Έχει συγκλονιστικά αναδειχθεί και καταγγελθεί από μεγάλες κορυφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας: Σολτζενίτσιν, Καίσλερ, Μπερνς (Ο αχός της εποχής) και πολλούς ακόμη. Ωστόσο, η ζωή και η λογοτεχνία, ιδίως η λογοτεχνία που εμπνέεται από τη ζωή, πάντα δίνουν ευκαιρίες για να νιώσει κάποιος φρίκη και αποτροπιασμό.
Στο υπό έκδοση μυθιστόρημά μου «Υπουργός καρδιάς» οι ήρωές μου, φανταστικοί αλλά και πραγματικοί, όπως ο Σάκης Πεπονής την εποχή που ήταν αρχηγός της πλαστηρικής νεολαίας, προσπαθούν να αποτρέψουν τις εκτελέσεις Μπελογιάννη, Μπάτση κ.λπ. Αυτή λοιπόν η πτυχή της δράσης τους με οδήγησε στο να αναζητήσω και να διαβάσω το συγκλονιστικό βιβλίο της Λίλιαν Μπάτση/Καλαμάρο «Βαρύτατο τίμημα», (ουδέποτε περίμενα τέτοια πλούσια, χυμώδη, ποιοτική γραφή από μη κατ’ επάγγελμα λογοτέχνιδα, που έγραψε ένα μόνο βιβλίο), όπου η τραγική συγγραφέας περιγράφει τη μεγάλη, τελικά δε ατελέσφορη θυσία που έκανε, προκειμένου να αποτρέψει την εκτέλεση του συζύγου της που λάτρευε.
Θα μου πει βέβαια κάποιος πως το συγκεκριμένο δεν ήταν κομμουνιστικό, αλλά αντικομμουνιστικό έγκλημα, ειδικά η εκτέλεση του διανοούμενου Μπάτση, ο οποίος δεν είχε εμπλοκή σε εγκλήματα σαν αυτά που στιγματίζουν την υστεροφημία του Μπελογιάννη (έστω και αυτά δεν ήταν η νομική βάση της εκτέλεσης του Αμαλιαδαίου).
Ωστόσο…
Η αφήγηση αρχίζει από τα εφηβικά χρόνια της συγγραφέως, όταν αυτή μαζί με άλλα πλουσιόπαιδα είχαν εμπλακεί με μια ομάδα ελεγχόμενη από την ΕΠΟΝ που έγραφαν αντιναζιστικά συνθήματα στους τοίχους. Οπότε από τη -συγκλονιστική- αφήγησή της προκύπτουν τα εξής:
Η «ηγεσία» αποφάσισε την εκτέλεση ως «προδότη» ενός άλλου έφηβου της ομάδας της, για τον οποίο όλοι οι συναγωνιστές του ήταν βέβαιοι πως οι εναντίον του κατηγορίες ήταν απολύτως ανυπόστατες. Όταν δε η μικρή Καλαμάρο διαμαρτυρήθηκε στον καθοδηγητή για την εκτέλεση/δολοφονία του αθώου παιδιού, εκείνος έδωσε την πιο φρικώδη δυνατή απάντηση, ενδεικτική της τερατωδίας ενός «ανθρωπιστικού» ιδεολογήματος: «Και αθώος να ήταν, ένας ταξικός εχθρός λιγότερος»! (Το θύμα ήταν γιος μεγαλογιατρού.)
Στην πραγματικότητα δύο ταξικοί εχθροί λιγότεροι… Γιατί… Την ευθύνη της δολοφονίας η οργάνωση ανέθεσε σε άλλο μέλος της ίδιας ομάδας, ένα γιο βιομηχάνου. Έτσι… Επιτεύχθηκαν αρκετοί στόχοι του Κόμματος: Πρώτον, στάλθηκε ένα μήνυμα προς όλα τα μέλη της ομάδας πως «σφίγγουν τα γάλατα», ένα μήνυμα φόβου, δηλαδή, που έπρεπε κατά τη σταλινική πρακτική να κρέμεται πάνω από όλα τα μέλη. ‘Εμφοβα μέλη σημαίνει υπάκουα μέλη, χωρίς αυτόνομη σκέψη. Δεύτερον, ο εκτελεστής γιος του βιομήχανου διέρρηξε οριστικά και αμετάκλητα τις σχέσεις με την τάξη του, κατέστη ανεπίστρεπτος ταξικός αποστάτης. Τέλος, τρίτον, κατέστη δια βίου εκβιάσιμος, κάτι που θα επέτρεπε εις το διηνεκές το Κόμμα να απορροφάει «για το καλό του λαού» την περιουσία που είχε δημιουργήσει η βιομήχανος «με το αίμα των εργατών του».
Τώρα…
Το ότι σήμερα περίπου 7% των συμπατριωτών μας δηλαδή αρκετά πάνω από το 2% που θεωρείται περίπου το ποσοστό των ψυχοπαθών, εξακολουθεί να πρόσκειται στη συγκεκριμένη ιδεολογία την παγίως κυοφορούσα τέτοιες πρακτικές, ίσως -θα έλεγε κάποιος που δεν απεχθάνεται, όπως εγώ, την «ψυχιατρικοποίηση» των ερμηνειών πολιτικών συμπεριφορών»- απλά δηλοί πως υπάρχουν και άλλες μορφές σοβαρών ψυχικών διαταραχών.
Πάντως το ποσοστό αυτό δεν εκπλήσσει, αν σκεφτεί κάποιος πως ανάλογο ποσοστό φαίνεται διατεθειμένο να ψηφίσει την κυρία που θεωρεί πιθανό οι πρόσφατες εγκληματικές ενέργειες κατά στελεχών της κυβερνητικής παράταξης να είναι προϊόν κυβερνητικής προβοκάτσιας!
*Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του ιστορικού μυθιστορήματος «Υπουργός καρδιάς – Η κατρακύλα», όπου μέσα από την παθιασμένη σχέση ενός ζευγαριού (μετέπειτα πολιτικός ο άντρας, χαρισματική προσωπικότητα η κοπέλα), καθώς και τη δυστοπική εξέλιξη της σχέσης τους, περνάει στο φόντο μισός αιώνας «φλογώδους» ελληνικής πολιτικής ιστορίας: από τις φοβερές ημέρες της Κατοχής έως την κυβερνητική οκταετία του Ανδρέα Παπανδρέου. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο.
