Οι δολοφονικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη αποτελούν «καρπούς» της ανεξέλεγκτης έκλυσης τοξικότητας στον πολιτικό βίο, της συστηματικής ρητορικής ισοπέδωσης και αμφισβήτησης των θεσμών – με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη Δικαιοσύνη –, της μεγέθυνσης του αντισυστημισμού, αλλά και της αναζωπύρωσης του αντισημιτισμού.
Ειδικοί με γνώση των διεργασιών και της «συνομιλίας» των χώρων της ακροαριστεράς, του αναρχικού χώρου και του οπαδικού εξτρεμισμού επισημαίνουν στο Liberal ότι το τελευταίο διάστημα παρατηρείται αυξημένη κινητικότητα τόσο στην Αθήνα όσο και στη Θεσσαλονίκη. Ομάδες που κινούνται στη μεθόριο της πολιτικής βίας και της χαμηλής τρομοκρατίας στρατολογούν νεαρούς που ριζοσπαστικοποιούνται απέναντι στο «διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο» και στους Εβραίους, οι οποίοι δαιμονοποιούνται συστηματικά.
Ο αντισημιτισμός εξακολουθεί να αποτελεί οργανικό στοιχείο του ακροαριστερού και αναρχικού αφηγήματος, το οποίο ενισχύθηκε περαιτέρω από τους εγχώριους διαφημιστές της Χαμάς και όσους, εντός και εκτός Ελλάδας, επιδιώκουν να υπονομεύσουν τη στρατηγική συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ.
Η άμεση μετάβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη και το μήνυμά του περί μηδενικής ανοχής απέναντι σε κάθε προσπάθεια αναβίωσης της τρομοκρατίας αποτέλεσαν την αυτονόητη κυβερνητική αντίδραση. Ωστόσο, η αμηχανία της πολιτείας σε προηγούμενες ανάλογες επιθέσεις, αλλά και οι χλιαρές ή δύσθυμες αντιδράσεις πολιτικών χώρων που ιδεολογικά γειτνιάζουν με τους φυσικούς αυτουργούς, εκπέμπουν διαχρονικά ένα επικίνδυνο σήμα ανοχής.
Μια αθώα γυναίκα δολοφονήθηκε από τα «γκαζάκια», τα οποία επί χρόνια αντιμετωπίζονταν σχεδόν ως πολιτικά τρικάκια ή πράξεις χαμηλής απαξίας. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε τραγικά διαφορετική.
«Η απόσταση από τα τρικάκια στα γκαζάκια δεν είναι μεγάλη. Και από τους χίλιους που είναι πρόθυμοι να τοποθετήσουν ένα γκαζάκι ή μια βόμβα, κάποιοι, υπό προϋποθέσεις, μπορούν να πιάσουν και το πιστόλι», εξηγεί στο Liberal άνθρωπος με μακρά γνώση και επιχειρησιακή εμπειρία στα ζητήματα ριζοσπαστικοποίησης, εξτρεμισμού και τρομοκρατίας.
Η επίθεση στη Θεσσαλονίκη, με στόχο στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και με ολέθριες παράπλευρες συνέπειες για μέλη των οικογενειών τους και γείτονες, συνιστά ποιοτική κλιμάκωση. Δεν πρόκειται πλέον για ακόμη μία επίθεση σε κτίριο ή υποδομή, αλλά για μια ενέργεια με πολιτικό στόχο που οδήγησε στον θάνατο μιας αθώας πολίτη. Αυτό είναι το στοιχείο που διαφοροποιεί την υπόθεση και επιβάλλει διαφορετική αντιμετώπιση.
Ανοίγει, συνεπώς, εκ των πραγμάτων η συζήτηση για το κατά πόσο τα γκαζάκια πρέπει πλέον να εξομοιωθούν, ως προς την ποινική τους μεταχείριση, με τις μολότοφ.
Προέχει, ασφαλώς, όπως επισήμανε και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, η σύλληψη και η παραδειγματική τιμωρία των δραστών του τριπλού τρομοκρατικού χτυπήματος, το οποίο φέρει σαφή ιδεολογική σφραγίδα και άφησε πίσω του μια νεκρή.
Ταυτόχρονα, όμως, η κυβέρνηση οφείλει να ανοίξει την ιδεολογική και πολιτική μάχη απέναντι σε αυτό που επί χρόνια χαρακτηριζόταν «light τρομοκρατία». Γιατί αποδείχθηκε ότι δεν υπάρχει «ήπια» τρομοκρατία. Υπάρχει μόνο τρομοκρατία που, όταν υποτιμάται ή σχετικοποιείται, αργά ή γρήγορα κλιμακώνεται. Και τότε το τίμημα δεν είναι σπασμένες βιτρίνες ή καμένα γραφεία, αλλά ανθρώπινες ζωές.
