Τον 7ο αιώνα μ.Χ., έκαναν την επίσημη εμφάνισή τους στο προσκήνιο της παγκόσμιας Ιστορίας, οι Άραβες. Πρώην νομαδικές φυλές, που κάποια στιγμή ενώθηκαν και δημιούργησαν μεγάλες πληθυσμιακές δυνάμεις, άρχισαν να εξαπλώνονται και να ταξιδεύουν και πέρα από τις ερήμους που καλούσαν μέχρι τότε σπίτι τους.
Ξεκίνησαν να πραγματοποιούν στρατιωτικές επιχειρήσεις. Έφεραν πολλές αναταραχές στις αυτοκρατορίες και τα βασίλεια της εποχής. Ήταν δεινοί πολεμιστές. Τόσο στην Ανατολή όσο και στην Δύση, υπήρχε δυσκολία στον έλεγχο της επέκτασής τους.
Κάποια στιγμή, έφτασαν μέχρι την άκρη του τότε γνωστού κόσμου. Αρκετοί από αυτούς κατοικούσαν κατά τον Μεσαίωνα στο Μαρόκο, στην Μαυριτανία, στην Δυτική Σαχάρα, στην Δυτική Αλγερία και έπειτα και στην βόρεια πλευρά της Μεσογείου. Αυτοί, ήταν οι Μαυριτανοί.
Άρχισαν να κατακτούν και να κάνουν δικές τους περιοχές και ολόκληρα βασίλεια της Δύσης. Για πάρα πολλά χρόνια, κυριαρχούσαν στην Ιβηρική χερσόνησο, την Σικελία και την Μάλτα.
Στην Ισπανία, εγκαταστάθηκαν για πολλούς αιώνες. Στο νότιο κομμάτι της, το οποίο οι Άραβες έλεγαν «Al – Andalus» («Αλ – Άνταλους», σημερινή Ανδαλουσία), δημιούργησαν εμιράτα. Η περιοχή της Γρανάδας, μάλιστα, ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Ήταν πρωτεύουσα ενός από τα εμιράτα και κατά τον 13ο αιώνα γνώρισε μεγάλη άνθηση.
Τότε, εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί ο πρώτος βασιλιάς της δυναστείας των Νασριδών. Έτσι, ξεκίνησε η κατασκευή ενός από τα γνωστότερα παλάτια στην Ισπανία και του μοναδικού που έχει επιζήσει από την εποχή της αραβικής βασιλείας μέχρι σήμερα.
Στην κορυφή ενός βραχώδους λόφου, κοντά στις όχθες του ποταμού Ντάρρο, μέσα σε ένα κατάφυτο δάσος, στέκει από τον 13ο αιώνα η Αλάμπρα. Το παλάτι των Νασρίδων βασιλιάδων, της τελευταίας μουσουλμανικής βασιλικής δυναστείας της Ισπανίας.
Οι Μαυριτανοί, είχαν κατακτήσει τον Νότο της Ισπανίας, ήδη από τον 8ο αιώνα μ.Χ. Στην περιοχή του εμιράτου της Γρανάδας, είχε χτιστεί αρχικά ένα φρούριο αμυντικού χαρακτήρα. Ο πρώτος βασιλιάς της δυναστείας των Νασριδών, εκμεταλλεύτηκε και την θέση του και τον χαρακτήρα του και του έδωσε μια νέα ζωή. Το μεταμόρφωσε.
Η Αλκαζάμπα, η ακρόπολη της περιοχής, ήταν το αρχαιότερο κομμάτι του μεσαιωνικού αυτού οικισμού. Είχε πελώρια τείχη με ψηλούς πύργους. Λίγο ξεχασμένα βέβαια και ταλαιπωρημένα. Δεν ήταν αρκετά για την άμυνά του. Η Αλάμπρα, έγινε μια πόλη – παλάτι. Το παλαιότερο φρούριο, μετατράπηκε σε κέντρο της διοίκησης και σε βασιλική κατοικία.
Τοπικοί και Ανατολίτες τεχνίτες, ένωσαν τις δυνάμεις τους και δημιούργησαν αυτό που θαυμάζουμε μέχρι σήμερα. Την «Alhambra», που στα αραβικά σημαίνει «το κόκκινο». Όνομα που δόθηκε στο οικοδόμημα, λόγω του ερυθρού χρώματος των τοίχων του.
Σε αυτό το αρχιτεκτονικό αριστούργημα, η αραβική τέχνη «παντρεύτηκε» την δυτική, στον απόηχο του Μεσαίωνα. Μια δομή βασισμένη τόσο στα ευρωπαϊκά κάστρα της εποχής, όσο και στα παραμυθένια παλάτια της Ανατολής. Αραβουργήματα, δηλαδή σκαλιστά καλλιγραφικά αραβικά διακοσμητικά, καμάρες, αίθουσες, αυλές συνέθεταν το πολυτελές σπίτι των μουσουλμάνων βασιλιάδων.
Περιμετρικά, το παλάτι περιτριγυριζόταν από κήπους. Καταπράσινα φυτά που είχαν μεταφερθεί από κάθε σημείο του ορίζοντα, άνθιζαν στις αυλές του. Τριαντάφυλλα, πορτοκαλιές, μυρτιές. Άφθονο νερό έτρεχε από σιντριβάνια, χάρη στην ικανότητα των Μαυριτανών να κατασκευάζουν υδραυλικά συστήματα σε περιοχές που δεν είχαν πρόσβαση σε αυτό το βασικό αγαθό. Όπως, στην συγκεκριμένη περίπτωση, η Γρανάδα.
Η τελευταία δυναστεία των Αράβων κατακτητών, επιβίωσε μέχρι το 1492. Το έτος κατά το οποίο Ισπανοί βασιλείς, τους εκδίωξαν μαζικά από την χώρα τους και την οικειοποιήθηκαν ξανά ολόκληρη μετά από αιώνες. Τότε, τα περισσότερα μουσουλμανικά αραβικά οικοδομήματα καταστράφηκαν. Η Αλάμπρα, άλλαξε μορφή. Οι τοίχοι της έγιναν από κόκκινοι λευκοί. Οι Ισπανοί βασιλιάδες που είχαν ασχοληθεί μαζί του ανά τα χρόνια, είχαν προσπαθήσει να το απομακρύνουν από τον προηγούμενο χαρακτήρα του.
Το παλάτι πήρε γραμμή να γίνει πιο ιταλικό, ακολουθώντας τις αρχές και την τέχνη της Αναγέννησης. Ακολούθησαν φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές, μέχρι και σκέψεις ολικής κατεδάφισής του. Σώθηκε, όμως, τελικά και από τον 19ο αιώνα αντιμετωπίστηκε περισσότερο σαν ιστορικό μνημείο και άρχισε να συντηρείται.
Η Αλάμπρα, αποτελεί πλέον ένα από τα γνωστότερα και πιο θαυμαστά αξιοθέατα της Ανδαλουσίας. Είναι το μόνο μεσαιωνικό αραβικό παλάτι που έχει επιβιώσει και ανήκει στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Είναι η κεντρική ατραξιόν του ιστορικού μεσαιωνικού κομματιού της Γρανάδας και αποτελεί ένα πανέμορφο αρχιτεκτονικό συγκρότημα, που συνδυάζει αμυντικό, διοικητικό και οικιστικό χαρακτήρα.
Γι’ αυτό και από τους μεσαιωνικούς χρόνους, οι ποιητές αναφέρονταν σε αυτό ως «μαργαριτάρι ανάμεσα στα σμαράγδια», ως αριστούργημα μέσα σε ένα κατάφυτο δάσος, όπου κελαηδούσαν αηδόνια και κυλούν μέχρι σήμερα καταρράκτες.
Βιβλιογραφία:
