Ο νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δεν ασκεί την ίδια κεντρική εξουσία με τον πατέρα του, τον εκλιπόντα Αλί Χαμενεΐ, καθώς η ισορροπία ισχύος φαίνεται να μετατοπίζεται προς ανώτερους διοικητές του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times.
Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, η πρόσβαση στον Χαμενεΐ είναι πλέον εξαιρετικά περιορισμένη. Βρίσκεται υπό στενή επιτήρηση και περιβάλλεται κυρίως από ιατρικό προσωπικό που τον παρακολουθεί για τα τραύματα που υπέστη κατά τις αεροπορικές επιδρομές στην αρχή του πολέμου. Η απομόνωσή του, όπως αναφέρεται, έχει ενισχυθεί τόσο για λόγους υγείας όσο και ασφάλειας.
Ανώτεροι αξιωματούχοι και στρατιωτικοί διοικητές φέρονται να αποφεύγουν τις επισκέψεις, υπό τον φόβο στοχοποίησης από το Ισραήλ. Παράλληλα, ο πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν, καρδιοχειρουργός στο επάγγελμα, φέρεται να έχει συμβάλει στην ιατρική του φροντίδα.
Η έκθεση αναφέρει ότι ο Χαμενεΐ τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά παραμένει πνευματικά σε εγρήγορση. Συγκεκριμένα, γίνεται λόγος για πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις στο πόδι, πιθανή ανάγκη προσθετικού μέλους, καθώς και τραύματα στο ένα χέρι που επηρεάζουν τη λειτουργικότητά του. Επιπλέον, σοβαρά εγκαύματα στο πρόσωπο και τα χείλη έχουν δυσκολέψει την ομιλία του, με πιθανή ανάγκη μελλοντικής πλαστικής αποκατάστασης.
Η ανάλυση βασίζεται σε συνεντεύξεις με νυν και πρώην Ιρανούς αξιωματούχους, μέλη του IRGC, κληρικούς και πρόσωπα που γνωρίζουν τη δομή εξουσίας. Πρώην σύμβουλοι πολιτικών παραγόντων αναφέρουν ότι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ λειτουργεί περισσότερο ως συντονιστής, βασιζόμενος στις εισηγήσεις ενός στενού κύκλου στρατιωτικών και διοικητικών στελεχών.
Παράλληλες εκτιμήσεις ειδικών αναφέρουν ότι ο νέος ηγέτης δεν έχει ακόμη εδραιώσει πλήρη έλεγχο και συχνά καλείται να διαχειριστεί τετελεσμένες αποφάσεις. Η απουσία δημόσιων εμφανίσεων ενισχύει την εικόνα περιορισμένης πολιτικής παρουσίας, ενώ η επικοινωνία του φέρεται να γίνεται μέσω γραπτών μηνυμάτων που μεταφέρονται από μεσολαβητές.
Σύμφωνα με την έκθεση, κρίσιμες αποφάσεις στρατηγικής και εξωτερικής πολιτικής λαμβάνονται πλέον από ανώτερους στρατιωτικούς του IRGC, συμπεριλαμβανομένων ζητημάτων πολέμου, περιφερειακών επιθέσεων και διαπραγματεύσεων. Η μετατόπιση αυτή σηματοδοτεί αλλαγή από το προηγούμενο συγκεντρωτικό μοντέλο εξουσίας, όπου ο ανώτατος ηγέτης είχε τον τελικό λόγο.
Τέλος, επισημαίνεται ότι εντός της ιρανικής ηγεσίας παραμένουν εσωτερικές διαφοροποιήσεις, ιδιαίτερα ως προς τη στάση απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο οι στρατιωτικοί μηχανισμοί φαίνεται να διαδραματίζουν πλέον καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των τελικών αποφάσεων.
