Σε μια πρώτη αποτίμηση της σύγκρουσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται να διαθέτουν σαφές πλεονέκτημα ισχύος. Με πληθυσμό υπερτριπλάσιο από εκείνον του Ιράν και τον ισχυρότερο στρατό παγκοσμίως, η υπεροχή τους μοιάζει δεδομένη. Αν προστεθεί και η συμβολή του εμπειροπόλεμου ισραηλινού στρατού, σε συνδυασμό με την υψηλή αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών πληροφοριών του, η αναμέτρηση δείχνει εκ πρώτης όψεως άνιση, σύμφωνα με το CNN.
Ωστόσο, η εικόνα αυτή αποδεικνύεται πιο σύνθετη. Το Ιράν έχει αξιοποιήσει στο έπακρο τα περιορισμένα συγκριτικά του πλεονεκτήματα, μετατρέποντάς τα σε κρίσιμους μοχλούς πίεσης. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο διασφαλίζει την αντοχή του, αλλά - σύμφωνα με ορισμένες αναλύσεις - καταφέρνει ακόμη και να διεκδικήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία.
Έναν μήνα μετά την έναρξη των επιδρομών, η σύγκρουση έχει μετατοπιστεί από το καθαρά στρατιωτικό πεδίο σε έναν ευρύτερο ανταγωνισμό επιρροής. Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να διατηρεί τη στρατιωτική υπεροχή, όμως η επίτευξη μιας ξεκάθαρης και αδιαμφισβήτητης νίκης προϋποθέτει πολιτικό και οικονομικό κόστος που η Ουάσιγκτον δεν φαίνεται διατεθειμένη να επωμιστεί.
Αν και το Ιράν δεν έχει τη δυνατότητα να επικρατήσει στρατιωτικά έναντι των ΗΠΑ και του Ισραήλ, ενεργοποίησε το ισχυρότερο διαπραγματευτικό του όπλο: τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ. Με την κίνηση αυτή, επηρεάζει άμεσα την παγκόσμια οικονομία και αυξάνει την πίεση προς την αμερικανική πλευρά.
Η απόφαση της Τεχεράνης να επιτρέψει τη διέλευση περιορισμένου αριθμού δεξαμενόπλοιων παρουσιάστηκε από τον Λευκό Οίκο ως επιτυχία της αμερικανικής διπλωματίας. Ωστόσο, η πραγματική της σημασία είναι περιορισμένη, καθώς απέχει σημαντικά από τα προπολεμικά επίπεδα θαλάσσιας κυκλοφορίας. Στην πράξη, πρόκειται για μερική μόνο αποκατάσταση μιας ζημιάς που προκλήθηκε από την ίδια τη σύγκρουση.
Η Ουάσιγκτον διαθέτει τη στρατιωτική δυνατότητα να διασφαλίσει εκ νέου την ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Μια τέτοια ενέργεια, όμως, θα ενείχε σοβαρούς κινδύνους κλιμάκωσης.
Παρόμοια διλήμματα ανακύπτουν και σε άλλα πιθανά σενάρια, όπως μια επίθεση σε κομβικές ενεργειακές υποδομές του Ιράν. Αν και μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να πλήξει καίρια την ιρανική οικονομία, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα οδηγήσει σε υποχώρηση της Τεχεράνης. Αντιθέτως, θα μπορούσε να προκαλέσει περαιτέρω κλιμάκωση και να ενισχύσει την αδιαλλαξία της.
Την ίδια στιγμή, η παράταση της κρίσης επιβαρύνει όχι μόνο τις ΗΠΑ, αλλά και τους συμμάχους τους στον Κόλπο, των οποίων οι οικονομίες πλήττονται από την αστάθεια και τις διαταραχές στην ενεργειακή αγορά.
Δείτε εδώ όλες τις τελευταίες εξελίξεις του πολέμου στη Μέση Ανατολή
