11ος χρόνος
ημέρα 3816η
ημέρα 3816η
Δευτέρα ,
13 Απριλίου 2026
13 Απριλίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Η Μαρία Καρυστιανού αποτελεί για την αριστερά μία κάποια λύση...
Ποιος Αλέξης Τσίπρας και ποιος Στέφανος Κασσελάκης; Η Αριστερά βρήκε τον νέο ηγέτη της, τη Μαρία Καρυστιανού. Αυτό πρότεινε ο Νίκος Κοτζιάς και έσπευσε να υποστηρίξει η πιο δημοφιλής βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, η Έλενα Ακρίτα. Πρόκειται για μια έντιμη πρόταση. Για να σταματήσουμε να παίζουμε κρυφτούλι. Η Αριστερά βρήκε ένα νέο αφήγημα και ένα νέο εκφραστή του. Η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να είναι ο επόμενος αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Από το Μάτι στα Τέμπη
Η δολοφονική πυρκαγιά που έκαψε ζωντανούς 104 συμπολίτες στον οικισμό Μάτι και άφησε, κυριολεκτικά και ψυχικά, ανάπηρους πάμπολλους δεν θα βρει Δικαιοσύνη στη μνήμη και τις ψυχές τους. Συνέβη πριν σχεδόν 2.500 ημέρες, περίπου 80 μήνες δηλαδή περισσότερο από 6,5 χρόνια. Σε όλο αυτό το διάστημα οι άνθρωποι στο Μάτι και όλοι όσοι δεν τους ξέχασαν και μένουν δίπλα τους ακόμη μέχρι σήμερα, υπήρξαν συγκρατημένοι, πνιγμένοι στον πόνο που προκαλεί παρόμοιος πόνος. Συνέβη πριν σχεδόν 2.500 ημέρες...
Η τραγωδία του Αντώνη Σαμαρά και του Κοριολανού
Η κριτική του Αντώνη Σαμαρά στη Νέα Δημοκρατία αποτελεί φυσιολογική εξέλιξη καθώς πηγάζει από το βαθύτερο DNA της πολιτικής υπόστασης. Την ουσία της κριτικής του την έχει εκφράσει ο ίδιος σε μια δήλωση όταν ρωτήθηκε για την τελευταία αποπομπή του από τη Νέα Δημοκρατία:«Νομίζετε ότι όσα είπα μόνο εγώ τα πιστεύω; Αν ήμουν μόνο εγώ, δεν θα ενοχλούσα κανένα. Πιστεύω ότι χαλάω τη σούπα. Τη σούπα του δικαιωματισμού, τη σούπα του κατευνασμού, της ακρίβειας, της μετάλλαξης της ΝΔ σε Ποτάμι.
Ελένη Γκατζογιάννη: και γυναίκα και μητέρα και απαγορευμένη ταινία
Είχαμε την ημέρα της γυναίκας και είχαμε και την καταστροφή στην Εθνική Πινακοθήκη έργων τέχνης—με ή χωρίς εισαγωγικά—από βουλευτή του κόμματος «Νίκη». Η μεν ημέρα της γυναίκας γιορτάστηκε στους δρόμους από τις γνωστές συλλογικότητες της Αριστεράς, η δε πράξη του βουλευτή προκάλεσε τη γενική κατακραυγή επειδή πρόσβαλε την ελευθερία της έκφρασης. Κανονικά η ημέρα της γυναίκας είναι αφιερωμένη σε όλες τις γυναίκες που αντιστέκονται πρωτίστως στην κρατική βία που περιορίζει τα δικαιώματά τους, είτε αυτές βρίσκονται στο Ιράν.
Αργά ή γρήγορα, ο ΣΥΡΙΖΑ στον Πολάκη θα πάει
Εμένα, αυτά που είπε ο Πολάκης στο Open, μου άρεσαν. Διαφωνώ προφανώς στο 100% των θέσεων που διατύπωσε, αλλά –βρε αδερφέ- κατάλαβα που θέλει να το πάει, τι πιστεύει και γιατί παλεύει. Ενώ ακούω τον Φάμελλο και αν εξαιρέσει κανείς την ακρότητα των διατυπώσεων του για τα Τέμπη και την πρόσκληση προς τις «προοδευτικές δυνάμεις» να ενωθούν κατά του Μητσοτάκη, δεν έχω ακούσει απολύτως τίποτα άλλο. Ακούω επίσης τον Ανδρουλάκη και δεν καταλαβαίνω τι εννοεί. Ενώ ο Πολάκης λέει καθαρά τι θέλει. Απαντά δηλαδή στο καίριο ερώτημα «όταν θα πάρουμε την εξουσία, τι θα την κάνουμε;».
Ανασχηματισμός: ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε
Ο επικείμενος κυβερνητικός ανασχηματισμός μοιάζει να έρχεται στην κρισιμότερη στιγμή. Μετά την τραγωδία στα Τέμπη και τις μαζικές λαϊκές διαμαρτυρίες, το κλίμα δυσπιστίας προς τα θεσμικά όργανα είναι εμφανέστατο και τα στοιχεία της οικονομίας φανερώνουν μια χώρα που δεν εκμεταλλεύτηκε σωστά τα πλεονεκτήματά της, την ώρα που άλλοι—Ιρλανδία, Πολωνία—κάλπασαν. Τα ιστορικά δεδομένα του 1990 συγκριτικά με το 2025 μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου: αν δεν τολμήσουμε αλλαγές τώρα, η διολίσθηση και η περαιτέρω απώλεια εμπιστοσύνης μοιάζουν αναπόφευκτες.
Επανεκκίνηση ή ήττα
Η κυβέρνηση βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σημείο. Είτε θα πείσει τους πολίτες ότι κάνει μια ουσιαστική επανεκκίνηση, είτε θα βρεθούμε μπροστά σε μεγάλες και απρόβλεπτες πολιτικές εξελίξεις. Μία ήττα της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα είναι μια μεγάλη πολιτική ήττα της κεντροδεξιάς, ανάλογη με εκείνη που υπέστη η αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ. Έπειτα ανοίγει ο δρόμος για την ακροδεξιά. Και όσοι από τη ΝΔ ροκανίζουν την καρέκλα του κ. Μητσοτάκη, στην πραγματικότητα κόβουν τον κορμό του δέντρου που πάνω του βρίσκονται και οι ίδιοι.
Εθνικό δάνειο για την άμυνα
Όση περισσότερη καφενόβια φασαρία κάνουν ορισμένοι πολιτικοί τόσο λιγότερο κοιτούμε γύρω μας και ιδίως πίσω μας, στη μεριά από την οποία έρχονται κρίσεις πολλαπλών ταχυτήτων. Η στάση πολιτικών όπως η «Ζωή», ο Βελόπουλος και το ΚΚ είναι καταστροφική. Όμως, οι ευθύνες ξεκαθαρίσματος πέφτουν πάντα και τελικά στον ίδιο πολιτικό, δηλαδή στον Κυριάκο Μητσοτάκη γιατί αυτός είναι και θα παραμείνει για αρκετό ακόμη χρόνο στη θέση του πρωθυπουργού.Θα έχουμε την ευκαιρία να μετρήσουμε το διαμέτρημα των πολιτικών.
Χάθηκε εντελώς η μπάλα
Είναι ολοφάνερο πως ρυθμιστές της πολιτικής ζωής της πατρίδας μας είναι πλέον πρόσωπα που δεν έχουν καμιά σχέση με την πολιτική. Αυτοί διαμορφώνουν την καθημερινή ατζέντα και το τραγικό είναι πως πρόκειται για ανθρώπους αστοιχείωτους και απαίδευτους. Κι όμως, τους έδωσαν χώρο και λόγο και με τις ανοησίες τους δηλητηριάζουν μια ολόκληρη κοινωνία. Θα μου πείτε για να συμβαίνει αυτό υπάρχει ένα γενικότερο υπόβαθρο που το επιτρέπει.
«Ο γρίφος της απαγόρευσης Γκεοργκέσκου στη Ρουμανία»
Όταν η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή (BEC) της Ρουμανίας αποφασίζει να αποκλείσει από την προεκλογική κούρσα έναν υποψήφιο που προηγούνταν σε ορισμένες δημοσκοπήσεις, δεν μιλάμε απλώς για μια τυπική διαδικασία, αλλά για μια δοκιμασία της ίδιας της δημοκρατίας. Η αναβολή των προεδρικών εκλογών λόγω ρωσικής ανάμειξης το 2024, η δικαστική έρευνα σε βάρος του Καλίν Γκεοργκέσκου υπογραμμίζουν πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες...
Κάτω η χούντα του Μητσοτάκη
Ο γνήσιος Χριστιανός Ορθόδοξος και βουλευτής της Νίκης, Νίκος Παπαδόπουλος, εισέβαλε στην Εθνική Πινακοθήκη και βανδάλισε έργα τέχνης που ο ίδιος θεώρησε βλάσφημα. Και πώς αντέδρασε το «σάπιο μεταπολιτευτικό σύστημα και το διεφθαρμένο μητσοτακικό παρακράτος»; Οι φύλακες του μουσείου έσπευσαν να περιορίσουν τον βουλευτή. Αυτό κι αν είναι έγκλημα! Αντί να του δώσουν και ένα σφυράκι για να ολοκληρώσει το θεάρεστο έργο του. Σύντροφοι, να οργανωθούμε λίγο! Η Χούντα του Μητσοτάκη πρέπει να πέσει...
Μια κυβέρνηση που να κυβερνά
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει σχεδόν δυόμιση χρόνια μπροστά του για να διορθώσει τη ζημιά που έχει υποστεί η διακυβέρνησή του. Ένα καλό υπουργικό συμβούλιο μπορεί να τον βοηθήσει. Ποιο όμως είναι το «καλό» συμβούλιο; Εκείνο που καλύπτει, δια της συμμετοχής τους, όλες τις «ομάδες», όλες τις εκλογικές περιφέρειες, όλες τις φιλοδοξίες, όλους τους «διαδόχους»; Όχι βέβαια, αν και είναι ο πιθανότερος. Μήπως πρέπει να είναι «δομικός»; Δύσκολο, γιατί κάτι τέτοιο απαιτεί αναδιοργάνωση και ανακατανομή αρμοδιοτήτων...
O πάγκος της Νέας Δημοκρατίας και τα τσικό
Μια από τις αιτίες της κακοδαιμονίας και ένδειας της χώρας μας είναι το επίπεδο και γενικότερα οι διαχειριστικές ικανότητες του πολιτικού της προσωπικού. Όσοι παρακολουθούν ποδόσφαιρο γνωρίζουν τη σημασία του «πάγκου» σε μια ομάδα. «Πάγκο» ονομάζουν τους αναπληρωματικούς που μπορεί να κληθούν να αντικαταστήσουν κάποιον από τους παίκτες της βασικής εντεκάδας. Τα κόμματα μας όχι απλά δεν έχουν «πάγκο» αλλά θεωρείται επιτυχία αν συμπληρώνουν μισή εντεκάδα στελεχών...
Ας γυρίσουμε πίσω στον Μάρτιο του 2023
Ας πάμε στις πρώτες μέρες και τις πρώτες εβδομάδες μετά το τραγικό δυστύχημα και ας ξαναδούμε τι έλεγαν τότε οι πολιτικοί, οι πραγματογνώμονες-τεχνοκράτες, οι διοικητικοί παράγοντες και όλοι οι επώνυμοι που πέρασαν από τον τόπο της τραγωδίας. Δεν θα βρούμε ούτε έναν από αυτούς-ούτε έναν-να λέει «σταματήστε αυτό που κάνετε! Εδώ είναι τόπος εγκλήματος!
Το σκαλί και η χαράδρα
Επειδή πολύς κόσμος με σταματά στον δρόμο και στα μαγαζιά και με ρωτά «πώς βλέπω την κατάσταση», τις τελευταίες μέρες κάνω ένα πείραμα. Όσο τους έλεγα τη γνώμη μου για τα Τέμπη, για τη συγκάλυψη, για τα μπαζώματα, για τις συγκεντρώσεις, για τα επεισόδια και όλα τα υπόλοιπα που κυριαρχούν στην επικαιρότητα, από τους οκτώ στους δέκα εισέπραττα οργισμένες αντιδράσεις και υψώματα φωνής. Οπότε άλλαξα και εγώ τακτική. Μόλις με ρωτούν «πως τα βλέπεις;», απαντώ ακαριαία...
«Δεν θεραπεύεται έτσι η πληγή των Τεμπών»
Δύο χρόνια μετά την τραγωδία στα Τέμπη, που κόστισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, η Ελλάδα μοιάζει να βουλιάζει περισσότερο στην οργή παρά να επουλώνει τις πληγές της. Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται, και μαζί τους ξεπηδούν περιστατικά ακραίας αμφισβήτησης της θεσμικής και κοινοβουλευτικής ομαλότητας: κουκουλοφόροι να βεβηλώνουν τον Άγνωστο Στρατιώτη...
Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας
Ξέρουν ότι ο καθένας μόνος του δεν μπορεί να κερδίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Εκτός αν ενωθούν όλοι μαζί και δημιουργήσουν τον νέο ΣΥΡΙΖΑ, με τη συμμετοχή και του ΠΑΣΟΚ αυτήν τη φορά. Στη συνέχεια θα χρειαστούν τις ψήφους της ακροδεξιάς, αλλά σε αυτό έχουν εμπειρία. Αυτό θέλουν; Ή μήπως μία κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας»; Με ποιον επικεφαλής; Περιμένουν, άραγε, «διορισμό» από τη νέα πρέσβειρα;
Η ευρωπαϊκή οικονομία πάει στον πόλεμο
Δεν είναι μόνον τα 800 δισεκατομμύρια ευρώ που σκοπεύει να δανειστεί η Ευρωπαϊκή Οικονομία για να ενισχύσει την άμυνά της. Είναι ότι η Γερμανία αποφάσισε να αλλάξει έναν μέχρι πρότινος «χρυσό κανόνα» σύμφωνα με τον οποίο απαγορευόταν η ελλειμματική διαχείριση των κρατικών οικονομικών πραγμάτων, γνωστός και ως «φρένο χρέους».
Πώς η κυκλοφοριακή συμφόρηση κυοφορεί την επόμενη κρίση
Οι ελεύθερες θέσεις πάρκινγκ σπανίζουν πλέον στο λεκανοπέδιο, ενώ η κυκλοφοριακή συμφόρηση στους δρόμους θυμίζει τις προς χρεοκοπίας εποχές της ευημερίας με δανεικά, όταν η Ελλάδα έβαζε κάτω πολλές πλούσιες χώρες στην κατακεφαλήν κατοχή πολυτελών αυτοκινήτων. Τότε ήταν τα θηριώδη τετρακίνητα τώρα τα πολυτελή υβριδικά, η παρουσία των οποίων αυξάνεται...
«Η κανονικότητα δε βολεύει την Αριστερά» ή τα Τέμπη για πάντα στην επικαιρότητα
Αυτό είχε δηλώσει η φερέλπιδα υποψήφια αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και δεν δώσαμε τότε την πρέπουσα σημασία διότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατέρρεε. Όμως αυτή η νοοτροπία και η λογική έχει ποτίσει έναν ολόκληρο κόσμο που παντού βλέπει συνωμοσίες και συγκαλύψεις, θέλει να είναι στους δρόμους, γιατί εκεί πιστεύει πως βρίσκεται η πραγματική εξουσία.
Τι κάνει ο σοφός λαός;
Μου έλεγε προ ημερών κάποιος φίλος μου. «Δεν μπορώ να τους καταλάβω αυτούς τους κεντροευρωπαίους, ειδικά τους Γερμανούς. Με τους δασμούς που επιβάλει ο Τραμπ, δεν χτυπά την Ελλάδα που εξάγει λίγο λάδι αλλά κυρίως την καρδιά της γερμανικής οικονομίας. Ισοπεδώνει το εισόδημα και την απασχόληση του γερμανικού νοικοκυριού. Κλείνει τις αυτοκινητοβιομηχανίες τους και τις βιομηχανίες κεφαλαιουχικού εξοπλισμού.
