Επανειλημμένα έχω υποστηρίξει ότι η επίσπευση αποπληρωμής των χρωστούμενων κρατικών δανείων, ειδικά της αρχικής διάσωσης του 2010, από τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ είναι εξαιρετική ιδέα. Αξίζουν συγχαρητήρια στους υπουργούς Οικονομικών και τώρα στον Κυριάκο Πιερρακάκη που στηρίζουν αυτή την πολιτική.
Με εντυπωσιάζει το γεγονός ότι κανένα, τουλάχιστον δεν έχω προσέξει κάποιο, από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, δεν έχει πει μια καλή κουβέντα. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται πως τα ίδια αυτά χρήματα θα έπρεπε να μοιραστούν στους πολίτες ή σε κάποιες, αδιευκρίνιστες, άλλες χρήσεις, αντί να τα επιστρέφουμε στους... ξένους.
Προφανώς, η νοοτροπία εκείνων που χαίρονται να δανείζονται αλλά λυπούνται όταν πρέπει να επιστρέψουν όσα δανείστηκαν, τυγχάνει ιδιαίτερης, αν και κρυφίας, υποστήριξης στην κοινή γνώμη. Το επιχείρημα είναι «και γιατί να βιαστούμε, τα πληρώνουμε στη λήξη». Αγνοούν όσοι το υποστηρίζουν αυτό, μερικά στοιχειώδη όσο και οφθαλμοφανή δεδομένα.
Όπως, ότι η Ελλάδα είναι μια υπερδανεισμένη χώρα και πρέπει επειγόντως να ρίξει το επίπεδο των χρεών της. Τόσο σε απόλυτα νούμερα (321 δισ. καθαρά), πράγμα εξαιρετικά δύσκολο, όσο και σε σχετικά, δηλαδή το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, που είναι το πρώτο που ζητούν οι αγορές για να σε δουν με καλύτερο μάτι.
Αγνοούν επίσης ότι η Ελλάδα βρίσκεται ακόμη στην πιο χαμηλή επενδυτική βαθμίδα και πρέπει το συντομότερο να προβιβαστεί σε ανώτερη, ώστε και να πληρώνει λιγότερο τόκο και να είναι ικανή να δανειστεί εκτάκτως εφόσον προκύψει τέτοια ανάγκη (όπως συνέβη με την πανδημία).
Δεν σχολιάζουν επίσης ότι, πολύ ορθώς ο ΟΔΔΗΧ χρησιμοποίησε μέρος του περίφημου «μαξιλαριού» για την αποπληρωμή του χρέους. Ιδίως εκείνο το τελευταίο δάνειο που υποχρέωσαν οι «ξένοι» τους Τσίπρα-Τσακαλώτο να πάρουμε όταν πλέον δεν το χρειαζόμασταν, απλώς για να είναι παχύ το «μαξιλάρι» των διαθεσίμων. Γιατί βεβαίως δεν μας εμπιστευόντουσαν πως δεν θα ξανακάνουμε κάποια ανοησία με τα χρηματοοικονομικά της δημοσιονομικής διοίκησης.
Η «ανοησία» καραδοκεί ανά πάσα στιγμή.
Δείτε τη διαχείριση των κόκκινων δανείων. Η απόφαση του Αρείου Πάγου για τα «δάνεια Κατσέλη» ερμηνεύεται, από ορισμένους, ως μια διευκόλυνση προς όλους τους «κόκκινους» δανειολήπτες και όχι αποκλειστικά προς τους πτωχευμένους και ευρισκόμενους σε διαρκή, έκτοτε, αδυναμία αποπληρωμής στη βάση δικαστικής απόφασης.
Αν αυτό συμβεί, λένε οι ίδιοι κύκλοι, οι servicers θα χάσουν χρήματα. Αυτό δεν είναι σωστό, γιατί αυτοί που θα έχαναν είναι τα funds που χρηματοδότησαν την εξωτραπεζική επίλυση των κόκκινων θαλασσοδανείων. Πλην όμως, τα funds δεν θα χάσουν. Αυτό που θα συμβεί είναι ότι θα καταρρεύσουν τα δάνεια από το Σχέδιο Ηρακλής, επί των οποίων «κάθεται» η εξαγορά των κόκκινων δανείων. Αν όμως αυτό συμβεί, το πιθανότερο είναι να ακολουθήσει η κατάρρευση των ειδικών αυτών δανείων με παρεπόμενη τη μεταφορά των κινδύνων στο ελληνικό κράτος, το οποίο έχει εγγυηθεί τα δάνεια του «Ηρακλή».
Να μια ωραία νέα κρίση επί του ελληνικού δημόσιου χρέους. Εκεί που κανείς δεν την περιμένει.
Και να γιατί, μεταξύ όλων των άλλων λόγων, πρέπει να μειώνουμε κάθε φορά που το μπορούμε το δημόσιο χρέος, βελτιώνοντας ταυτοχρόνως, τους όρους και τη δομή των δανείων.
