«Ξέρεις πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Ντόρα έχασε την αρχηγία από μένα; 17. Δεν έχει συνέλθει ακόμα. Ας τα βρει πρώτα με τον αδελφό της…”
Παρακολουθώ τα πολιτικά δρώμενα αρκετές δεκαετίες.
Αλλά δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε τόση εμπάθεια, τόση μνησικακία και να μου επιτραπεί να πω και τόσο φτηνό χιούμορ όσο αυτό που εξέπεμψε πρόσφατη εμφάνιση του Σαμαρά στο περίφημο τικ τοκ βίντεο.
Ήταν μια επίθεση μάλλον απρόκλητη που δεν εξηγείται με βάση τη λογική.
Το ότι ο Σαμαράς τα έσπασε με τον Μητσοτάκη εδώ και καιρό και για λόγους που ο ίδιος γνωρίζει, δεν ήταν μυστικό. Το ότι εκβίασε τη διαγραφή του, επίσης.
Διότι όταν αποκαλείς τον Πρωθυπουργό της χώρας ενδοτικό και τον υπουργό εξωτερικών σχεδόν μειοδότη, τι άλλο μπορείς να περιμένεις; όχι, προφανώς να σου κάνουν υποκλίσεις ή να σου πουν κι ευχαριστώ.
Όσοι πάντως ήλπιζαν ότι ο Σαμαράς θα ανέκρουε πρύμναν και θα επέστρεφε στο μαντρί με τη δικαιολογία της «πανστρατιάς» και ενόψει εκλογών, έπεσαν τραγικά έξω. Ούτως ή άλλως ήταν εντελώς ακατανόητη επίσης και η θέση κάποιων στελεχών του κυβερνώντος για άρση της διαγραφής του. Λες και εξέλιπαν οι λόγοι της απόφασης ή λες και ζήτησε ποτέ ο ίδιος συγνώμη.
Ωστόσο, μέχρι τώρα, η αντιπαράθεση παρέμενε σε ένα επίπεδο μάλλον ελεγχόμενης έντασης έστω κι αν η κριτική Σαμαρά ήταν πάντοτε οξεία, έστω κι αν οι εκατέρωθεν υπαινιγμοί ήταν συχνά δηλητηριώδεις.
Το προχθεσινό όμως με το «Ντόρα σύνελθε», ξεπέρασε τα όρια. Το γυαλί έσπασε οριστικά και αμετάκλητα και δεν ξανακολλάει.
Αλλά θα μου πείτε, αυτά συμβαίνουν στην πολιτική και δεν προκαλούν πια τόσο μεγάλη εντύπωση.
Αυτό όμως που σίγουρα προκαλεί εντύπωση είναι οι λόγοι που επικαλείται ο Σαμαράς καθώς ο ίδιος εστιάζει την κριτική του κυρίως στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, μιλώντας για «απομόνωση» και για μια Ελλάδα «στο περιθώριο».
Τώρα το πού ακριβώς είδε ο Σαμαράς «απομονώσεις» και «περιθώρια» με αμυντικές συμφωνίες της χώρας με ΗΠΑ, Γαλλία, ΗΑΕ, με στρατηγικές συμμαχίες με Ισραήλ και Ινδία, με συμφωνίες ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ιταλία, με εκλογή της Ελλάδας ως μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με 12 μίλια χωρικά ύδατα στο Ιόνιο, με Θαλάσσιους Χωροταξικούς Σχεδιασμούς, με συμφωνίες με κολοσσούς για εξορύξεις νότια και δυτικά της Κρήτης που ακυρώνουν de facto το τουρκο-λιβυκο μνημόνιο, δεν είναι σαφές.
Και αφήνουμε κατά μέρος τους εξοπλισμούς και την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων, που δεν έχουν προηγούμενο στη Μεταπολίτευση ή την απαίτηση για άρση του casus belli που πρώτη φορά τέθηκε επίσημα από την παρούσα κυβέρνηση, ουδέποτε όμως είχε τεθεί στο παρελθόν από την κυβέρνηση Σαμαρά ή την κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή.
Οι συγκεκριμένοι λόγοι επομένως που ο Σαμαράς επικαλείται είναι μάλλον προσχηματικοί. Και επειδή καμιά κυβέρνηση δεν είναι τέλεια, αν ήταν ειλικρινής, θα μπορούσε να βρει άλλους δέκα πραγματικούς.
Είναι όμως σαφές ότι έχει αποφασίσει να τραβήξει το δρόμο του. Ούτε ο πρώτος είναι, ούτε ο τελευταίος. Και το αν αποφασίσει να κάνει κόμμα, το ξέρει ο ίδιος μόνο.
Αλλά ο φθόνος και η διάθεση για εκδίκηση δεν ήταν ποτέ καλοί σύμβουλοι.
Αν έχει αμφιβολίες ας ρωτήσει έναν απ’ τους προκάτοχούς του, τον Γ. Παπανδρέου.
Που για να εκδικηθεί κάποτε τον Βενιζέλο, διέσπασε το ΠΑΣΟΚ κι έφτιαξε το ΚΙΔΗΣΟ. Και μπορεί μεν να έκανε τότε ζημιά στο ΠΑΣΟΚ, αλλά κι ο ίδιος δεν έμεινε καθόλου αλώβητος. Με το εξευτελιστικό 2,47% και μένοντας εκτός Βουλής, του έμεινε από τότε η στάμπα του διασπαστή και δεν συνήλθε ποτέ. Απόδειξη, η ταπεινωτική ήττα από τον Ανδρουλάκη, στην εκλογή για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ το 2021.
Δεν ξέρω αν πραγματικά η Ντόρα έχασε κάτι και πρέπει να τα βρει με τον αδελφό της. Αυτό όμως που ξέρω είναι ότι ο Σαμαράς, πρέπει ίσως κάποια στιγμή να τα βρει με τον εαυτό του.
