Η τρέχουσα εκλογική τετραετία λήγει την άνοιξη του 2027, ενώ η επόμενη τοποθετείται λογικά το 2031. Οι επικεφαλής των βασικών πολιτικών σχηματισμών σήμερα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Κυριάκος Βελόπουλος και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Εμβόλιμα προσπαθούν να προστεθούν ο Αλέξης Τσίπρας, η Μαρία Καρυστιανού και ο Αντώνης Σαμαράς.
Για να έχει κάποιος τη μεγάλη εικόνα των πολιτικών εξελίξεων τα επόμενα χρόνια, πρέπει να υποθέσει ποιοι από τους παραπάνω θα είναι οι βασικοί πολιτικοί αντίπαλοι στις πρώτες εκλογές μετά το 2030.
Ο μόνος που έχει πραγματικές πιθανότητες να διεκδικήσει την εξουσία είναι ο επικεφαλής του πρώτου κόμματος – ο οποίος, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι και ο επόμενος πρωθυπουργός.
Με βάση όλες τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης, στις επόμενες εκλογές το πρώτο κόμμα θα είναι η Νέα Δημοκρατία, με διψήφια διαφορά από το δεύτερο. Ούτε το σκάνδαλο των υποκλοπών, ούτε αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά ούτε και οι πληθωριστικές πιέσεις λόγω διεθνών εξελίξεων φαίνεται να έχουν τη δυναμική να ανατρέψουν το σημερινό ισοζύγιο ισχύος. Αυτό οφείλεται κυρίως στην απουσία αξιόπιστης, στα μάτια της κοινωνίας, εναλλακτικής λύσης.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης με δυσκολία θα καταφέρει να συνεχίσει να ηγείται του μεγαλύτερου πόλου της Κεντροαριστεράς μετά και την επόμενη εκλογική αποτυχία. Η αμφισβήτησή του, τόσο εντός του ΠΑΣΟΚ όσο και εκτός, αναμένεται να λάβει καθολικό χαρακτήρα.
Αν μάλιστα το κόμμα του κ. Τσίπρα λάβει διψήφιο ποσοστό, η αμφισβήτηση θα ενταθεί περαιτέρω. Το ερώτημα είναι κατά πόσον το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα θα μπορέσει, πέρα από το να ηγεμονεύσει στην Κεντροαριστερά, να σχηματίσει έναν πόλο που θα τεθεί σε τροχιά διεκδίκησης της εξουσίας.
Ας μην κοροϊδευόμαστε: για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα κόμμα ικανό να προσελκύσει ψήφους και από την κεντροδεξιά, όχι μόνο από το κέντρο και την κεντροαριστερά. Αυτό μοιάζει απίθανο. Οι οβίδιες μεταμορφώσεις του κ. Τσίπρα δεν μπορούν να συσπειρώσουν ούτε καν όλες τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς.
Τα περί «επιτυχούς διακυβέρνησης» και «σωτηρίας της χώρας» την περίοδο 2015-2019 τα επαναλαμβάνουν συνεχώς τα πρώην και νυν στελέχη του, κυρίως για να πείσουν τον εαυτό τους.
Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη θα μπορούσε να απειληθεί από ένα κεντροαριστερό κόμμα με ηγέτη που θα είχε το προφίλ του Κυριάκου Πιερρακάκη. Κάτι τέτοιο προς το παρόν δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
Ένα μεγάλο μειονέκτημα του κ. Τσίπρα είναι ότι κανένας από όσους συνεργάστηκε μαζί του μέχρι σήμερα δεν παραμένει στο πλευρό του. Οι περισσότεροι έχουν γίνει είτε θύματα είτε φανατικοί πολιτικοί του αντίπαλοι. Δύσκολα θα καταφέρει να συγκροτήσει «πάγκο» ικανό να κυβερνήσει.
Η περίπτωση της κας Καρυστιανού αγγίζει τα συνήθη όρια γραφικότητας των αντισυστημικών δυνάμεων που εμφανίζονται υπό διαρκή μεταμόρφωση τα τελευταία 20 χρόνια. Από το ΛΑΟΣ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες μέχρι τη Χρυσή Αυγή, την Ελληνική Λύση και την Πλεύση Ελευθερίας, εμφανίζονται σαν διάττοντες αστέρες για μία-δύο τετραετίες και μετά εξαφανίζονται, απογοητεύοντας το θυμωμένο αλλά ασυνάρτητο κοινό τους.
Το πιθανότερο σενάριο, λοιπόν, είναι ότι οι επόμενες εκλογές (σε περίπου έναν χρόνο) θα είναι διπλές, καθώς η Νέα Δημοκρατία θα επιδιώξει νέα αυτοδυναμία, ενώ οι μεθεπόμενες, σε 3-4 χρόνια, θα διεξαχθούν με τους περισσότερους από τους σημερινούς πρωταγωνιστές να έχουν αντικατασταθεί από νέα πρόσωπα.
