Το περιστατικό με τον αντιπρύτανη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης δεν ήταν «μια κακή στιγμή» ούτε «ένταση της στιγμής». Ήταν κάτι πολύ πιο γνώριμο και πολύ πιο προβληματικό. Ήταν η πεποίθηση ότι στο πανεπιστήμιο κάποιοι μπορούν να επιβάλλουν τον δικό τους άγραφο νόμο.
Ας το πάρουμε από την αρχή, ξεκινώντας απ’ τα αυτονόητα. Οι φοιτητικές εστίες δεν είναι ιδιωτικά διαμερίσματα. Δεν είναι χώρος για να κάνεις ό,τι θέλεις, όποτε θέλεις, χωρίς καμία συνέπεια. Δεν είναι «δώρο». Είναι κοινωνική παροχή που πληρώνεται από τους Έλληνες φορολογούμενους. Αυτό σημαίνει κάτι απλό: θα υπάρχουν κανόνες.
