Διάβασα στην «Καθημερινή» την ανάλυση του Σταύρου Παπαντωνίου στην οποία ο αρθρογράφος επισημαίνει τη σημαντική πτώση που παρουσιάζει η Νέα Δημοκρατία στις αγροτικές περιοχές. Στο Λεκανοπέδιο κινείται πάνω από τον εθνικό μέσο όρο, ελάχιστα πιο κάτω στη Θεσσαλονίκη και στα άλλα αστικά κέντρα. Όμως στα ημιαστικά κέντρα, σε αυτό που αποκαλούμε «ύπαιθρο χώρα», η πτώση είναι σημαντική.
Υπάρχουν βαθύτεροι λόγοι που συμβαίνει αυτό. Οι μεταρρυθμιστικές πολιτικές του εξορθολογισμού εισπράττονται από τους πολίτες της επαρχιακής Ελλάδας ως πολιτικές της εγκατάλειψης τους. Οι διοικητικές μεταρρυθμίσεις, οι συγχωνεύσεις των δήμων, η περιπέτεια των ΕΛΤΑ και του ταχυδρόμου, το κλείσιμο στρατοπέδων, όλα αυτά υποβαθμίζουν τη ζωή αυτών των ανθρώπων ή έτσι το αντιλαμβάνονται. Για σκεφτείτε να υπάρξει και η απαραίτητη συγχώνευση νοσοκομειακών μονάδων εντός ενός νομού.
Όλα αυτά, όντως μπορεί να ισχύουν, όμως ίσχυαν και το 2023 τότε που η Νέα Δημοκρατία είχε σαρώσει και στην αγροτική Ελλάδα. Αν κάτι άλλαξε από τότε είναι πως σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών δεν έχει εισπράξει ακόμα τις ενισχύσεις της λόγω της αλλαγής του συστήματος των πληρωμών. Αν αυτό το ζήτημα δε διευθετηθεί μέχρι το φθινόπωρο, τότε η κυβέρνηση θα έχει πρόβλημα. Χοντρό πρόβλημα, διότι με αυτά τα χρήματα κινούνται οι λεγόμενες τοπικές κοινωνίες.
Στον αγροτικό κόσμο επικρατεί μια αβεβαιότητα και για το πότε και για το ποιοι θα ενισχυθούν οικονομικά και με τι ποσά. Δε γνωρίζω αν στην κυβέρνηση έχουν αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος, υποθέτω όμως πως οι βουλευτές της επαρχίας μεταφέρουν το συγκεκριμένο πρόβλημα στο Μέγαρο Μαξίμου. Επίσης δε γνωρίζω αν η ΑΑΔΕ μπορεί να σηκώσει το βάρος όλης αυτής της διαδικασίας και να διεκπεραιώσει, μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, αυτή τη σημαντική εκκρεμότητα.
Στη Νέα Δημοκρατία εκτιμούν πως η κατάσταση είναι αντιμετωπίσιμη, όμως όσο περνά ο καιρός τα πρόσθετα προβλήματα που γεννά—προβλήματα οικονομικά και κοινωνικά—τείνουν να καταστήσουν την πολιτική φθορά μη αναστρέψιμη. Όταν κάποιου του βγάζεις την ψυχή για να τον πληρώσεις, στο τέλος, όταν θα τον έχεις εξοφλήσει, αυτό που θα του μείνει θα είναι η ταλαιπωρία. Και θα σε τιμωρήσει.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γίνεται κατανοητή και η γκρίνια των βουλευτών που εκπροσωπούν τις αγροτικές περιοχές. Η πιθανότητα να μην εκλεγούν μπορεί να τους εμβάλει σε δεύτερες σκέψεις, καθώς φαίνεται πως ο κήπος αποκτά και άλλες πορτοκαλιές. Η πολιτική επιβίωση για πολλούς έχει και την οικονομική της διάσταση.
Συνεπώς, ο πρωθυπουργός όταν θα έρθει στη ΔΕΘ θα πρέπει να πει κάτι το πολύ συγκεκριμένο για τις αγροτικές αποζημιώσεις. Καλά τα επιδόματα και οι φοροελαφρύνσεις, όμως και η αγροτική Ελλάδα ψηφίζει και τιμωρεί ή επιβραβεύει.
