Ο προγραμματισμός του rebranding είναι άψογα επαγγελματικός, αλλά το περιεχόμενο παλιακό και δεν τον στηρίζει. Ο Αλέξης επανηύρε τον εαυτό του, αφού μπορείς να βγάλεις τον Αλέξη από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν μπορείς να βγάλεις τον λαϊκισμό από τον Αλέξη.
Έτσι ανακάλυψε το κέρας της Αμάλθειας (από το οποίο πήγαζαν χίλα δυο καλούδια) και επανασυνδέθηκε με τον ομφάλιο λώρο της αμτιμνημονιακής εποχής: Την άκρατη υποσχεσιολογία. Ηταν το άθλημα στο οποίο διέπρεψε καθ’ όλη την πρώιμη αντιπολιτευτική του περίοδο, με αποκορύφωμα το περίφημο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» τον Σεπτέμβρη του 2014.
Τώρα, μετά το σοκ της πρωτοφανούς λαϊκής αποδοκιμασίας από το 32% στο 18%, ξαναπατά στα ίδια χνάρια. Είναι το μόνο που γνωρίζει άλλωστε να κάνει.
Μιλώντας σε οικονομικό forum, αντέγραψε τον Νίκο Ανδρουλάκη ο οποίος είχε αντιγράψει τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντανί. Τουλάχιστον ο Ανδρουλάκης ήταν μετριοπαθής.
Από τη Δραπετσώνα, όπου συζήτησε με ομάδα νέων, προανήγγειλε, εφόσον το ΠΑΣΟΚ γίνει κυβέρνηση, τη δωρεάν πρόσβαση στα Μέσα μαζικής Μεταφοράς σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, για νέους ως και 24 ετών. Το κόστος το ανήγαγε σε 30-35 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο.
Ο Αλεξης δεν μπορούσε να μείνει πίσω και απογείωσε την προσφορά» (βάλτε τώρα που γυρίζει!). Ανήγγειλε την κατάργηση των εισιτηρίων, και τη δωρεάν μετακίνηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς σε όλους τους πολίτες του λεκανοπεδίου Αττικής και της Θεσσαλονίκης. Δυνάμενους και μη.
Σε όλους αυτούς πλην των τουριστών (πάει η «διεθνιστική αλληλεγγύη» του συντρόφου προέδρου. Αντιμετωπίζει τους ανθρώπους σαν εμπορεύσιμο προϊόν, που θα έλεγε και ο Αλέξης του ΣΥΡΙΖΑ). Το όλο μέτρο υπολογίζει να στοιχίσει γύρω στα 200-250 εκατομμύρια. Και όπως είπε «σχεδόν το ένα τέταρτο των διαφόρων pass δίνει ο Μητσοτάκης», ενώ θα έχει και έχει… «αναπτυξιακή αξία».
Βέβαια τα pass του Μητσοτάκη δεν είναι καθολικής συμπερίληψης και έχουν ταξική στόχευση. Απευθύνονται στα χαμηλόμισθα στρώματα του πληθυσμού. Η μόνη ένσταση είναι ότι τα απολαμβάνουν και οι φοροφυγάδες των οποίων η οικονομική ανθηρότητα δεν φαίνεται στα χαρτιά, αφού παρουσιάζονται αναξιοπαθούντες λόγω της φοροδιαφυγής.
Πάντως, ο πρώτος διδάξας την ελεύθερη διακίνηση, ήταν ο νυν δήμαρχος της Ν.Υ. Ζοχράν Μαμντανί. Είχε κάνει προεκλογική καμπάνια υποσχόμενος δωρεάν εισιτήρια σε όλα τα λεωφορεία της πόλης. Ο κόσμος τον πίστεψε, ήταν άλλωστε σοσιαλιστής και «the new kid in town»
Όμως, αντί για το πάρτι της δωρεάν μεταφοράς, σόκαρε τους οπαδούς του κάνοντας αύξηση στην τιμή των εισιτηρίων. Εν αφελεία (ή σκοπιμότητι;) συνειδητοποίησε εκ των υστέρων, ότι το κόστος του μέτρου υπερέβαινε ενδεχομένως και το 1 δις δολάρια τον χρόνο. Ποσό απαγορευτικό για τον προϋπολογισμό ακόμη και ενός μεγάλου δήμου όπως η Ν.Υ.
Και για να κρατήσει τα προσχήματα συνέπειας, όρισε συμβολικά τη δωρεάν μετακίνηση σε μια - δυο γραμμές. Βεβαίως δηλώνει ακόμη δεσμευμένος στην πρότασή του!
Ο Αλέξης δεν στάθηκε μόνο στην καθολική ελεύθερη διακίνηση. Παράλληλα υποσχέθηκε ότι θα εντάξει καθηγητές και δασκάλους στο Ειδικό μισθολόγιο, ενώ θα κάνει αυξήσεις στους μισθούς νοσηλευτών και γιατρών.
Επίσης, θα μεριμνήσει ώστε να υπάρξει «μια ελάχιστη εγγυημένη ποσότητα ηλεκτρικού ρεύματος σε σταθερή, προσιτή οικονομικά τιμή για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, ούτως ώστε μεσοσταθμικά να μειωθεί το κόστος στα τιμολόγια κατά 30%», ενώ θα προσανατολίσει τη ΔΕΗ σε διαφορετικό ρόλο!
Όπου ο διαφορετικός ρόλος της ΔΕΗ μπορεί να απομειώσει την περιουσία της και τα κέρδη του κράτους από τα μερίσματα, που πηγαίνουν και αυτά στην κάλυψη κρατικών και κοινωνικών αναγκών. Διοίκηση κράτους δεν σημαίνει να τάζεις και να δίνεις παντού. Το είδαμε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και της «φιλολαϊκής» του πολιτικής.
Ο κόσμος χειροκροτούσε γιατί δεν είχε κάνει καμία αύξηση στα τιμολόγια της ΔΕΗ, με αποτέλεσμα η επιχείρηση να βρεθεί στο κατώφλι της χρεωκοπίας – δηλαδή πάλι εμείς θα την πληρώναμε με άλλο τρόπο.
Οι ψηφοφόροι θα πρέπει αυτή τη φορά να απαιτήσουν όχι μόνο επακριβή κοστολόγηση των μέτρων, αλλά και τις πηγές από τις οποίες θα βρεθούν τα χρήματα. Και ου μόνον, αλλά και σε ποιες περικοπές θα προβεί προκειμένου αυτά να εξοικονομηθούν, όπως και τις συνέπειες αυτών των περικοπών σε άλλα έργα.
Η εποχή των ακοστολόγητων υποσχέσεων, που ενθουσίαζαν τα πλήθη, θα έπρεπε να έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Και ειδικά για τον Τσίπρα θα έπρεπε να έχει περάσει ήδη από το πρώτο εξάμηνο της πρωθυπουργίας του.
