«Δει δη χρημάτων, ω άνδρες Αθηναίοι, και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων», έλεγε ο Αθηναίος ρήτορας Δημοσθένης, όπερ μεθερμηνευόμενον: «Ε, λοιπόν, πρέπει να έχεις χρήματα, γιατί, χωρίς αυτά, δεν θα γίνει ούτε ένα απ’ όλα όσα πρέπει να γίνουν».
Το ανακάλυψε προσφάτως ο «ριζοσπάστης αριστερός» δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοράν Μαμντάνι, η ανάδειξη του οποίου στη δημαρχία της αμερικανικής μεγαλούπολης είχε γεμίσει υπέρτατο ενθουσιασμό τους καθ’ ημάς «ριζοσπάστες». Όντας αποθαρρυμένοι και βαλτωμένοι μέσα στην ελληνική και ευρωπαϊκή μελαγχολία της καθήλωσης, ανέδειξαν μια υπερμεγέθη σημειολογική ερμηνεία στην εκλογή του, χαρακτηρίζοντας την ως «φάρο» στην παγκόσμια Αριστερά.
Για τον Αλέξη Τσίπρα η εκλογή του ήταν «κάτι πολύ περισσότερο από νίκη στις αυτοδιοικητικές εκλογές». Εξ αυτού ο πρώην Πρωθυπουργός συμπέρανε ότι «ο απάνθρωπος καπιταλισμός δεν είναι μονόδρομος. Το μήνυμα που στέλνει η Ν.Υ είναι ότι μπορούμε» (παρότι αυτός δεν μπόρεσε).
Περιχαρής ο Αλέξης Χαρίτσης την χαρακτήρισε «ιστορική ημέρα ελπίδας», που συγκρούεται με τα συμφέροντα και στηρίζεται στην οργάνωση των πολλών απέναντι στην εξουσία των λίγων.
Για «ελπιδοφόρο αποτέλεσμα που ξεπερνάει τα όρια των ΗΠΑ» έκανε λόγο ο Σωκράτης Φάμελλος, ενώ θεώρησε ότι «οι προτάσεις Μαμντάνι δείχνουν ότι η προοδευτικές ιδέες μπορούν να αντιμετωπίσουν την ολιγαρχία και τον αυταρχισμό».
Για «νίκη χάρις στις καθαρές και αδιαπραγμάτευτες θέσεις του χωρίς ολιγαρχικές επιρροές» έκανε λόγο και ο… απαραίτητος δήμαρχος Αθηναίων Χάρη Δούκας, ενώ ο Γιάνης (με ένα ν) «επιβεβαιώθηκε» ότι «η ρήξη με την ολιγαρχία είναι εφικτή».
Ποιες ήταν όμως αυτές οι θέσεις που υποτίθεται ότι αποτελούσαν… ρωγμή στο κέντρο του παγκόσμιου καπιταλισμού; Και πού κατέληξαν;
Ο επίδοξος δήμαρχος είχε εκπέμψει μια φιλόδοξη ατζέντα για κοινωνική δικαιοσύνη και αποτελεσματικότητα, που στην πράξη μεταφραζόταν: Γρήγορα λεωφορεία και δωρεάν μετακίνηση σε όλη την πόλη. Υπόσχεση παγώματος όλων των ενοικίων που τελούν σε καθεστώς ρύθμισης. Υπόσχεση δημιουργίας 200.000 νέων προσιτών κατοικιών μέσα σε 10 χρόνια. Το πλάνο απαιτούσε το ποσό μαμούθ των 70 δις.
Παράλληλα δωρεάν παιδική μέριμνα με καθολική πρόσβαση σε παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία για όλους τους Νεοϋορκέζους. Επιπροσθέτως αντικατάσταση της Αστυνομίας με πολιτικό προσωπικό και ειδικούς ψυχικής υγείας αντί της αστυνομίας σε κλήσεις για κρίσεις ψυχικής Υγείας.
Δημόσια σούπερ μάρκετ σε φτωχοποιημένες περιοχές - και άλλα πολλά, που σε όλους μας άρεσαν, παρότι είχαμε την σχετική επιφύλαξη αν τα πιστεύει ή λαϊκίζει. Και σαφώς διατηρούσαμε την απορία αν όντως θα κατορθώσει να τα πράξει ή θα αποτύχει.
Αντιθέτως η ημέτερη Αριστερά (πλην ΚΚΕ), πάντα ενθουσιώδης στα συνθηματολογικά προγράμματα, κατελήφθη από αγαλλίαση.
Ώσπου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ο φιλόδοξος δήμαρχος ανακάλυψε (αν υποτεθεί ότι δεν το ήξερε) την αδυναμία του να τα πραγματοποιήσει! Ένα τεράστιο έλλειμμα τον δήμο που μπορεί να φτάνει και ως τα 12 δισ. δολάρια, τον επανέφερε στην προαιώνια αλήθεια «δει δη χρημάτων». Μπορεί το χρέος να το παρέλαβε από την προηγούμενη αρχή, αλλά έπρεπε τουλάχιστον να το γνωρίζει.
Προσπαθώντας τώρα να δείξει ότι παραμένει πιστός στις αρχές του, μετέτρεψε την καθολικότητα των μέτρων σε μικρά «πιλοτικά» προγράμματα για το θεαθήναι. Για παράδειγμα η δωρεάν μετακίνηση εφαρμόστηκε σε μία μόνο γραμμή, στην οποία ως… καθόλου λαϊκιστής, έσπευσε να φωτογραφηθεί για δείξει ότι τηρεί τις υποσχέσεις του.
Επί πλέον προγραμμάτισε μια επιθετική αύξηση φόρων, ενώ τα εισιτήρια που θα ήταν δωρεάν πήραν αύξηση (δικαιολογήθηκε ότι ήταν προγραμματισμένη και γι’ αυτό δεν την ακύρωσε - και αυτός – με… ένα νόμο ένα άρθρο).
Παράλληλα τα δωρεάν σούπερ μάρκετ αναζητούνται, ενώ τα ενοίκια παραμένουν ως έχουν χωρίς να παγώσουν. Ναι υπάρχουν και θεσμικά εμπόδια στην υλοποίηση του μέτρου, αλλά θα έπρεπε να το γνωρίζει όταν το υποσχόταν εύκολο πάγωμα εισπράττοντας χειροκρότημα και ψήφους.
Το αποτέλεσμα είναι η ψυχρολουσία των πιστών του, και η αμηχανία της ελληνικής τουλάχιστον Αριστεράς, που είδε να χλομιάζει το φως του «φάρου της». Βέβαια υπάρχουν οπαδοί που ακόμη λένε «προσπάθησε το παιδί» (κάτι μας θυμίζει αυτό… ) ενώ αναθάρρησαν και ξεσπάθωσαν οι επικριτές του που τον χαρακτηρίζουν ακραία λαϊκιστή.
Δεν μας αφορά η δυσχέρεια και η (πρόσκαιρη;) αδυναμία του δημάρχου της Ν.Υ. να τηρήσει τις υποσχέσεις του. Χωρίς δογματισμό θα λέγαμε ότι η επιτυχία του θα ήταν ένα κοινωνικό πείραμα επιβεβαίωσης αν όντως υπάρχει άλλος δρόμος, Ούτως η άλλως η όποια επιτυχία του - παρά τις εγχώριες - προσδοκίες, δεν θα παρέσυρε όλον τον πλανήτη.
Όμως η περίπτωση του δημάρχου Ν.Υ. αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι για να υπάρξει αναδιανομή θα πρέπει πρωτίστως να υπάρξει χρήμα. Το ήξεραν οι θεμελιωτές του κομμουνισμού, αλλά το αγνοεί η νέα «ριζοσπαστική» Αριστερά. Και το χρήμα δεν παράγεται με γενναίες διακηρύξεις και ευάκουστες υποσχέσεις. Άλλωστε το χρήμα, των άλλων κάποτε τελειώνει.
Αυτά ισχύουν φυσικά και για τους μη αριστερούς πολιτευόμενους.
