ζωή των ανθρώπων; Λιγότερο από ένα πάρκινγκ; Θα μπορούσε, λοιπόν, η κυβέρνηση να πάει σε εκλογές υποσχόμενη να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων στις μεγάλες πόλεις. Θα μπορούσε ο δήμαρχος της Αθήνας (ο εκάστοτε δήμαρχος) να δοκιμάσει τις αντοχές των κυβερνήσεων και να απαιτήσει νέες θέσεις στάθμευσης σε κάθε γειτονιά, νέους χώρους για τα παιδιά, υπηρεσίες φροντίδας για τους ηλικιωμένους. Θα μπορούσαν όλοι να κάνουν κάτι για να αλλάξει η εικόνα της τριτοκοσμικής Αθήνας. Θα μπορούσαν. Αλλά δεν κάνουν.
Θανάσης Μαυρίδης
ΥΓ: Είναι βαθιά η θλίψη. Επειδή αυτή η πόλη δεν ήταν έτσι. Εμείς την κάναμε. Επί των δικών μας ημερών έγινε τόσο βρώμικη και άθλια. Εμείς το επιτρέψαμε. Και κάπως έτσι παραδίδουμε την σκυτάλη στα παιδιά μας. Τους φορτώνουμε ένα πρόβλημα στην πλάτη τους. Να ξεφορτωθούν την νύxτα, τους μπράβους και τα μπραβιλίκια από την ζωή τους. Αυτός είναι λόγος να πέσει κανείς σε κατάθλιψη…
