11ος χρόνος
ημέρα 3815η
ημέρα 3815η
Κυριακή ,
12 Απριλίου 2026
12 Απριλίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Το Τουρκικό ναυάγιο που ξεκίνησε σαν θρίαμβος
Παρά τις διθυραμβικές ιαχές ένθεν κακείθεν του Αιγαίου για την «επιτυχία» της συνάντησης Τραμπ – Ερντογάν, η συγκομιδή της Άγκυρας μοιάζει μάλλον φτωχή. Για την ακρίβεια, η Τουρκία ακούμπησε μερικές δεκάδες δισ. στις ΗΠΑ για να εισπράξει κολακείες, θαυμαστικά και υποσχέσεις. Ο Αμερικανός πρόεδρος μας έχει συνηθίσει σε αλλοπρόσαλλες και θυμικές αποφάσεις (βλ. Ουκρανικό), αλλά αυτή τη φορά οι απαιτήσεις που πρόβαλε δημόσια προς τον Ερντογάν προκειμένου να του επιτρέψει να αγοράσει F-35 ή έστω F-16, ήταν σαφείς και βαρύτατες. Ο Τραμπ, πριν καν καθίσει στο τραπέζι, ξεκαθάρισε στους δημοσιογράφους ότι για την άρση του εμπάργκο δεν φτάνει η απόσυρση των S-400.
Να το μαζέψουν εκεί στη ΝΔ πριν πάρουν τη χώρα στον λαιμό τους
Η ΝΔ είναι ένα κόμμα με ισχυρό brand name και την ίδια ώρα ένας συλλογικός οργανισμός που πάσχει βαρύτατα. Το μακροβιότερο και ισχυρότερο κόμμα ταλανίζεται από βαθιές εσωκομματικές έριδες. Το τελευταίο οχυρό απέναντι στην πολυδιάσπαση του πολιτικού συστήματος κινδυνεύει να γίνει χίλια κομμάτια, με τους βαρόνους του κόμματος να φέρουν την πλήρη και αποκλειστική ευθύνη. Γελιούνται αν πιστεύουν ότι αρκεί να ρίξουν τον Μητσοτάκη για να αναλάβουν οι ίδιοι, όταν τορπιλίζουν την ενότητα και αφαιρούν από τη ΝΔ το ισχυρότερο πολιτικό της επιχείρημα: Ότι υπήρξε φάρος υπευθυνότητας και έτσι κράτησε όρθια τη χώρα.
Υπερπατριώτες σε ψυχολογική κατάρρευση
Θυμάστε εκείνο το σύμφωνο για την τουρκολιβυκή ΑΟΖ; Αυτό που το κονιορτοποίησε ολόκληρη Chevron; Προχθές, ενώ ο Ερντογάν βρισκόταν ακόμα στον Λευκό Οίκο, το κατήγγειλε και η Αίγυπτος με ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ, θρυμματίζοντας τη «γαλάζια πατρίδα». Φυσικά η είδηση πέρασε στα ψιλά των περισσότερων ΜΜΕ καθώς δεν ταιριάζει με την εικόνα που θέλουν να παρουσιάσουν μιας Ελλάδας έρμαιο στις ορέξεις της Τουρκίας. Διότι αυτή η ψευδής εικόνα αποτελεί τη βάση...
Γιατί ο Ρίγκαν είχε δίκιο με τους ελεγκτές – και γιατί η Ελλάδα χρειάζεται το ίδιο θάρρος
Το καλοκαίρι του 1981, ο Ρόναλντ Ρίγκαν βρέθηκε αντιμέτωπος με μια από τις ισχυρότερες συντεχνίες της Αμερικής: τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας. Απαιτούσαν υπέρογκες αυξήσεις και μείωση του ωραρίου. Κήρυξαν απεργία, αν και ο νόμος την απαγόρευε ρητά. Ο Ρίγκαν έδωσε διορία 48 ωρών για να επιστρέψουν στη δουλειά. Δεν υπάκουσαν. Απάντησε με τον πιο σκληρό τρόπο: απέλυσε πάνω από 11.000 ελεγκτές και απαγόρευσε την επαναπρόσληψή τους για χρόνια.
Δύσκολες ώρες για τον Ερντογάν στην Ουάσινγκτον
Τα μεγάλα καράβια στρίβουν αργά. Μπορεί, ως Ελλάδα, να έχουμε τον δικό μας καημό με την Τουρκία, αλλά και η Αμερική έχει τους δικούς της λόγους να ενδιαφέρεται ώστε να «σύρει» τον Ερντογάν πίσω στην πλευρά της Δύσης. Σε αυτό, το δεύτερο, είμαστε μαζί. Ενδιαφερόμαστε και εκτιμούμε τις προσπάθειες Τραμπ, όπως κάναμε και με εκείνες της προεδρίας Μπάιντεν. Με την προϋπόθεση βεβαίως ότι η «στροφή» θα είναι σταθερή και επ’ ωφελεία μας στον μακρύ ορίζοντα. Η συνάντηση του Ερντογάν με τον πρόεδρο Τραμπ ήταν ωφέλιμη. Κυρίως για τις ΗΠΑ, που προτιμά να τον κρατά υπό έλεγχο.
Η κυβέρνηση, με τα Τέμπη παθαίνει κοκομπλόκο
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στα επτά σχεδόν χρόνια της ζωής της, έχει δείξει ότι μπορεί να διαχειρίζεται κρίσεις. Είτε απ’ έξω προέρχονται, είτε σκάνε στο εσωτερικό της κι ύστερα γενικεύονται. Σε γενικές γραμμές έχει δείξει καλά αντανακλαστικά, μαζεύει γρήγορα τις υποθέσεις, περιορίζει την ζημιά και στο τέλος κάνει και μια αντεπίθεση (συνήθως δια του ίδιου ου Μητσοτάκη) οπότε επαναπατρίζει τους δυσαρεστημένους κάθε υπόθεσης.
Το παλαιστινιακό προτεκτοράτο Τουρκίας
Η αναγνώριση ενός Παλαιστινιακού κράτους υπό την κηδεμονία της Τουρκίας συνιστά μια ακόμη απειλή για τον Ελληνισμό. Είναι βέβαιο ότι η Άγκυρα θα επιχειρήσει να επαναλάβει την απάτη του Τουρκο-Λιβυκού Μνημονίου, αυτή τη φορά με επίχρισμα «νομιμότητας» μέσω Παλαιστίνης. Η πραγματικότητα είναι απλή: Τουρκία και Παλαιστίνη δεν έχουν κοινά θαλάσσια σύνορα. Για να «υπάρξουν» τέτοια, θα πρέπει να σβηστεί από τον χάρτη η Κύπρος και να αγνοηθεί το Καστελλόριζο. Πρόκειται για την πάγια στρατηγική της Άγκυρας: να εξαφανίσει ό,τι της χαλάει το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Η μέθοδος είναι γνωστή.
Λευκή επιταγή για τον αφανισμό του Ισραήλ
Στις 7 Οκτωβρίου θα συμπληρώνονται δύο χρόνια από το έγκλημα της Χαμάς σε βάρος της ανθρωπότητας. Δεν έγιναν τότε διαδηλώσεις για τα αθώα θύματα, για τον βιασμό των γυναικών και τη δολοφονία βρεφών. Σήμερα η πεφωτισμένη αριστερά στη Δύση αποφάσισε να δικαιώσει τους δολοφόνους. Το επόμενο βήμα θα είναι να χειροκροτήσουν τον Ερντογάν όταν αποφασίσει να «απελευθερώσει» την Ιερουσαλήμ. Η αριστερά στη Δύση έχει πρόβλημα ταυτότητας και αναζητά σωσίβιο στον διεθνισμό. Απαραίτητη διευκρίνηση: Τα καθάρματα της Χαμάς δεν έκαναν διακρίσεις μεταξύ δεξιών και αριστερών στο μουσικό φεστιβάλ.
Και στα μονά και στα ζυγά φταίει ο Κούλης
Ο Ερντογάν ακυρώνει τη συνάντηση με τον Μητσοτάκη, φταίει ο Μητσοτάκης. Την άλλη μέρα ο Τούρκος πρόεδρος ακυρώνει τη συνάντησή του με τη Μελόνι, άκρα του τάφου σιωπή. Ο Μητσοτάκης συναντάται με τον Τζολάνι, κραυγές και αποδοκιμασίες γιατί συναντήθηκε με έναν τζιχαντιστή. Την προηγούμενη μέρα αυτός ο τζιχαντιστής είχε συναντηθεί με τον Ντέβιντ Πετρέους, πρώην διευθυντή της CIA, ο οποίος τον καταδίωκε πριν από μερικά χρόνια και ουδείς το σχολιάζει.
ΗΠΑ: Το ηθικό πλεονέκτημα της δεξιάς
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου δεξιό ή συντηρητικό. Το έχω ξεκαθαρίσει πολλές φορές και το επαναλαμβάνω και σήμερα. Όμως, η δουλειά του σχολιαστή είναι να βλέπει τα γεγονότα όπως είναι και όχι όπως θα ήθελε να είναι. Και η πραγματικότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες αποδεικνύει ολοένα και περισσότερο ότι, τουλάχιστον στη σημερινή συγκυρία, το ηθικό πλεονέκτημα βρίσκεται στη δεξιά. Η στήλη αυτή έχει προειδοποιήσει για την τοξικότητα της αμερικανικής αριστεράς.
Άβολες αλήθειες από στόματος Τραμπ
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών μίλησε στα κράτη των Ηνωμένων Εθνών επί 57 λεπτά, τρεις φορές περισσότερο από τον χρόνο που είχε στη διάθεσή του, κατά τον κανονισμό της 80ης Γενικής Συνέλευσης. Κανείς δεν τον διέκοψε. Ούτε η άγνωστη χειρ που έκοψε το μικρόφωνο στον πρόεδρο Ερντογάν, ούτε βεβαίως η προεδρεύουσα Αναλένα Μπέρμποκ, η οποία χρημάτισε προσφάτως και υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας. Η ομιλία Τραμπ εξέπληξε πολλούς. Δεν πρέπει να υπάρχει κανείς, που να μην θεωρήσει εαυτόν προειδοποιημένο. Δεν πρέπει να υπάρχει κανείς, πλέον, που να μην θεωρήσει εαυτόν προειδοποιημένο.
Τι παίχθηκε στον ΟΗΕ μεταξύ Τραμπ, Ερντογάν
Στην αίθουσα του ΟΗΕ, ο Ερντογάν μίλησε με αιχμές και απειλές για Κύπρο, Ελλάδα και το ενεργειακό καλώδιο, θέλοντας να δείξει στο εσωτερικό του ακροατήριο αλλά και στους διεθνείς ότι παραμένει «διεκδικητικός» στην Ανατολική Μεσόγειο. Μετά από αυτές τις δηλώσεις, μια συνάντηση Ερντογάν–Μητσοτάκη θα ήταν αμήχανη. Η στάση Χριστοδουλίδη–Μητσοτάκη την ώρα που μιλούσε ο Ερντογάν, όπου «ξεκαθάρισαν» τη θέση τους υπέρ του καλωδίου, έδωσε το μήνυμα πως δεν θα αφήσουν περιθώριο στην Τουρκία να τορπιλίσει το έργο.
Όλο τους το πρόβλημα είναι η αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ
Το πρόβλημα της αριστεράς στην Ελλάδα είναι η συνεργασία μας με το Ισραήλ στον αμυντικό τομέα. Ο Γιάνης Βαρουφάκης μίλησε την Τρίτη στο Open και ήταν αποκαλυπτικός για το τι ακριβώς συμβαίνει. Αυτό είναι το δια ταύτα όλης της φασαρίας: Η αμυντική μας συνεργασία με το Ισραήλ. Ενοχλεί την αριστερά που το εκφράζει. Αλλά και τον Ερντογάν που νιώθει έναν κάποιον εκνευρισμό από το γεγονός ότι δεν έχουμε ακόμη πάει να προσκυνήσουμε την αφεντιά του.
Ινδένιο και.. πάσης Ελλάδος
Αίφνης μας προέκυψε νέο εύφλεκτο υλικό, το ινδένιο. Δεν το γνωρίζω και εν θέλω να μάθω. Αυτό που γνωρίζω όμως είναι ότι αυτό το στοιχείο κουβαλούσε η εμπορική αμαξοστοιχία. Και μη ρωτάτε πού βρισκόταν, διότι θα σας απαντήσω εκεί που βρισκόταν και το ξυλόλιο. Μη γελάσετε, διότι ακολουθεί άλλο, καλύτερο ανέκδοτο. Πριν κοπάσει ο θόρυβος από τη μεγάλη αυτή αποκάλυψη ήρθε η δήλωση-βόμβα του γνωστού αντιεμβολιαστή καθηγητή ο οποίος μίλησε για μεταφορά απεμπλουτισμένου ουρανίου.
Όταν η αριστερά εγκαταλείπει την ελευθερία του λόγου
Η ιστορία έχει μια ειρωνεία που δύσκολα κρύβεται. Στη δεκαετία του ’60, το Berkeley έγινε το επίκεντρο του κινήματος για την ελευθερία του λόγου. Οι νέοι της αριστεράς τότε απαιτούσαν το δικαίωμα να ακουστούν, να αμφισβητήσουν, να ταράξουν τα νερά. Εξήντα χρόνια αργότερα, οι ιδεολογικοί τους απόγονοι πρωτοστατούν στο ακριβώς αντίθετο: στη φίμωση, στη λογοκρισία και - όλο και πιο συχνά - στη δικαιολόγηση της πολιτικής βίας.
Το αντέχεις;
Γνωρίζω έναν πολύ επιτυχημένο επαγγελματία σε μεγάλη επαρχιακή πόλη, αυτοδημιούργητο, σαρανταπεντάρη, με μια πολύ όμορφη οικογένεια και με ολοφάνερη οικονομική άνεση, ο οποίος θεωρώντας ότι οι φιλοδοξίες του στην τοπική κοινωνία έπιασαν ταβάνι, μου εξέφρασε τη διάθεση να κατέβει υποψήφιος με την ΝΔ στις επόμενες εκλογές. Ξέρω πως αν κατέβει θα εκλεγεί, είναι πασίγνωστος στην περιοχή του και με υψηλή κοινωνική αποδοχή. Ξέρετε τι του απάντησα;
Άνθρωποι και ποντίκια: Όταν ο πόνος γίνεται πολιτική καριέρα
Ο ίδιος θεωρώ την τάξη των πολιτικών αναγκαίο κακό. Σε γενικές γραμμές αποφεύγω όσους χαϊδεύουν αυτιά προκειμένου να ικανοποιήσουν ένα πολυσυλλεκτικό κοινό. Πολιτικός, σχεδόν εκ φύσεως, σημαίνει να λες στους ανθρώπους αυτά που θέλουν να ακούσουν∙ πράγμα που συνεπάγεται να λες διαφορετικά –και συχνά αντιφατικά– πράγματα σε διαφορετικές ομάδες. Όποιος δεν το κάνει αυτό, απλώς δεν «κάνει» για πολιτικός. Ωστόσο, η τάξη των πολιτικών είναι αναγκαία για τη λειτουργία μιας πολύπλοκης κοινωνίας. Το ίδιο και η τάξη των δημοσιογράφων (άλλη μεγάλη πληγή αυτή).
Φόροι για την ηγέτιδα Αθήνα, επενδύσεις για τον αυτοκράτορα Τραμπ
Για τον πρόεδρο Τραμπ η Ελλάδα είναι το κακό παράδειγμα που χρησιμοποίησε για την πολιτική των ανοικτών συνόρων. Όπως για τον πρώην στενό του συνεργάτη Μασκ η Ελλάδα ήταν το παράδειγμα για το δημογραφικό. Η Ελλάδα είναι για τους κατοίκους της σύγχρονης Ρώμης ένας μακρινός και αδιάφορος τόπος, εκτός αν πρόκειται για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Κι αυτές σε περίπτωση που επιθυμούν να είναι εξωτικές. Η Ελλάδα δεν θα υποσχεθεί επενδύσεις δισεκατομμυρίων. Πολύ απλά γιατί δεν μπορεί. Άρα, θα εξακολουθήσει άσημη, σχεδόν αδιάφορη πολιτικά γι αυτούς.
Tι έγινε προχθές στο Μιλάνο;
Προκαταρκτικά, συγχαρητήρια στην κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου που επέβαλε για μια ακόμα φορά την ατζέντα της. Και αυτό δεν το πέτυχε μόνη της. Συνέβαλαν αποφασιστικά και οι απέναντι που ανέδειξαν την γνωστή απεργία πείνας σε βαρυσήμαντο γεγονός, τη στιγμή που η πολιτική εκμετάλλευση της τραγωδίας των Τεμπών, όπως έδειξαν και οι πρόσφατες συγκεντρώσεις, αφορά πλέον μόνον την Αριστερά. Να μην εκπλαγούμε αν τα ποσοστά της Ζωής στις δημοσκοπήσεις «τσιμπήσουν» 2-3 μονάδες. Το μείζον σε αυτήν την υπόθεση δεν είναι μια απεργία πείνας, αλλά η κατάντια του χώρου.
Κρατισμός, μιζέρια και οικονομικός αναλφαβητισμός
Η έρευνα που δημοσίευσε το περασμένο Σαββατοκύριακο το Ινστιτούτο Δημοσιονομικών και Οικονομικών Μελετών (ΙΔΟΜ), σε συνεργασία με την GPO, φωτίζει μια δυσάρεστη αλήθεια: Η ελληνική κοινωνία παραμένει εγκλωβισμένη σε μια αντιφατική στάση απέναντι στην οικονομία. Από τη μια, ζητάει ανάπτυξη και καλύτερες ευκαιρίες. Από την άλλη, επιμένει σε μια νοοτροπία καχυποψίας προς την αγορά και δυσπιστίας απέναντι στην αξία της σκληρής δουλειάς. Το πρώτο εύρημα που ξεχωρίζει είναι η προκατάληψη κατά της αγοράς.
Ο παρανοϊκός χορός πάνω στην πολιτική τσόχα
Τελικά η κ. Καρυστιανού θα κάνει ή δεν θα κάνει κόμμα; Η τελευταία της εκδοχή είναι ότι όλα αυτά που λέγονται και γράφονται περί της δημιουργίας δικού της κόμματος είναι FAKE, που εκπορεύονται «από υποτελή τρολ και κίτρινους δημοσιογράφους που ακολουθούν την συνταγή των αφεντικών τους». Η προηγούμενη εκδοχή της ήταν ότι «αν δημιουργηθεί κάτι που θα είναι συμβατό με τις σκέψεις μου, εννοείται ότι θα ήμουν μέλος του». Εντάξει, δικό της το μαχαίρι δικό της και το πεπόνι, αυτή αποφασίζει αν θα κάνει, τι θα κάνει και πότε θα (ή δεν θα) το κάνει.
