Και ενώ στη γειτονιά μας και όχι μόνο, συντελούνται τεκτονικές αλλαγές, οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή αλλάζουν ραγδαία, μια νέα ενεργειακή κρίση ρίχνει βαριά τη σκιά της τη στιγμή που διακυβεύεται ακόμα και η υπόσταση του ίδιου του ΝΑΤΟ, το ελληνικό πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να παραμένει στην κοσμάρα του, αν όχι σε κατάσταση αφασίας.
Το πιστεύουν πραγματικά ή όχι, όλα σχεδόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ζητούν δημοσίως τουλάχιστον πρόωρες εκλογές, ενώ γνωρίζουν ή τουλάχιστον θα’πρεπε να γνωρίζουν ότι δεδομένων των συνθηκών, αυτό θα είναι η τέλεια συνταγή για μια παρατεταμένη ακυβερνησία που εκτός από πρόσκαιρα ίσως μικροοφελη, στην ουσία δεν θα πρόσφερε πολιτικό πλεονέκτημα σε κανέναν.
Εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια και η μόνη κοινή συνιστάμενη, που καταντά πια εμμονή, είναι το να φύγει ο Μητσοτάκης.
Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ που στο κάτω κάτω έχει πολυετή κυβερνητική θητεία και θα περίμενε κανείς να πολιτεύεται πιο θεσμικά και πιο υπεύθυνα σε σχέση με την υπόλοιπη έξαλλη αντιπολίτευση, μιλάει για νίκη έστω και με μια ψήφο διαφορά, τη στιγμή που είναι 13 με 15 μονάδες πίσω στις δημοσκοπήσεις, ακόμα και με την πρόσκαιρη ανάκαμψη μετά το Συνέδριο. Σε ποια ακριβώς ρεαλιστική βάση στηρίζεται αυτή η φιλοδοξία, δεν είναι πολύ σαφές αλλά αν υποθέσουμε ότι γίνεται πράξη και το κόμμα κερδίζει έστω και με μια ψήφο, πρέπει να εξηγήσει και το πώς θα το διαχειριστεί. Και πρέπει να το κάνει από τώρα για να ξέρει κι ο κόσμος στον οποίο απευθύνεται, τί περίπου να περιμένει. Γιατί μετά την επίσημη συνεδριακή απόφαση για μη συνεργασία με τη ΝΔ σε κάθε περίπτωση, οι διαθέσιμες επιλογές αναγκαστικά περιορίζονται.
Και αν οι δυνητικοί εταίροι θεωρούνταν μέχρι τώρα ο Σύριζα και η ΝΕΑΡ, μάλλον κανείς απ’ τους δυο δεν πρέπει να καίγεται πλέον ιδιαίτερα για συμπράξεις με το ΠΑΣΟΚ. Να θυμίσουμε ότι αμφότεροι απέρριψαν την πρόσκληση για τη συμμετοχή τους σε “τραπέζι διαλόγου” στο πρόσφατο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ευγενικά μεν αλλά κατά τρόπο πολιτικά ηχηρό.
Κι αν αποκλείσουμε ΚΚΕ, Βαρουφακηδες και Ζωές, δεν μένει παρά μόνο ο Τσίπρας. Αλλά τί λόγο θα είχε κάποιος σαν τον Τσίπρα, που στο κάτω κάτω διετέλεσε και πρωθυπουργός για μια πενταετία, να γίνει παρακολούθημα του Ανδρουλάκη ;
Το αφήγημα λοιπόν του ΠΑΣΟΚ πάσχει εξ ορισμού στη σύλληψή του και στον πυρήνα του. Και ως τέτοιο δεν πείθει. Πράγμα που εξηγεί και τη δημοσκοπική καχεξία.
Από την άλλη μεριά, έχουμε μια κυβέρνηση που ενώ ανέβαινε δημοσκοπικά από τον Δεκέμβριο και μετα με τα συνεχόμενα καλά νέα με την εκλογή Πιερρακάκη ως επικεφαλής του Eurogroup, με την παραλαβή της πρώτης Belharra, με τα εξαιρετικά αντανακλαστικά στην αποστολή δυνάμεων στην Κύπρο, με τα εύσημα του ΔΝΤ για την τεράστια απομείωση του χρέους και με την εντυπωσιακή μείωση των τροχαίων ατυχημάτων χάρη στο νέο ΚΟΚ και τους διαρκείς ελέγχους, κατάφερε να χύσει εν μέρει την καρδάρα με το γάλα με τη χαίνουσα πληγή του ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά κυρίως με την υπόθεση Λαζαρίδη και την ακατανόητη υπουργοποίηση και παραμονή στην κυβέρνηση ενός τύπου, τελείως ασύμβατου με το προφίλ της κυβέρνησης Μητσοτάκη και με τόσα ανοιχτά θέματα από το παρελθόν.
Εν πάση περιπτώσει αυτά έχει η πολιτική και τα λάθη είναι κι αυτά στο πρόγραμμα.
Αλλά μπαίνοντας στην τελική ευθεία για τις εκλογές, ορισμένα λάθη μετράνε διπλά.
Και είναι κρίμα να χάνονται οι εντυπώσεις που συχνά όμως στην πολιτική επικαλύπτουν την ουσία. Χρόνος προφανώς υπάρχει μέχρι τις εκλογές για να διορθωθούν κάποια κακώς κείμενα. Αν και το κυρίως ζητούμενο είναι πάντα η κοινή λογική.
