Στην τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που έκρινε πως η αφή του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα συνιστά αποτέλεσμα ανθρώπινης παρέμβασης και όχι θαύμα, χωρίς το δικαστήριο να εξετάζει θεολογικά ζητήματα αλλά πραγματικά περιστατικά, αναφέρθηκε σε ανάρτησή του ο δημοσιογράφος Δημήτρης Αλικάκος.
Όπως αναφέρει, η απόφαση, βασίστηκε σε μαρτυρικό και αποδεικτικό υλικό, ενώ δεν ασκήθηκε έφεση εντός της νόμιμης προθεσμίας, καθιστώντας την οριστική. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η κρίση επιβεβαιώνει τη δημοσιογραφική του έρευνα και διαχωρίζει την πίστη από τους ισχυρισμούς περί πραγματικών γεγονότων.
Η ανάρτηση του Δημήτρη Αλικάκου
«Αποτέλεσμα ανθρώπινης παρέμβασης η αφή του Αγίου Φωτός»
Μια ιστορική δικαστική απόφαση είναι πλέον τελεσίδικη.
Η απόφαση 2611/2026 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, αφού «επισκόπησε αναλυτικώς τα αποδεικτικά στοιχεία», έκρινε ότι η αφή του αγίου φωτός στα Ιεροσόλυμα «αποδεικνύεται ότι είναι αποτέλεσμα ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ».
Η προθεσμία άσκησης έφεσης (60 ημέρες) στην παραπάνω απόφαση, παρήλθε άπρακτη.
Έτσι, με τον πιο εμφατικό και θεσμικό τρόπο, ένας πολυετής, επίπονος δικαστικός κύκλος κλείνει οριστικά.
Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί απλώς μια προσωπική δικαίωση. Συνιστά μια ιστορική στιγμή για την ερευνητική δημοσιογραφία, την ελευθερία του λόγου και την αξία της τεκμηρίωσης.
Η κρίση αυτή, βασισμένη σε αδιάσειστα στοιχεία και στις θαρραλέες ένορκες καταθέσεις ανώτατων Αγιοταφιτών κληρικών, έθεσε τέλος σε μια συστηματική παραπλάνηση αιώνων.
Η δικαστική απόφαση δεν εισήλθε σε θεολογικά ζητήματα, ούτε επιχείρησε να κρίνει θέματα πίστης, τα οποία παραμένουν απολύτως σεβαστά και έξω από τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων.
Αυτό που αποκλειστικά εξετάστηκε και κρίθηκε ήταν ένας συγκεκριμένος ισχυρισμός επί πραγματικών γεγονότων και μια συγκεκριμένη πρακτική (άναμμα κεριών πατριάρχη) που επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο κάθε χρόνο, εδώ και αιώνες, και παρουσιαζόταν ως ΘΑΥΜΑ.
Το δικαστήριο έκρινε ότι ο τρόπος που ανάβει το άγιο φως ΔΕΝ είναι θέμα πίστης.
Στην πράξη, έκρινε ότι κανένας θεσμός και κανένα αξίωμα δεν είναι υπεράνω ελέγχου όταν προβάλλει ισχυρισμούς για πραγματικά γεγονότα που τελούνται σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο.
Με αυτό τον τρόπο διαχώρισε τα ζητήματα πίστης και αυτά που άπτονται σε πρακτικές, εντός θρησκευτικού πλαισίου, που δύναται να παραπλανήσουν/εξαπατήσουν τους πιστούς.
Το βιβλίο μου «Λύτρωση – Περί του Αγίου Φωτός» άντεξε σε κάθε δικαστική επίθεση, ποινική και αστική.
Η ίδια η απόφαση διαπίστωσε ότι «τα γραφόμενα — είτε καταφατικώς, είτε με τη μορφή υπαινιγμών, είτε με τη μορφή ερωτήσεων — ερείδονται επί του αληθούς γεγονότος ότι το Άγιο Φως ανάβει με ανθρώπινη παρέμβαση […] ήτοι με αναπτήρα ή σπίρτα».
Το γεγονός αυτό «καταμαρτυράται στις προσκομιζόμενες μεθ' επικλήσεως ένορκες βεβαιώσεις, αλλά και συνάγεται από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού και κυρίως τις έμμεσες ομολογίες του ενάγοντος, όπως αυτές τίθενται στα δικόγραφά του, αγωγή και προτάσεις του (άρθρο 261 ΚΠολΔ), στα οποία δικόγραφά του σε κανένα σημείο δεν αρνείται το γεγονός αυτό κατηγορηματικά.»
Κοντολογίς, ούτε ο αρχιγραμματέας του Πατριαρχείου (δεξί χέρι του πατριάρχη Ιεροσολύμων) αρνήθηκε το γεγονός της ανθρώπινης παρέμβασης. Αλλά ούτε και κάποιος άλλος μάρτυρας.
Αυτό σημαίνει ότι η δημοσιογραφική έρευνα έγινε με απόλυτη ακρίβεια και πλήρη τεκμηρίωση. Δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Το επιβεβαιώνει ο ίδιος ο δικαστικός αγώνας που κλείνει σήμερα.
Θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στους νομικούς μου παραστάτες Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος και Antonis Karampatzos για τον υποδειγματικό και αδιάκοπο αγώνα τους, στους σεβαστούς ιερωμένους που ορθοτόμησαν τον λόγον της αληθείας χωρίς να φοβηθούν τον σκανδαλισμό, και σε όλους εσάς που σταθήκατε δίπλα μου σε αυτή τη μακρά δημοσιογραφική και δικαστική περιπέτεια.
Η αλήθεια χρειάζεται χρόνο, επιμονή, τεκμηρίωση και... γερό στομάχι.
Αλλά άξιζε τον αγώνα.
