Αυτή τη φορά ο Α. Τσίπρας ήταν ειλικρινής. Με το μανιφέστο του παραδέχθηκε πως η ριζοσπαστική Αριστερά χωρίς τη συνεργασία με την Κεντροαριστερά — σοσιαλδημοκρατία την αποκαλεί καθώς το συνθετικό «Κέντρο» του προκαλεί αλλεργία — δεν πρόκειται να κυβερνήσει. Είναι μια ρεαλιστική παραδοχή, αφού αναγνωρίζει τους διαμορφωμένους συσχετισμούς των δυνάμεων. Το πώς θα επιτευχθεί αυτή η συνεργασία είναι άλλης τάξης ζήτημα. Έτσι, είναι προφανές, πως το νέο κόμμα θα είναι το εφαλτήριο για να ξεκινήσουν οι ζυμώσεις για τη συγκρότηση αυτού του συνασπισμού που θα διεκδικήσει την εξουσία από τη Νέα Δημοκρατία.
Το ερώτημα είναι τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ, καθώς ο Α. Τσίπρας πέταξε την μπάλα στο γήπεδο της σοσιαλδημοκρατίας. Μέχρι στιγμής η στάση της ηγετικής ομάδας του Κινήματος είναι ξεκάθαρη. Αυτόνομη πορεία, αυτόνομη κάθοδος στις εκλογές. Όμως υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι τόσο στο στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ όσο και στη βάση του που επιθυμεί τη, με κάθε τρόπο, ήττα της Νέας Δημοκρατίας, καθώς κυριαρχείται από το ιστορικό αντιδεξιό σύνδρομο. Επάνω σε αυτή τη λογική είναι διατεθειμένο να ξεχάσει τα όσα συνέβησαν την περίοδο 2011-2019 και να συνεργαστεί με το κόμμα Τσίπρα. Είναι γνωστό πως εκφραστής αυτής της τάσης είναι ο Δήμαρχος Αθηναίων Χ. Δούκας.
Οπότε τίθεται ακόμα ένα ερώτημα: μέχρι που είναι διατεθειμένος να το πάει ο Δήμαρχος; Απλώς θα επιχειρήσει να σύρει το ΠΑΣΟΚ προς τη δική του επιλογή ή αν δεν το κατορθώσει θα προχωρήσει στο επόμενο βήμα μόνος του; Το παιχνίδι έχει ανοίξει για τα καλά και οι επιθέσεις συνεργασίας του Α. Τσίπρα προς το Κίνημα θα ενταθούν όσο θα κυλά ο χρόνος. Πιθανόν να επαναλάβει και μια δοκιμασμένη συνταγή από τις εκλογές του 2012. Να προτείνει σε όλη τη «δημοκρατική» αντιπολίτευση κοινό υποψήφιο για τις μονοεδρικές. Τότε ΔΗΜΑΡ και ΚΚΕ απέρριψαν την πρόταση, όμως χρεώθηκαν αυτή τη στάση τους.
Φυσικά σήμερα ο Α. Τσίπρας δεν έχει τίποτα από την αίγλη εκείνων των ένδοξων ημερών. Το γνωρίζει αυτό και ζητά βοήθεια για να ξανακυβερνήσει. Σε βοήθειά του θα προστρέξουν και εκείνα τα οικονομικά συμφέροντα τα οποία πάντα τον ήθελαν ζωντανό στην κεντρική πολιτική σκηνή. Κάτι που θα φανεί στις πιέσεις οι οποίες θα ασκηθούν στον Ν. Ανδρουλάκη για να εγκαταλείψει την πολιτική της αυτόνομης πορείας του ΠΑΣΟΚ.
Επί της ουσίας, το μανιφέστο του Α. Τσίπρα ήταν το αναμενόμενο. Άλλωστε από τέτοια κείμενα, που από τη φύση τους είναι γενικόλογα, δεν περιμένουμε και πολλά πράγματα. Το παιχνίδι θα το πάρει επάνω του ο Α. Τσίπρας κουβαλώντας όμως στην πλάτη του δύο βαρίδια. Πρώτον, δε θα έχει λόγο στη Βουλή και δεύτερον, το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη κτίσει τις θέσεις του, εκμεταλλευόμενο την απουσία του.
Πάντως η στρατηγική του για σύγκλιση της ριζοσπαστικής Αριστεράς με τη σοσιαλδημοκρατία θα κριθεί σε βάθος χρόνου, με ορίζοντα και μετά τις εκλογές.
