Συχνά η πολιτική ζωή της χώρας, η δραστηριότητα κομμάτων, όσα ακούγονται και γίνονται δείχνουν καμία περισυλλογή, κανένα σκεπτικό, καμία αίσθηση της πραγματικότητας. Κάποιοι εμφανίζονται ως οι κάτοχοι της αλήθειας, μη αναλογιζόμενοι ότι υπάρχει ένα τεράστιο κοινωνικό ακροατήριο που μπορεί να μην φωνάζει, να μην εκφράζεται δημόσια, αλλά ρυθμίζει εν τέλει τις εξελίξεις. Δεν υπολογίζουν δε, ότι ακόμα και αν τμήμα της κοινωνίας έχει διαμορφώσει μια άποψη, είναι έτοιμο να την αναθεωρήσει σε συνθήκες που κατασταλάζει ο κουρνιαχτός και αναδεικνύεται μια άλλη αλήθεια από αυτήν για την οποία είχαν πειστεί. Χθες είδαμε ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Θα περίμενε κάποιος πέρυσι στο διάστημα των μεγάλων συλλαλητηρίων για την επέτειο των Τεμπών να στραφούν μαζικά γονείς ή και άλλοι πολίτες κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου; Δεν νομίζω. Είναι η εποχή που έχουμε κατακλυστεί από τις θεωρίες για το ξυλόλιο και τα εξαφανισμένα βαγόνια και από το πρωί έως το βράδυ όλα μα όλα τα κόμματα επαναλαμβάνουν τρεις λέξεις: μπάζωμα, συγκάλυψη, έγκλημα.
Τα αναπαραγάγουν άνθρωποι και κόμματα, τρολς και bots. Ζούμε σε συνθήκες παραζάλης. Δήθεν πραγματογνώμονες μας περιγράφουν που ακριβώς ήταν τα μπετόνια με το ξυλόλιο, η Μαρία Καρυστιανού αποκτά τεράστια δημοφιλία και ενώ ο δημόσιος λόγος της αποκτά όλο και πιο καθαρά πολιτικά χαρακτηριστικά, που να τολμήσει κανείς να το σημειώσει έστω.
Την ίδια περίοδο η Ζωή Κωνσταντοπούλου βρίσκεται στον κολοφώνα της πολιτικής δόξας της, τους καταγγέλλει όλους. Δεν επιτρέπει στη Βουλή να λειτουργήσει, μιλάει για εγκλήματα και αξιοποιώντας το κλίμα και τα λάθη άλλων κομμάτων που την κάνουν συνομιλήτρια πλασάρεται με 15%-16% στη δεύτερη θέση ξεπερνώντας το ΠΑΣΟΚ.
Ένα χρόνο μετά όλα αυτά δεν υπάρχουν. Οι πραγματογνώμονες έχουν εξαφανιστεί, η Μαρία Καρυστιανού έχει φτιάξει κόμμα και στη Ζωή Κωνσταντοπούλου επιτίθενται γονείς μέσα στο δικαστήριο ενώ αγόρευε, έχουμε σταματήσει να συζητάμε για μπαζώματα και συγκαλύψεις, ενώ έχει ξεκινήσει η δίκη. Οι ίδιοι οι γονείς εκνευρίστηκαν παρακολουθώντας μια αγόρευση της Ζωής Κωνσταντοπούλου πάνω από δύο ώρες που ξεκινούσε από τις γνωστές θεωρίες και έφτανε μέχρι τον… ΟΠΕΚΕΠΕ!
Η πλειοψηφία των γονέων που ποτέ δεν συμμετείχαν στον Σύλλογο Γονέων δεν άντεξε άλλο. Αισθάνθηκε να εργαλειοποιείται βάναυσα ο χαμός των ανθρώπων τους και αντέδρασε, την ίδια στιγμή που η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει χάσει το λιγότερο 10% επιστρέφοντας σε πιο γνώριμες επιδόσεις, με τις δύο ηγέτριες του κινήματος να ανταγωνίζονται πια ανοικτά πολιτικά μεταξύ τους, με άλλους γονείς να τάσσονται κατά της μίας και άλλοι να μην αντέχουν άλλο να βλέπουν την χρησιμοποίηση του χαμού των παιδιών της από την άλλη. Στην ίδια την κοινή γνώμη συνολικά υπάρχει ένα διαφορετικό κλίμα.
Είναι φανερό. Όποιος ξεφεύγει, όποιος υπερβαίνει κάθε έννοια ορίου τιμωρείται. Οι πολίτες ακόμα και όταν εξεγείρονται επηρεασμένοι από θεωρίες φτάνουν σε ένα σημείο που τα σκέφτονται από την αρχή και εν τέλει βγάζει κόκκινη κάρτα σε όσους μπορεί και να επέτρεψαν να παίζουν με την λογική. Πολύ δυνατό αυτό που υπέστη η Ζωή Κωνσταντοπούλου χθες στο δικαστήριο. Πολύ δυνατό και πολύ διδακτικό. Έχω την αίσθηση από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, ότι θα δούμε πολλά τέτοια μαθήματα στην πορεία μέχρι τις εκλογές.
*Ο Zαχαρίας Ζούπης, στέλεχος εταιριών έρευνας αγοράς, δημοσκοπήσεων και επικοινωνίας από την δεκαετία του ‘90, είναι σήμερα Διευθυντής Ερευνών και Στρατηγικής Επικοινωνίας της OPINION POLL. Είχε την ευθύνη του σχεδιασμού, της υλοποίησης και της επιστημονικής επιμέλειας ερευνητικών προγραμμάτων και στρατηγικής επικοινωνίας. Έχει διεξάγει πολυάριθμες πολιτικές, αυτοδιοικητικές, κοινωνικές, εμπορικές έρευνες και focus groups. Έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα και δύο βιβλία («Εκεί γύρω στα τριάντα», «40+1 άρθρα για την Κεντροαριστερά»).
